உயிர் பிழைத்த பெரியப்பா… மீண்டும் தலைவிரித்தாடிய வறுமை.. வேரில் இருந்து விழுது வரை (5)
- கவிஞர் கே.பிரியங்கா
பெரியகுளம் அரசு மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்ட என் பெரியப்பா திருக்குமாருக்கு தீவிர சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டது. விபத்தில் உடலின் பல பகுதிகளில் காயங்கள் ஏற்பட்டிருந்தன. காயமடைந்த இடங்களில் தையல் போடப்பட்டது. எலும்பு முறிவுகளுக்கு மருத்துவர்கள் கட்டுப் போட்டனர்.
உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சிறுவனை மருத்துவர்கள் காப்பாற்றுவதற்காகப் போராடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
என் தாத்தா பொன்னுவேலுடன் செல்லதுரை தாத்தாவும் மருத்துவமனையிலேயே இருந்தார். மகனின் நிலை என்னவாகுமோ என்ற கவலையில் என் தாத்தாவின் மனம் தவித்துக்கொண்டிருந்தது.
மருத்துவர்கள், “திருக்குமாருக்கு நினைவு திரும்ப இன்னும் இரண்டு நாட்கள் ஆகலாம்” என்று தெரிவித்தனர்.
இரண்டு நாட்கள்!
மருத்துவமனையில் இருந்தவர்களுக்கு அந்த இரண்டு நாட்கள் எப்படிக் கழிந்திருக்கும் என்று தெரியவில்லை. ஆனால், ஊரில் இருந்த என் பாட்டியின் மனநிலையை நினைத்துப் பார்க்கும்போது இன்றும் என் உள்ளம் நடுங்குகிறது.
இரண்டு நாட்கள்… இரண்டு யுகங்களாக!
இன்று கைப்பேசியில் ஒரு செய்தியை அனுப்பினால், அடுத்த நொடியே உலகின் மறுமுனையில் இருப்பவருக்குக்கூட அது சென்றுவிடுகிறது.
ஆனால், அன்று அப்படியல்ல!
தொலைத்தொடர்பு வசதிகள் இல்லாத காலம். மருத்துவமனையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறிய வேண்டுமானால், அங்கிருந்து யாராவது நேரில் வந்து சொல்ல வேண்டும். ஒரு செய்திக்காகக் காத்திருப்பதே ஒரு பெரிய போராட்டமாக இருந்தது.
என் பெரியப்பாவுக்கு என்ன ஆனது என்று தெரிந்துகொள்ள வழியில்லாமல், என் குடும்பத்தினர் தவித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
குறிப்பாக, என் பாட்டியின் மனவேதனையை இன்று நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அந்தக் காலத்தில் அவருடைய இதயம் எத்தனை முறை நொறுங்கியிருக்கும் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.
தன் பிள்ளை உயிரோடு இருக்கிறானா, இல்லையா என்றுகூடத் தெரியாத நிலையில் ஒரு தாய் எப்படித் தூங்க முடியும்?
வீட்டில் மற்ற குழந்தைகள் இருந்தாலும், ஆபத்தில் சிக்கியிருக்கும் அந்த ஒரு குழந்தையின் நினைவுதான் அவளுடைய ஒவ்வொரு மூச்சிலும் நிறைந்திருக்கும்.
அன்று என் அப்பாக்கள் சிறு பிள்ளைகள். வாழ்க்கையின் கொடுமைகளையும், தாயின் மனவேதனையையும் புரிந்துகொள்ளும் வயது அவர்களுக்கு இல்லை.
ஆனால், இன்று வளர்ந்து வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொண்ட பிறகு அந்த நாட்களை நினைத்தால், மனம் கனத்துப்போகிறது என்று அடிக்கடி என் அப்பா கூறுவார்.
ஒரு தாயின் கண்ணீருக்கு அன்றைய வறுமை ஆறுதல் சொல்லியிருக்குமா?
ஒரு தாயின் தவிப்புக்கு அந்த இரண்டு நாட்கள் விடை கொடுத்திருக்குமா?
இல்லை!
அவள் காத்திருந்தாள்.
