உண்மையான சொத்து இதுதான்!

Su.tha Arivalagan
Nov 16, 2026,12:08 PM IST

- மாலதி சந்திரசேகரன்

 

மங்கிய பொழுதில், அந்த வீட்டின் முகப்பில் உள்ள திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தார் நிலவன். அவருடைய முகம் முழுவதும் கடந்த கால நினைவுகளின் நிழல். கைவசம் இருந்த தேநீர் குவளை ஆவி பறந்து கொண்டிருந்தது, ஆனால் அந்தத் தேநீரைவிட அவருடைய கவலைகள் சூடாக இருந்தன.


அப்போது, வீட்டிற்குள்ளிருந்து மெல்லிய காலடிச் சத்தத்துடன் வந்தாள் இசைமொழி. நிலவனின் மூத்த மகள்; குடும்பத்தின் ஒட்டுமொத்தப் பொறுப்புகளையும் தனது புன்னகையால் தாங்கிப் பிடிக்கும் தூண்.


இசைமொழி: "அப்பா... என்ன யோசனை இவ்வளவு ஆழமா? தேநீர் ஆறிப் போகுது பாருங்க."


நிலவன் லேசாகப் புன்னகைத்துவிட்டு, பக்கத்தில் இருந்த நாற்காலியைச் சுட்டிக் காட்டினார்.


நிலவன்: "ஒன்னுமில்லம்மா . சும்மா நம்ம தாத்தா காலத்து வீட்டைப் பத்தியும், நாம இன்னைக்கு இருக்கிற வாழ்க்கையைப் பத்தியும் யோசிச்சிட்டு இருந்தேன். அப்பலாம் வீடுகள் சின்னதா இருந்துச்சு, ஆனா மனசு பெரிசா இருந்துச்சு. இப்போ வீடுகள் பெரியதாகிடுச்சு, ஆனா மனுஷங்களுக்கு மத்தியில தூரம் அதிகமாயிடுச்சு."




இசைமொழி தந்தை அருகில் வந்து அமர்ந்து, அவரது கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டாள்.


இசைமொழி: "நீங்க சொல்றது உண்மைதான்ப்பா. ஆனா ஒன்னு தெரியுமா? வீடுகளோட அளவோ, பொருளோ நம்ம உறவுகளைத் தீர்மானிக்கிறது இல்ல; நாம மத்தவங்களுக்காக எவ்வளவு தூரம் விட்டுக்கொடுக்கிறோம்ங்கிறதுலதான் எல்லாமே இருக்கு. நம்ம குடும்பம் இன்னும் ஒன்னா இருக்கக் காரணம், நீங்களும் அம்மாவும் எங்களுக்குக் கத்துக்கொடுத்த அந்த விட்டுக்கொடுக்கும் குணம் மட்டும்தான்."


நிலவன் (கண்களில் லேசான ஈரம் பளபளக்க): "கரெக்ட்மா... உறவுகள்ங்கிறது கண்ணாடி மாதிரி. அதை ஜாக்கிரதையா பாத்துக்கலனா, கீறல் விழுந்தா அந்தத் தழும்பு கடைசி வரைக்கும் போகாது. இன்னைக்கு இருக்குற அவசர உலகத்துல, பலரும் வெற்றிக்குப் பின்னாடி ஓடிட்டே இருக்காங்க; ஆனா அந்த வெற்றியைக் கொண்டாடக் கூட கூட யாரும் இல்லாமப் போயிடுறாங்க. அந்தத் தனிமைதான் உலகத்துலேயே ரொம்பக் கொடூரமானது."


இசைமொழி: "அதனால்தானப்பா உங்க கூட இருக்க நாங்க எப்பவுமே ரெடியா இருக்கோம். பணம், பொருள் எல்லாம் ஒரு கட்டத்துக்குப் பிறகு இரண்டாம் பட்சமாகிடுது. நம்மளோட நிம்மதியும், ஒருத்தருக்கொருவர் குடுத்துக்கிற அன்பும் மட்டும்தான் வாழ்க்கையோட நிஜமான சொத்து."


நிலவன் தனது மகளின் கன்னத்தைத் தட்டிக் கொடுத்து, அவளது முதிர்ச்சியான சிந்தனையை எண்ணி பெருமிதம் கொண்டார். மாலையின் குளிர்காற்று வீச, அந்தத் தந்தைக்கும் மகளுக்குமான உரையாடல் ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்திற்கும் ஒரு புதிய வெளிச்சத்தையும், ஆழமான புரிதலையும் தந்து கொண்டிருந்தது.


--


மறுநாள் காலை, வெயில் லேசாக எழும்பிய அந்த வேளையில், வீட்டின் தோட்டத்தில் செடிகளுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தான் நிலவனின் இளைய மகன் கவின். அவனது முகம் எப்போதும் ஒரு கலகலப்புடன் இருக்கும், ஆனால் அந்த நாளில் அவனது மனதில் ஏதோ ஒரு குழப்பம் நிலவியது.


