கதவுக்கு அப்பால் மறைந்திருக்கும் ரகசியம்.. அவள் யாரென்று தெரியுமா? (3)

- மு. ரம்யா ஆனந்த்

“உன் அம்மா இறந்துவிட்டதாக இந்தக் குடும்பம் சொன்னதே பொய்!”

முதியவர் சொன்ன வார்த்தைகள் மீராவின் காதுகளில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன.

“என்ன சொல்றீங்க? என் அம்மா உயிரோட இருக்காங்களா?”

மீராவின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.

“என் அம்மா இறந்துட்டாங்கன்னு என்கிட்ட சொன்னது உண்மையில்லையா? அப்படின்னா இத்தனை வருஷமா நான் யாரை நம்பி வாழ்ந்தேன்?”

முதியவர் பதில் சொல்லாமல் தலையைக் குனிந்தார்.

“எல்லா உண்மையையும் இப்போவே சொல்ல முடியாது, மீரா. முதலில் உன் அம்மா எழுதி வைத்த கடிதத்தைப் படி. அதற்குப் பிறகு நீயே முடிவு செய்துகொள்.”

அவர் வடக்குப் பக்க அறையை நோக்கி நடந்தார்.

“நில்லுங்க!” என்று அரவிந்த் கத்தினான்.

“அந்த அறையைத் திறக்கக் கூடாது!”

முதியவர் திரும்பிப் பார்த்தார்.

“ஏன், அரவிந்த்? அந்த அறைக்குள் இருக்கும் உண்மை வெளியே வந்துவிடுமோ என்ற பயமா?”

அரவிந்த் அமைதியாக நின்றான். மீரா அவனைப் பார்த்தாள்.

“அரவிந்த், எனக்கு ஒரு பதில் சொல்லுங்க. என் அம்மாவைப் பற்றி உங்களுக்கு என்ன தெரியும்?”

அவன் கண்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டான்.

“மீரா… சில உண்மைகளைத் தெரிந்துகொள்ளாமல் இருப்பதுதான் நல்லது.”

“அது என் வாழ்க்கையைப் பற்றிய உண்மை! அதைத் தெரிந்துகொள்ள எனக்கு உரிமை இருக்கு!”

மீராவின் குரலில் இருந்த உறுதியைக் கேட்டதும், அரவிந்த் எதுவும் பேசவில்லை.

வடக்குப் பக்க அறை…

வீட்டின் மேல்மாடியின் கடைசியில் அந்த அறை இருந்தது. பல வருடங்களாகத் திறக்கப்படாததுபோல் கதவில் தூசி படிந்திருந்தது. பூட்டின் மீது துருப்பிடித்திருந்தது.

முதியவர் தன் சட்டைப் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய சாவியை எடுத்தார்.

“இந்தச் சாவியை உன் அம்மாதான் என்னிடம் கொடுத்தாள்.”

மீரா நடுங்கும் கைகளால் சாவியை வாங்கினாள். பூட்டைத் திறந்தாள். கதவு மெதுவாகத் திறந்தது.

அறைக்குள் பழைய மரப்பெட்டி, சில புகைப்படங்கள், ஒரு மேசை, சுவரில் தொங்கியிருந்த கடிகாரம் ஆகியவை இருந்தன.

ஆனால் அந்த அறையின் சுவரில் இருந்த ஒரு புகைப்படம் மீராவை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. அந்தப் புகைப்படத்தில் அவளுடைய அம்மா நின்றிருந்தாள். அவளுக்குப் பக்கத்தில் ஜானகி இருந்தாள். மற்றொரு பக்கத்தில் மாலதி இருந்தாள். 

ஆனால் அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்த இன்னொரு பெண்ணின் முகம் மட்டும் கிழிக்கப்பட்டிருந்தது.

“இந்தப் பெண் யாரு?” என்று மீரா கேட்டாள்.

முதியவர் அந்தப் புகைப்படத்தை உற்றுப் பார்த்தார்.

“இந்தக் கேள்விக்கான பதில்தான் உன் வாழ்க்கையை மாற்றப்போகிறது.”

மீரா அவரை ஆவலுடன் பார்த்தாள்.

“தயவுசெய்து உண்மையைச் சொல்லுங்க!”

அவர் பதில் சொல்லும் முன்பே, ஜானகி அறைக்குள் வந்தாள்.

“மீரா, அந்தப் பெட்டியைத் திறக்காதே!”

ஆனால் மீரா ஏற்கெனவே பெட்டியைத் திறந்திருந்தாள்.

அதற்குள் ஒரு பழைய கடிதம், குழந்தையின் கால் கொலுசு, மருத்துவமனையின் முத்திரையுடன் இருந்த ஒரு காகிதம் ஆகியவை இருந்தன.

மீரா முதலில் கடிதத்தை எடுத்தாள். அதில் அவளுடைய அம்மாவின் கையெழுத்து இருந்தது.

“என் அன்பு மகள் மீராவுக்கு…”

அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. அவள் கடிதத்தைப் படிக்கத் தொடங்கினாள்.