ஒவ்வொரு நொடியும் தன் மகனின் முகத்தை மனக்கண்ணில் பார்த்துக்கொண்டு காத்திருந்தாள்.
மூன்றாம் நாள்… ஊரே காத்திருந்த செய்தி!
இரண்டு நாட்கள் கடந்தன.
திருக்குமார் உயிர் பிழைத்துவிடுவானா என்ற கவலையோடு இரண்டாம் நாளையும் கடந்து, மூன்றாம் நாளை எங்கள் குடும்பம் எதிர்கொண்டது.
ஆனால், மருத்துவமனையிலிருந்து யாரும் ஊருக்கு வரவில்லை.
என்ன செய்தி வரப்போகிறதோ என்ற பதற்றம் குடும்பத்தினரை மட்டுமல்ல, ஊரையே தொற்றிக்கொண்டது.
அப்போது செல்லதுரை தாத்தா தான் எங்கள் குடும்பத்தின் நம்பிக்கையாக இருந்தார். என் தாத்தாவுடன் மருத்துவமனைக்குச் சென்றிருந்த அவர், என்ன செய்தியைக் கொண்டுவரப்போகிறார் என்று அனைவரும் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தனர்.
மூன்றாம் நாள்…
செல்லதுரை தாத்தா ஊருக்குத் திரும்பி வந்தார்.
அவர் வந்த செய்தி தெரிந்ததும் ஊரே ஒரே இடத்தில் கூடியது. ஒவ்வொருவரின் முகத்திலும் பதற்றம். ஒவ்வொருவரின் மனதிலும் ஒரே கேள்வி.
“திருக்குமார் எப்படி இருக்கிறான்?”
தாத்தா என்ன சொல்லப்போகிறார் என்று அனைவரும் அவருடைய முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.
அந்த நொடியில், அவருடைய வாயிலிருந்து வெளிவந்த வார்த்தைகள் எங்கள் குடும்பத்திற்குப் புத்துயிர் கொடுத்தன.
“பிள்ளையின் உயிருக்கு ஆபத்தில்லை!”
அவ்வளவுதான்!
இத்தனை நாட்களாகக் கண்ணீரில் மூழ்கியிருந்த குடும்பத்தின் மனதில் நிம்மதி பிறந்தது. பதற்றத்தில் இருந்த ஊராரும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டனர்.
அந்தச் செய்தி என் பாட்டியின் காதுகளில் விழுந்தபோது, அவருடைய மனம் எவ்வளவு நிம்மதி அடைந்திருக்கும்!
தன் பிள்ளையை மீண்டும் பார்க்கலாம் என்ற நம்பிக்கை அவருடைய உள்ளத்தில் துளிர்த்திருக்கும்.
என் தாத்தாவுக்கும் அது மிகப்பெரிய ஆறுதல். வாழ்க்கையின் எல்லாக் கதவுகளும் அடைக்கப்பட்டுவிட்டன என்று நினைத்த அந்த நேரத்தில், குறைந்தபட்சம் மகனின் உயிராவது காப்பாற்றப்பட்டது என்ற செய்தி அவருக்கு ஒரு புதிய நம்பிக்கையைக் கொடுத்தது.
ஆனால், செல்லதுரை தாத்தா இன்னொரு செய்தியையும் கூறினார்.
திருக்குமார் உயிர் பிழைத்துவிட்டாலும், உடல் முழுமையாகக் குணமடைய நீண்ட காலம் ஆகும்! உயிருக்கு ஆபத்தில்லை என்ற நிம்மதி கிடைத்தது. ஆனால், வாழ்க்கைப் போராட்டம் இன்னும் முடிவடையவில்லை. உயிர் பிழைத்தார்… ஆனால் குடும்பம் மீண்டும் பசியோடு போராடியது!
என் பெரியப்பா திருக்குமாரின் உயிர் காப்பாற்றப்பட்டது எங்கள் குடும்பத்திற்குப் பெரிய வரம். ஆனால், அந்த விபத்து எங்கள் குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலையையும் கடுமையாகப் பாதித்தது.
என் தாத்தாவின் தொழில் முடங்கிப்போனது. வருமானம் நின்றுபோனது. ஏற்கெனவே வறுமையுடன் போராடிக்கொண்டிருந்த குடும்பத்திற்கு இது இன்னொரு பெரிய அடியாக அமைந்தது.