அப்போது அங்கே வந்த நிலவன், மகனின் அருகில் வந்து அவனுக்கு உதவத் தொடங்கினார்.


நிலவன்: "என்ன கவின்... காலையிலேயே முகத்துல ஒரு சின்ன வாட்டம் தெரியுது? ஆபீஸ் வேலையா இல்ல வேற ஏதாவது கவலையா?"


கவின் (தண்ணீர் ஊற்றுவதை நிறுத்திவிட்டு): "அப்பாட்ட போய் என்னத்தப்பா மறைக்கிறது? நேற்று நீங்களும் அக்காவும் பேசுனதை வீட்டின் மூலையில இருந்து கவனிச்சேன். நாம இன்னைக்கு ஓடுற ஓட்டம் எல்லாம் கரெக்ட்தானான்னு ஒரு கேள்வி என் மனசுக்குள்ள ஓடிட்டே இருக்கு."


நிலவன் (மென்மையாகப் புன்னகைத்து): "ஏன் அப்படி நினைக்கிற கவின்? நீயும் நல்லாதான் வேலை செய்ற, உன் லட்சியங்களை நோக்கி ஓடிட்டுக் தானே இருக்க?"


கவின்: "அதுதான்ப்பா பிரச்சனை! நான் வாங்குற சம்பளம், என்னோட பதவி உயர்வு இதையெல்லாம் நண்பர்கள் வட்டத்துல சொல்லும்போது சந்தோஷமா இருக்கு. ஆனா, வீட்ல வந்து உங்களோடையும், அம்மாட்டையும் உட்கார்ந்து நிம்மதியா பேசி மாசக்கணக்காயிடுச்சு. அப்போ அந்த வெற்றியால என்ன பயன்? நம்ம வீட்ல இருக்கிற அன்பையும் சந்தோஷத்தையும் மிஸ் பண்ணிட்டு, வெளியில தேடுற வெற்றி ஒரு வெற்று மாயை மாதிரி தோணுது."


அப்போது அங்கு வந்த இசைமொழி, அவர்களின் கைகளில் இருந்த தேநீரை நீட்டியபடியே பேசத் தொடங்கினாள்.


இசைமொழி: "ரொம்ப கரெக்டா சொன்ன கவின்! பணம் தேவையான்னு கேட்டா, கண்டிப்பா தேவைதான். ஆனா, அது நம்ம சந்தோஷத்தை விலைக்கு வாங்குற விலையா இருக்கக்கூடாது, நம்ம சந்தோஷத்தையே பறிக்கிற விலையா மாறிடக்கூடாது. அப்பா சின்ன வயசுல நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது ஒன்னே ஒன்னுதான்—'வாழ்க்கைங்கிறது பொருள் சேர்க்கிறது இல்லை, தருணங்களைச் சேமிக்கிறது'."


நிலவன் (தன் இரு குழந்தைகளையும் பெருமையோடு பார்த்தபடி): "ரொம்ப சரிப்பா. வாழ்க்கை ரொம்ப சின்னது. நாம எதை இழக்கக் கூடாதுன்னு நினைக்கிறோமோ, அதைத் தொலைச்சிட்டு, மத்ததெல்லாம் நம்மகிட்ட இருந்தும் என்ன பிரயோஜனம்? வெற்றிகள் தற்காலிகமானது, ஆனா நம்ம கூட நிக்கிற உறவுகள் தான் நிரந்தரமானது."



கவின் தனது தந்தையின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு நிம்மதியான ஒரு புன்னகையை உதிர்த்தான். வீட்டின் திண்ணையில் வீசிய மெல்லிய தென்றல், அவர்களின் மனதை லேசாக்கியது.


--


சில மாதங்கள் ஓடியிருந்தன. நிலவன் குடும்பத்தின் அந்தப் பழைய வீடு, மீண்டும் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு புத்துயிர் பெற்றிருந்தது போல் ஒரு கலைகட்டியிருந்தது. முற்றத்தில் இருந்த முல்லைக்கொடி பூத்துக் குலுங்கியது; வீட்டின் சுவர்களில் பழைய நினைவுகளின் வாசம் இன்னும் குறையாமல் இருந்தது.


அன்றைய ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை, ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் வீட்டின் பெரிய கூடத்தில் ஒன்று கூடினர். நிலவனின் மனைவியும், குடும்பத்தின் அமைதியான பலமுமான செண்பகம் தன் கைகளால் சுடச்சுடப் பலகாரங்களைத் தயாரித்து மேசையில் வைத்தார்.


செண்பகம் (மகள் இசைமொழியையும், மகன் கவினும் அருகில் அமரச் செய்துகொண்டே): "எப்பவுமே வேலை வேலைன்னு வெளியூர் போற கவினும், ஆபீஸ் ஃபைல் தூக்குற இசைமொழியும் இன்னைக்கு ஒரு மணி நேரம் ஒன்னா உட்கார்ந்து பேசப் போறீங்க. போனை எல்லாம் தள்ளி வைங்கப்பா."


