காணாமல் போன இன்னொரு குழந்தை யார்?.. அவள் யாரென்று தெரியுமா? (4)
- கவிஞர் மு. ரம்யா ஆனந்த்
“அந்தக் குழந்தை இந்த வீட்டிலேயே இருக்கிறது!”
ஜானகியின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட மாலதி அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றாள்.
“ஜானகி! இத்தனை வருடங்களாக நான் மறைத்து வைத்த உண்மையை இப்போது ஏன் பேசுகிறாய்?”
“இன்னும் எத்தனை நாள்தான் மறைப்பாய், மாலதி? மீரா உண்மையைத் தேடி வந்துவிட்டாள். இனியும் அவளை ஏமாற்ற முடியாது!”
மாலதி பதற்றத்துடன் சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு, கதவை மூடினாள்.
“நீ சொல்வது யாருக்கும் தெரியக்கூடாது. குறிப்பாக அரவிந்துக்குத் தெரியக்கூடாது!”
ஜானகி அவளைப் பார்த்தாள்.
“அரவிந்துக்கு எல்லாம் தெரியும் என்று நினைக்கிறாயா? இந்த வீட்டில் அவனுக்கே தெரியாத சில உண்மைகள் இருக்கின்றன!”
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட மாலதி அமைதியாகிவிட்டாள்.
---
மறுநாள் காலை…
மீரா இரவு முழுவதும் சரியாகத் தூங்கவில்லை. வடக்குப் பக்க அறையில் பார்த்த இரண்டு குழந்தைகளின் புகைப்படமும், ஜானகி கூறிய வார்த்தைகளும் அவள் மனதை வாட்டின.
கீழே வந்தபோது அரவிந்த் செய்தித்தாள் படித்துக்கொண்டிருந்தான்.
“அரவிந்த், உங்களிடம் ஒரு விஷயம் கேட்க வேண்டும்.”
“என்ன கேட்க வேண்டும்?”
“என் கூட இன்னொரு குழந்தை பிறந்திருக்கிறதா?”
அரவிந்தின் கையில் இருந்த செய்தித்தாள் கீழே விழுந்தது.
“யார் உனக்கு இதையெல்லாம் சொன்னது?”
“நேற்று வடக்குப் பக்க அறையில் கிடைத்த மருத்துவமனைப் பதிவில் இரண்டு குழந்தைகளின் விவரங்கள் இருந்தன. அதில் ஒரு குழந்தையின் பெயர் என்னுடையது. மற்றொரு குழந்தையின் பெயர் மட்டும் கிழிக்கப்பட்டிருந்தது.”
அரவிந்த் சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்தான். பிறகு எதுவும் பேசாமல் அங்கிருந்து எழுந்து சென்றான். அவனுடைய அமைதியே மீராவுக்குப் பல கேள்விகளை எழுப்பியது.
---
மதியம்…
மீரா மீண்டும் வடக்குப் பக்க அறைக்குச் சென்றாள்.
அந்தப் பழைய பெட்டியில் இன்னும் ஏதாவது ஆதாரம் கிடைக்குமா என்று தேடினாள்.
அப்போது பெட்டியின் அடியில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த பழைய டைரி ஒன்று கிடைத்தது.
அதைத் திறந்தாள்.
முதல் பக்கத்தில்,
“ஜூன் 16 — இரண்டு குழந்தைகள் பிறந்த நாள். ஆனால் அந்த இரண்டு குழந்தைகளும் ஒரே வீட்டில் வளர முடியாத சூழ்நிலை ஏற்பட்டது!” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.
அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பினாள்.
“ஒரு குழந்தையைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதற்காக இன்னொரு குழந்தையைப் பிரிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. இந்த முடிவுக்கு யார் காரணம் என்பதை காலம் ஒருநாள் வெளிப்படுத்தும்.” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.
மீராவின் கண்கள் கலங்கின.
“என்னுடன் பிறந்த குழந்தையை என்னிடமிருந்து யார் பிரித்தார்கள்? எதற்காகப் பிரித்தார்கள்?”
அவள் டைரியைத் தொடர்ந்து படிக்க முயன்றபோது, பின்னால் ஒரு குரல் கேட்டது.
“அந்த டைரியை என்னிடம் கொடு, மீரா!”