ஒரு குடும்பத்தில் வருமானம் ஈட்டும் தொழில் நின்றுவிட்டால், அதன் பாதிப்பு ஒருவரோடு முடிந்துவிடாது. வீட்டில் இருக்கும் ஒவ்வொரு குழந்தையின் உணவிலும், உடையிலும், எதிர்காலத்திலும் அதன் தாக்கம் தெரியும்.
அன்றும் அப்படித்தான் நடந்தது.
குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அதிகம். குடும்பச் செலவுகள் அதிகம். ஆனால், வருமானம் மட்டும் குறைந்துகொண்டே சென்றது.
செல்லதுரை தாத்தாவின் தாயார் செல்லக்கா பாட்டியும், அவருடைய கணவர் வெள்ளையத்தேவரும் எங்களுக்குப் பெரும் ஆதரவாக இருந்தனர்.
அவர்களுடைய பொருளாதார நிலையும் அளவுக்கு அதிகமான வசதியுடன் இருந்ததில்லை. அவர்களும் நடுத்தர வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்கள் தான்.
ஆனால், அவர்களுடைய மனம் மட்டும் கோடீஸ்வரர்களின் மனம்போல் விசாலமாக இருந்தது. தங்களால் இயன்ற உதவிகளைச் செய்தனர். எங்கள் குடும்பத்தின் துயரத்தைத் தங்களுடைய துயரமாகவே கருதினர்.
உண்மையில், ஒருவரின் செல்வத்தை அவர் வைத்திருக்கும் பணத்தைக் கொண்டு மட்டுமே அளவிட முடியாது. பிறருடைய துயரத்தைப் பார்த்து அவருக்கு உதவ முன்வரும் மனம்தான் உண்மையான செல்வம்.
அந்த வகையில் செல்லக்கா பாட்டியும் வெள்ளையத்தேவரும் எங்கள் குடும்பத்திற்குக் கிடைத்த அரிய உறவுகள். ஆனால், அவர்கள் செய்த உதவிகளும் எங்கள் குடும்பத்தின் அனைத்துத் தேவைகளையும் நிறைவேற்றப் போதுமானதாக இல்லை.
மறுபுறம், இரத்த உறவுகளாக இருந்தவர்கள் இருந்தும், எங்களுக்குத் தேவையான உதவிகள் கிடைக்கவில்லை. உறவு என்பது பெயரில் இருந்தது. ஆனால், துயரத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் துணை எல்லோரிடமும் இருக்கவில்லை.
இந்த உண்மையை என் தாத்தா அன்றைய வாழ்க்கையில் அனுபவித்திருப்பார்.
வறுமை என்பது ஒருவருடைய வயிற்றை மட்டும் பாதிப்பதில்லை. அது சில நேரங்களில் குடும்பத்தின் அமைதியையும் பாதித்துவிடுகிறது.
போதுமான வருமானம் இல்லாதபோது, வீட்டின் ஒவ்வொரு தேவையும் ஒரு கவலையாக மாறுகிறது. குழந்தைகளின் பசி, அன்றாடச் செலவு, கடன், எதிர்காலம் என்று பிரச்சினைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்து நிற்கின்றன.
இந்தச் சூழலில்தான் என் பாட்டி அக்கம்மாளுக்கும், அவருடைய தங்கையான கண்ணாமணி பாட்டிக்கும் இடையில் சிறுசிறு சண்டைகள் ஆரம்பமாகின.
இருவருமே குடும்பச் சுமைகளையும் வாழ்க்கையின் சிரமங்களையும் எதிர்கொண்ட பெண்கள். ஆனால், வறுமை தரும் மன அழுத்தம் அவர்களுக்கிடையேயான உறவிலும் விரிசல்களை ஏற்படுத்தத் தொடங்கியது.
இன்று திரும்பிப் பார்க்கும்போது, அந்தச் சண்டைகளுக்குப் பின்னால் எத்தனை நிறைவேறாத தேவைகள் இருந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. குடும்பத்தில் உணவுக்குப் பற்றாக்குறை இருக்கும்போது, சிறிய விஷயங்கள்கூடப் பெரிய பிரச்சினைகளாக மாறிவிடும்.