கவின் (புன்னகையோடே தன் தொலைபேசியைப் பக்கத்தில் வைத்துவிட்டு): "அம்மா சொல்றதும் சரிதான்மா. கடந்த சில மாசமா உங்களோட பேசினதைவிட, என் லேப்டாப் ஸ்கிரீன் கூடவேதான் அதிக நேரம் பேசி இருக்கேன். ஆனா இனிமே அந்தத் தப்பு நடக்காது."


அப்போது நிலவன் எழுந்து வந்து, தன் மனைவியின் தோளில் கைபோட்டு தன் பிள்ளைகளைப் பார்த்தார். அவர் கண்களில் ஒரு நிம்மதியான ஒளி பளபளத்தது.


நிலவன்: "வாழ்க்கைங்கிறது ஒரு பரீட்சை மாதிரிதான். அதுல மதிப்பெண்கள் எவ்வளவோ முக்கியம்னு நாம ஓடுறோம்; ஆனா அந்தப் பரீட்சை எழுதுறதே சந்தோஷமா வாழுறதுக்குத்தான்ங்கிறதை மறந்துடுறோம். இன்னைக்கு நீங்க ரெண்டு பேரும் அதைப் புரிஞ்சுகிட்டதுதான் எனக்குக் கிடைச்ச மிகப்பெரிய சொத்து."


இசைமொழி (கண்கலங்கியபடி தந்தையின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு): "நீங்களும் அம்மாவும் எங்களுக்குக் கத்துக்கொடுத்த பாடம் எப்போவுமே பொக்கிஷம்ப்பா. எங்குப் போனாலும் நம்ம வேர்கள் எங்க இருக்குன்னு ஞாபகம் வச்சிருக்கிறதுதான் மனுஷங்கிற பெயருக்கு அர்த்தம்."


அவர்கள் நால்வரும் பேசிக் கொண்டிருந்த அந்தச் சூழலில், அந்த வீட்டின் பழைய கடிகாரம் மென்மையாக மணி அடித்தது. அந்த ஓசையிலும், அவர்களின் சிரிப்பொலியிலும், அந்த வீடு பல ஆண்டுகள் சேகரித்து வைத்திருந்த அத்தனை பாசமும் உயிர்பெற்றது. வெற்றி, பணம், புகழைத் தாண்டி ஒரு குடும்பத்தின் உண்மையான சொத்து அன்பும் புரிதலும் மட்டுமே என்பதை அந்த மாலைப் பொழுது உணர்த்தியது.


(1986-ஆம் ஆண்டு முதல் எழுத்துப் பணியில் ஈடுபட்டு வரும் திருமதி மாலதி சந்திரசேகரன், பல்வேறு மின்னிதழ்களில் கட்டுரைகளும் கவிதைகளும் எழுதி வருவதுடன், கிழக்கு பதிப்பகம் (5), திரிசக்தி பதிப்பகம் (1), கைத்தடி பதிப்பகம் (1) ஆகியவற்றின் மூலம் 7 நூல்களை வெளியிட்டுள்ளார். எழுத்துத் துறையோடு சின்னத்திரையில் 'உலகை குறுக்கும் எய்ட்ஸ்', 'குற்றங்கள் தண்டிக்கப்படும்' ஆகிய நிகழ்ச்சிகளுக்கு எழுத்து மற்றும் தயாரிப்புப் பணிகளை மேற்கொண்டுள்ள இவர், மதர் மீடியா பக்தி சேனலில் ஆன்மிக உரைகள் ஆற்றுவதுடன் 'Sacred Sanatana' என்ற யூடியூப் சேனலையும் நடத்தி வருகிறார். இவரது இலக்கிய, ஆன்மிகப் பங்களிப்புகளுக்காகச் சுயசக்தி விருது, பாரதி பணிச்செல்வர் விருது, எழுத்துச் சிற்பி விருது, பாரதி கண்ட புதுமைப் பெண்கள் (2020), அப்துல் கலாம் விருது, தன்முனைக் கவிக்கோ விருது, தகைசால் தன்முனைக் கவிஞர் விருது, முனைப்பாளர் விருது ஆகிய விருதுகளையும்; தினமணி - சிவசங்கரி சிறுகதைப் போட்டி (மூன்றாம் பரிசு, சிறப்புப் பரிசு மற்றும் பொற்கிழி), தினமலர் டி.வி.ஆர். நினைவுச் சிறுகதைப் போட்டி 2026 (ஆறுதல் பரிசு) மற்றும் ஆன்மிக நூல்களுக்காகக் கம்பம் பாரதி இலக்கிய மன்றம், கரூர் இலக்கியப் பேரவை ஆகிய அமைப்புகளின் பொற்கிழிகளையும் பெற்றுள்ளார்)