திரும்பிப் பார்த்தாள். அரவிந்த் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
“ஏன்? இதில் என்ன இருக்கிறது? உங்கள் எல்லோருடைய ரகசியங்களும் இதில் இருக்கிறதா?”
அரவிந்த் அவளிடமிருந்து டைரியை வாங்கினான்.
“சில விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்வதால் உனக்கு வேதனைதான் மிஞ்சும்.”
“என் வாழ்க்கையைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாமல் வாழ்வதைவிட, உண்மையைத் தெரிந்துகொண்டு வேதனைப்படுவது மேல்!”
அரவிந்த் எதுவும் பேசவில்லை. அவனுடைய முகத்தில் கோபத்தைவிட பயமே அதிகமாகத் தெரிந்தது.
---
அதே நேரம்…
வீட்டின் முன்கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.
“ஜானகி அம்மா…!”
ஒரு இளம்பெண்ணின் குரல் கேட்டது.
ஜானகி வேகமாக வெளியே வந்தாள்.
வாசலில் சுமார் இருபத்தைந்து வயதுடைய ஒரு பெண் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
“நீ யாரும்மா?”
“என் பெயர் நிலா. இந்த வீட்டில் மீரா இருக்கிறாளா?”
ஜானகி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
“உனக்கு மீராவை எப்படித் தெரியும்?”
“அவளைப் பார்க்கத்தான் இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கிறேன்.”
அந்த நேரத்தில் மீரா கீழே வந்தாள்.
நிலாவும் மீராவும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.
இருவரின் முகத்திலும் ஒரே மாதிரியான சாயல் இருந்தது.
மீரா ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள்.
“நீங்கள் யார்? என்னை ஏன் தேடி வந்திருக்கிறீர்கள்?”
நிலா தன் கையில் இருந்த பழைய புகைப்படத்தை எடுத்துக் காட்டினாள்.
அதில் இரண்டு பச்சிளம் குழந்தைகள் அருகருகே படுத்திருந்தன.
“இந்தப் புகைப்படத்தில் இருக்கும் இரண்டு குழந்தைகளில் ஒன்று நீ. இன்னொன்று நான்!”
மீரா அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள்.
“அப்படியென்றால்… நீங்கள்தான் என் கூடப் பிறந்தவரா?”
“ஆமாம், மீரா. நாமிருவரும் இரட்டைக் குழந்தைகள்!”
“இத்தனை வருடங்களாக எங்கே இருந்தீர்கள்? உங்களுக்கு இந்த வீட்டைப் பற்றி எப்படித் தெரியும்?”
நிலா சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு பேசத் தொடங்கினாள்.
“நான் வளர்ந்த வீட்டில் ஒரு பழைய புகைப்படம் கிடைத்தது. அதில் என் அருகில் இன்னொரு குழந்தை இருந்தது. அந்தப் புகைப்படத்தின் பின்னால் இந்த வீட்டின் முகவரியும், உன் பெயரும் எழுதப்பட்டிருந்தன. அதிலிருந்துதான் உன்னைத் தேடத் தொடங்கினேன்.”
அந்த நேரத்தில் அங்கு வந்த மாலதி, நிலாவைப் பார்த்ததும் முகம் மாறினாள்.
“இந்தப் பெண் சொல்வதையெல்லாம் நம்பாதே, மீரா!”
நிலா மாலதியை நேராகப் பார்த்தாள்.
“நான் சொல்வது பொய்யென்றால், இந்தப் புகைப்படத்தில் இருக்கும் இரண்டு குழந்தைகளின் உண்மையைச் சொல்லுங்கள்!”
மாலதி பதில் சொல்ல முடியாமல் நின்றாள்.
நிலா தொடர்ந்து பேசினாள்.
“எங்களைப் பிரித்தது யார்? எதற்காகப் பிரித்தார்கள்? இத்தனை வருடங்களாக எங்கள் வாழ்க்கையில் நடந்தது என்ன? இதற்கான பதிலைத் தெரிந்துகொள்ளத்தான் வந்திருக்கிறேன்.”
அந்த நேரத்தில் அரவிந்தும் அங்கு வந்தான்.
நிலா அவனைப் பார்த்துவிட்டு ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாள்.
“அரவிந்த்… எங்களுடைய பிறப்பைப் பற்றியும், எங்கள் தந்தையைப் பற்றியும் உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா?”