வறுமை மனிதர்களின் பொறுமையைச் சோதிக்கிறது. உறவுகளின் வலிமையைச் சோதிக்கிறது. ஒரே வீட்டில் வாழ்பவர்களைக்கூட மனதளவில் தூரமாக்கிவிடுகிறது. எங்கள் குடும்பமும் அந்தச் சோதனையிலிருந்து தப்பவில்லை.
ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு… திருக்குமார் பெரியப்பா வீடு திரும்பினார்! காலம் மெதுவாக நகர்ந்தது.
என் பெரியப்பா திருக்குமாருக்குச் சிகிச்சை தொடர்ந்து அளிக்கப்பட்டது. காயங்களும் எலும்பு முறிவுகளும் குணமடையக் காலம் தேவைப்பட்டது.
சுமார் ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவரை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தனர். அவர் ஓரளவுக்கு உடல்நலம் தேறியிருந்தார். வீட்டில் மீண்டும் அவரைப் பார்த்தபோது என் குடும்பத்தினருக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டிருக்கும்!
உயிரோடு திரும்பி வந்துவிட்டான். இனி மெல்ல மெல்ல உடல்நலம் தேறிவிடுவான் என்ற நம்பிக்கை அனைவருக்கும் ஏற்பட்டிருக்கும். ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சிக்குப் பின்னாலும் ஒரு பெரிய கேள்வி நின்றுகொண்டிருந்தது.
இனி குடும்பத்தை எப்படி நடத்துவது?
என் தாத்தா மீண்டும் தொழிலைத் தொடங்க வேண்டும். அப்போதுதான் குடும்பத்திற்கு வருமானம் வரும். குழந்தைகளின் பசியைத் தீர்க்க முடியும். கடன்களைச் சமாளிக்க முடியும்.
சில நாட்கள் கழித்து, மீண்டும் டீக்கடையைத் தொடங்கலாம் என்று அவர் நினைத்தார்.
ஏற்கெனவே வாழ்க்கையில் பலமுறை விழுந்திருந்தாலும், ஒவ்வொரு முறையும் எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்குள் இருந்தது. ஆனால், அவர் தொழிலைத் தொடங்க நினைத்த நேரத்தில் மீண்டும் ஒரு சோதனை காத்திருந்தது.
டீக்கடை வைக்க இடமில்லை! முன்பு டீக்கடை நடத்துவதற்கு இடம் கொடுத்திருந்தவர், தனது பொருளாதாரச் சிரமம் காரணமாக அந்த இடத்தை விற்க ஏற்பாடு செய்துவிட்டார். இந்தச் செய்தி என் தாத்தாவுக்குத் தெரியவந்தபோது, அவர் இடிந்துபோய் உட்கார்ந்துவிட்டார்.
ஏற்கெனவே மகனின் விபத்தால் தொழில் முடங்கியிருந்தது. குடும்ப வருமானம் பாதிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு மகன் ஓரளவுக்கு உடல்நலம் தேறியதும், மீண்டும் தொழிலைத் தொடங்கி வாழ்க்கையைச் சீரமைக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தார். ஆனால், இப்போது தொழில் நடத்துவதற்கான இடமே இல்லாமல் போய்விட்டது!
ஒரு தொழிலைத் தொடங்குவதற்குத் திறமை மட்டும் போதாது. உழைக்கத் தயாராக இருக்கும் மனம் மட்டும் போதாது. சில நேரங்களில் ஒரு சிறிய இடம்கூட ஒருவருடைய வாழ்க்கையின் ஆதாரமாக இருக்கும்.
அந்த இடத்தை இழந்தபோது, என் தாத்தா இழந்தது வெறும் நிலப்பரப்பை அல்ல; மீண்டும் வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதற்கான ஒரு வாய்ப்பையும் இழந்தார்.
அவர் மனதில் எத்தனை கேள்விகள் எழுந்திருக்கும்?
