என்னை இங்கே விட்டுவிடாதே

வாழ்க்கை என்பது ஒரு முழு வட்டம் என்பதை உணர்த்தும் தருணங்கள் இவை. ஒரு குழந்தை முதல்முறையாகப் பள்ளிக்குச் செல்லும் போது, தன் தந்தையின் கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, "என்னை இங்கே விட்டுவிடாதே" என்று அழுவது அன்பின் வெளிப்பாடு. அந்தச் பிஞ்சு கைகளின் பிடியும், விசும்பல் சத்தமும் பார்ப்பவர் நெஞ்சைக் கசக்கும். ஆனால், அந்தச் சிறு உயிரின் எதிர்காலம் சிறப்பாக அமைய, அந்தப் பிரிவும் மாற்றமும் அவசியம் என்பதைத் தந்தை உணர்கிறார். அன்பான ஆசிரியர்களும், புதிய நண்பர்களும் அந்தப் பிஞ்சு மனதைத் தேற்றுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் தந்தை கடந்து போகிறார்.

காலம் உருண்டோடுகிறது. அதே தந்தை முதுமையில் தள்ளாடும் போது, ஒரு முதியோர் இல்லத்தின் வாசலில் நின்று தன் மகனிடம், "என்னை இங்கே விட்டுவிடாதே மகனே" என்று அதே ஏக்கத்துடன் கேட்கும் நிலை வரும்போது தர்மசங்கடம் நேர்கிறது. 

இதை வைத்து எழுதப்பட்ட ஒரு அருமையான கவிதை இது:

Don't leave me here dad: School

Don't leave me here son: Old age home:

Dear, don't leave me here:

Cute tiny hands holding stiff

Sobbing with nose sniffing

Pity! the small creature

But essential to withstand the future 

Consoled remembering lovable teacher

 And little soul with angel features 

Just with the intention for future

Left soo to nurture.

But shaky hands of golden ager Holding as a supportive stranger 

Awaiting for the straight life line 

With a question mark wrongly designed

 Though organised by authorised paper 

Yearning love which is locked by an evil stranger

And pushing into a pitiable atmosphere 

As the fearful tears 

gathered,  -For the last breathe to disappear...

(G Sarala, Creative writers, Chennai)