மீரா உடனே நிலாவைப் பார்த்தாள்.
“நம்முடைய தந்தையா? அப்படியென்றால் நம்முடைய அப்பா யார்?”
நிலா பதில் சொல்ல வாயைத் திறந்தாள்.
அதற்குள் ஜானகி திடீரென்று மயங்கி கீழே விழுந்தாள்.
அனைவரும் பதற்றத்துடன் அவளைச் சுற்றி நின்றனர்.
சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு கண்களைத் திறந்த ஜானகி, மீராவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
“மீரா… நிலா சொல்வது உண்மைதான். நீங்கள் இருவரும் இரட்டைக் குழந்தைகள். ஆனால் உங்களைப் பிரித்ததற்கான காரணம் உங்களுக்குத் தெரியாது.”
மீரா அழுதபடி கேட்டாள்.
“எங்களை ஏன் பிரித்தார்கள், ஜானகி அம்மா? எங்கள் அம்மா யார்? அப்பா யார்?”
ஜானகி பதில் சொல்ல முயன்றாள்.
அதற்குள் அரவிந்த் குறுக்கிட்டான்.
“ஜானகி! இப்போது எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்!”
ஜானகி அவனைப் பார்த்தாள்.
“இன்னும் எத்தனை நாள்தான் இந்த உண்மையை மறைக்கப் போகிறாய், அரவிந்த்? இந்தக் குழந்தைகளுக்கு உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள உரிமை இருக்கிறது!”
அரவிந்த் தலையைக் குனிந்துகொண்டான்.
அந்த நேரத்தில் வீட்டின் வெளிப்புறத்தில் காலடிச் சத்தம் கேட்டது.
அனைவரும் வாசலை நோக்கித் திரும்பினர்.
வாசலில் ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவளுடைய கையில் ஒரு பழைய புகைப்படம் இருந்தது.
அவள் மெதுவாக வீட்டிற்குள் வந்தாள்.
மீராவையும் நிலாவையும் பார்த்ததும் அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
“என் குழந்தைகளே… இத்தனை வருடங்களாக உங்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்!”
மீரா அதிர்ச்சியுடன் கேட்டாள்.
“நீங்கள் யார்?”
அந்தப் பெண் பதில் சொல்லும் முன்பே மாலதி பதற்றத்துடன் கத்தினாள்.
“நீ இங்கே எப்படி வந்தாய்? உன்னைப் பற்றி யாருக்கும் தெரியக்கூடாது என்று நினைத்தேனே!”
அந்தப் பெண் மாலதியைப் பார்த்தாள்.
அவளுடைய கண்களில் கோபமும் வேதனையும் கலந்திருந்தன.
பிறகு ஒரே ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாள்.
“மாலதி… என் குழந்தைகளை என்னிடமிருந்து பிரித்தது நீதானே?”
அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும் மீராவும் நிலாவும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றனர்.
ஜானகி தலையைக் குனிந்துகொண்டாள்.
அரவிந்த் மட்டும் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தபடி அசையாமல் நின்றான்.
அந்தப் பெண் உண்மையிலேயே அவர்களின் தாயா?
அப்படியென்றால் இத்தனை வருடங்களாக அவர் எங்கே இருந்தார்?
முப்பது வருடங்களாக மறைக்கப்பட்ட அந்த ரகசியத்தின் பின்னால் இருப்பது யார்?
தொடரும்…
(கவிஞர் மு. ரம்யா ஆனந்த், D.T.Ed., M.A., M.Ed. கல்வித் தகுதிகளைப் பெற்றவர். கல்வித்துறையில் ஆர்வம் கொண்டவர். ஆசிரியர் பணிக்கான போட்டித் தேர்வுகளுக்குத் தயாராகி வருவதுடன், பெண்களின் உணர்வுகள், வாழ்க்கை அனுபவங்கள், தன்னம்பிக்கை மற்றும் மனித உறவுகளை மையமாகக் கொண்டு கவிதைகள் எழுதுவதிலும் ஆர்வம் கொண்டவர். தனது எழுத்துகளின் மூலம் வாசகர்களின் மனதில் நல்ல சிந்தனைகளையும் நம்பிக்கையையும் விதைப்பதை விரும்புகிறார்)