“மீண்டும் எங்கே கடை வைப்பது? யாரிடம் இடம் கேட்பது? ஏற்கெனவே கடன் இருக்கிறது. இப்போது புதிதாக எப்படித் தொழிலைத் தொடங்குவது?”
அவருக்குப் பதில் சொல்ல யாரும் இல்லை. ஆனால், குடும்பத்தின் பசியோ அவருடைய பதிலுக்காகக் காத்திருக்கவில்லை. குழந்தைகளுக்குச் சாப்பாடு வேண்டும். வீட்டுச் செலவுகளைச் சமாளிக்க வேண்டும். வாழ்க்கையை எப்படியாவது நகர்த்தியாக வேண்டும். எனவே, வேறு வழியின்றி அவர் மீண்டும் கடன் வாங்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்.
தொழில் செய்வதற்கான இடம் கிடைக்காமல் போனதால், குடும்பத்தை நடத்தவும் புதிய தொழிலைத் தொடங்கவும் அவர் வட்டிக்குக் கடன் வாங்க வேண்டியிருந்தது. ஏற்கெனவே கடன் இருந்தது. அதற்கு மேலாக இன்னொரு கடன்!
வறுமையில் வாழ்பவர்களுக்கு கடன் என்பது சில நேரங்களில் உதவிக்கரம். ஆனால், வருமானம் இல்லாதபோது அதுவே கழுத்தை நெரிக்கும் கயிறாக மாறிவிடுகிறது.
கடன் வாங்கும்போது நம்பிக்கை இருக்கும். தொழில் தொடங்கியதும் வருமானம் கிடைக்கும்; கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கடனை அடைத்துவிடலாம் என்று நினைப்பார்கள். ஆனால், தொழில் தொடங்குவதற்கே சிரமப்படும் நிலையில், அந்தக் கடனை எப்படித் திருப்பிச் செலுத்துவது?
என் தாத்தாவுக்கு வேறு வழியில்லை. அவர் முயற்சி செய்தாக வேண்டும். வாழ்க்கை அவருக்கு எத்தனை முறை தடைகளை ஏற்படுத்தினாலும், தன் குடும்பத்தைப் பசியோடு விட்டுவிடக் கூடாது என்ற எண்ணம் அவரை முன்னோக்கி நகர்த்தியிருக்கும்.
அவர் ஓய்வெடுக்க விரும்பியிருக்கலாம். மனம் சோர்ந்து உட்கார்ந்திருக்கலாம். ஆனால், எட்டு குழந்தைகளின் எதிர்காலம் அவரை மீண்டும் எழுந்து நிற்கச் செய்தது.
அந்தச் சூழலில்தான் அம்மாபட்டி கிராமத்தில் இருந்த அக்கம்மாள் கோயில் என் தாத்தாவின் அடுத்த நம்பிக்கையாக அமைந்தது.
அந்தக் கோயிலின் பின்புறத்தில் ஒரு சென்ட் காலியிடம் இருந்தது. அங்கே ஒரு டீக்கடை அமைத்தால், மீண்டும் தொழிலைத் தொடங்கலாம் என்று முடிவு செய்தார்.
ஒரு சென்ட் நிலம்!
வசதி படைத்தவர்களுக்கு அது ஒரு சிறிய இடமாகத் தோன்றியிருக்கலாம். ஆனால், என் தாத்தாவுக்கு அது ஒரு புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்கக்கூடிய வாய்ப்பாகத் தெரிந்தது.
அந்த இடத்தில் ஒரு சிறிய கடை அமைக்க வேண்டும். அடுப்பைப் பற்றவைக்க வேண்டும். தண்ணீரைக் கொதிக்கவைத்து டீ தயாரிக்க வேண்டும். வாடிக்கையாளர்கள் வர வேண்டும். வருமானம் கிடைக்க வேண்டும்.
அதிலிருந்து கிடைக்கும் சிறிய வருமானத்தைக் கொண்டாவது குடும்பத்தை மீண்டும் கரைசேர்க்க வேண்டும்.
அவருடைய கனவு அவ்வளவுதான்!
பெரிய மாளிகை வேண்டாம். ஆடம்பர வாழ்க்கை வேண்டாம். குழந்தைகள் பசியில்லாமல் சாப்பிட வேண்டும். குடும்பம் ஓரளவுக்கு நிம்மதியாக வாழ வேண்டும். கடன் கொடுத்தவர்களிடம் தலைகுனியாமல் இருக்க வேண்டும்.
