இயந்திரமாகிப் போன மனிதர்கள்.. Men Become Machines and vice versa

காலத்தின் போட்டியில் மனிதன் இயந்திரமாகி விட்டான்.. இயந்திரமோ மனிதனின் வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கி விட்டது.. காலம் மட்டும் மாறவில்லை.. கோலமும் மாறிப் போய் கிடக்கிறது.. இது எங்கு போய் நிற்கும்.. எப்படி முடியும்.. தெரியவில்லை..  அதை பிறகு பார்ப்போம்.. முதலில் இந்த கவிதையைப் படிப்போம்.

Men become machines in the race of time,

Hearts locked away, lives run by rhyme.

Days tick like clocks, nights lose their rest,

Dreams packed away in a duty-filled chest.

Eyes stare at screens, fingers obey,

Feelings are paused, words fade away.

Laughter is rare, silence is loud,

Souls walk alone in a bustling crowd.

Yet deep inside, a heartbeat remains,

Yearning for love beyond profits and gains.

Break the routine, let humans be seen

Men are not machines, let life be humane.

Machines Like Men

Machines now speak with a human tone,

Learning our ways, making thoughts their own.

They listen, respond, remember, feel,

Mimicking hearts that once were real.

They reason, decide, guide our days,

Walking with us in digital ways.

Yet borrowed emotions, coded and planned,

Can’t replace warmth of a living hand.

Machines may act like thoughtful men,

But soul and conscience belong to us then.

(ஈரோட்டைச் சேர்ந்த பாவலர் முனைவர் தி. மீரா, ஆசிரியர், தென்தமிழுக்காக கட்டுரைகள், கவிதைகள் படைத்து வருகிறார், கிரியேட்டிவ் எழுத்தாளர்)