ஒரு தந்தையின் கனவு எவ்வளவு எளிமையானது!
ஆனால், அந்த எளிய கனவை நனவாக்குவதற்குக்கூடப் பணம் தேவைப்பட்டது.
அந்த இடத்தில் கடை அமைக்க முடிவு செய்துவிட்டார். ஆனால், கையில் பணம் இல்லை. ஏற்கெனவே கடன் சுமை வேறு இருந்தது.
கடையை அமைப்பதற்கான பொருட்களை வாங்க வேண்டும். அடுப்பு, பாத்திரங்கள், டீ தயாரிப்பதற்குத் தேவையான பொருட்கள் என ஒவ்வொன்றுக்கும் பணம் வேண்டும்.
அவர் யாரிடம் உதவி கேட்பார்?
ஏற்கெனவே உதவி செய்த செல்லதுரை தாத்தாவின் குடும்பத்தினரிடம் மீண்டும் கேட்கலாமா?
புதிதாக வேறு யாரிடமாவது கடன் வாங்கலாமா?
அல்லது, இன்னொரு வழியைக் கண்டுபிடித்து இந்தத் தொழிலைத் தொடங்கலாமா?
அன்று என் தாத்தாவின் மனதில் ஓடிய போராட்டத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அவருடைய வாழ்க்கை எவ்வளவு கடினமான பாதையில் சென்றது என்பது புரிகிறது.
ஒருபுறம் கடன். மறுபுறம் பசி. நடுவில் எட்டு குழந்தைகளைக் கொண்ட குடும்பம். இதற்கிடையில் மீண்டும் எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.
என் தாத்தா பொன்னுவேலுக்கு அப்போது தேவைப்பட்டது பணம் மட்டுமல்ல; “நீங்கள் முயற்சி செய்யுங்கள், நாங்கள் இருக்கிறோம்” என்று சொல்லும் ஒரு நம்பிக்கையான குரலும் தான்.
அந்த ஒரு சென்ட் இடத்தில் டீக்கடை அமைக்கப்பட்டால், எங்கள் குடும்பத்தின் வாழ்க்கை மாறுமா?
ஏற்கெனவே கடன் வாங்கிய நிலையில், என் தாத்தா மீண்டும் கடன் வாங்கித்தான் கடையைத் திறக்க வேண்டியிருக்குமா?
அல்லது, எதிர்பாராத வகையில் யாராவது உதவிக்கரம் நீட்டுவார்களா?
எங்கள் குடும்பத்தின் அடுத்த அத்தியாயம் அந்தச் சிறிய டீக்கடையைச் சுற்றித்தான் நகரப்போகிறது.
வறுமை எங்களைத் தொடர்ந்து துரத்தியது. ஆனால், என் தாத்தாவின் நம்பிக்கை மட்டும் இன்னும் அணையவில்லை.
அந்த நம்பிக்கையின் வெளிச்சத்தில், அவர் மீண்டும் ஒரு புதிய முயற்சிக்குத் தயாரானார்.
(தொடரும்)
(கே.பிரியங்கா, M.Sc., M.Ed. படித்தவர். 2019ல் ஜெட்லி உலக சாதனை புத்தகத்தின் "சமூகப் பிரச்சினைகளும் தீர்வுகளும்" தொடர் சொற்பொழிவு. 2019ல் ஜெயா தொலைக்காட்சியின் "உன்னை அறிந்தால்" நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்பு. 2019ல் சென்னை விமான நிலைய ஆணையத்தின் "மெகா சுவர் ஓவியப் போட்டியில் பங்கேற்பாளர். 2021ம் ஆண்டு, அசிஸ்ட் உலக சாதனையின் "ஆசிரியர்களின் பங்கு" இணையவழி கருத்தரங்கில் பங்கேற்பாளர். அதே ஆண்டில் அகில இந்திய சாதனை புத்தகத்தின் "145 மணி நேரத் தமிழ் இணையவழி விவாதத்தில் பங்கேற்றுள்ளார்)