“மீரா,

நீ இந்தக் கடிதத்தைப் படிக்கும் நேரத்தில், நான் உன்னுடன் இல்லாமல் இருக்கலாம். உன் வாழ்க்கையைப் பற்றி உனக்குச் சொல்லப்பட்ட கதைகள் அனைத்தும் உண்மையல்ல. நீ பிறந்த அந்த இரவில், இந்த வீட்டில் நடந்த சம்பவம் உன் வாழ்க்கையையே மாற்றியது.

உன்னைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே நான் பல உண்மைகளை மறைத்தேன். ஆனால் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் நீ தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நீ நம்பிக்கையுடன் பார்க்கும் ஒருவர்தான் உன்னுடைய வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய ரகசியத்தை மறைத்திருக்கிறார்.

அவருடைய உண்மையான முகத்தை நீ அறிந்துகொள்ளும் நாள்தான் உன் வாழ்க்கையின் புதிய தொடக்கம்.

என்னைத் தேடாதே என்று நான் சொல்ல மாட்டேன். ஆனால் என்னைத் தேடுவதற்கு முன்பு, உன் பிறப்பின் உண்மையைத் தெரிந்துகொள்.

அன்புடன்,

உன் அம்மா.”

கடிதம் மீராவின் கைகளிலிருந்து நழுவியது.

“என் பிறப்பின் உண்மை என்ன?”

அவள் அழுதபடி கேட்டாள். அப்போது அவளுடைய பார்வை அந்த மருத்துவமனைக் காகிதத்தின் மீது விழுந்தது.

அதை எடுத்துப் பார்த்தாள்.

அதில் ஒரு குழந்தை பிறந்த தேதி எழுதப்பட்டிருந்தது.

ஜூன் 16.

அதற்குக் கீழே இரண்டு குழந்தைகளின் பதிவுகள் இருந்தன.

முதல் குழந்தையின் பெயருக்கு அருகில், “மீரா” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.

இரண்டாவது குழந்தையின் பெயர் இருந்த இடம் கிழிக்கப்பட்டிருந்தது.

மீரா அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள்.

“இரண்டு குழந்தைகளா?”

அவள் முதியவரைப் பார்த்தாள்.

“நான் பிறந்த அதே நாளில் இன்னொரு குழந்தையும் பிறந்திருக்கிறதா?”

முதியவர் மெதுவாகத் தலையசைத்தார்.

“ஆமாம், மீரா. அந்த இரவில் பிறந்த இரண்டு குழந்தைகளில் ஒன்றைப் பற்றிய உண்மைதான் இந்தக் குடும்பத்தை முப்பது வருடங்களாகப் பயமுறுத்திக்கொண்டிருக்கிறது.”

அப்போது அறைக்கு வெளியே ஏதோ சத்தம் கேட்டது.

அனைவரும் திரும்பிப் பார்த்தனர். யாரோ வேகமாகப் படிக்கட்டில் இறங்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தார்.

அரவிந்த் உடனே வெளியே ஓடினான். ஆனால் அங்கே யாரும் இல்லை.

தரையில் ஒரு சிறிய காகிதம் கிடந்தது.

அதை எடுத்துப் பார்த்தான்.

அதில் ஒரே ஒரு வரி எழுதப்பட்டிருந்தது.

“மீராவிடம் உண்மையைச் சொல்லிவிட்டால், அடுத்ததாக உன் ரகசியமும் வெளியே வரும்!”

அந்தக் காகிதத்தைப் பார்த்த அரவிந்தின் முகம் வெளிறியது. அவன் அதை யாருக்கும் தெரியாமல் சட்டைப் பைக்குள் வைத்துக்கொண்டான்.

ஆனால் அறையின் கதவுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த ஜானகி, அவன் செய்ததைப் பார்த்துவிட்டாள்.

அதே இரவு…

அனைவரும் உறங்கிய பிறகு, மாலதி தன் அறைக்குள் சென்று கதவைப் பூட்டினாள். அவள் அலமாரியைத் திறந்து ஒரு பழைய புகைப்படத்தை எடுத்தாள். அதில் இரண்டு குழந்தைகள் அருகருகே படுத்திருந்தன.

ஒரு குழந்தையின் கையில் கருப்புக் கயிறு கட்டப்பட்டிருந்தது. மற்றொரு குழந்தையின் கையில் அதேபோன்ற கயிறு இருந்தது.

மாலதி புகைப்படத்தைப் பார்த்தபடி அழுதாள்.

“முப்பது வருஷமா நான் மறைத்து வைத்த உண்மை… இப்போ வெளியே வந்துடுமா?”

அவள் புகைப்படத்தைத் திருப்பினாள். அதன் பின்புறத்தில் இரண்டு பெயர்கள் எழுதப்பட்டிருந்தன.

மீரா — மாலதி.

மாலதி பதற்றத்துடன் புகைப்படத்தை மறைக்க முயன்றபோது, கதவு தட்டப்பட்டது. அவள் வேகமாகப் புகைப்படத்தை அலமாரிக்குள் வைத்துவிட்டு கதவைத் திறந்தாள்.

வெளியே ஜானகி நின்றுகொண்டிருந்தாள். ஜானகி அவளை நேராகப் பார்த்தாள்.

“இன்னும் எத்தனை நாள்தான் உண்மையை மறைப்பாய், மாலதி?”

மாலதி அதிர்ச்சியுடன் கேட்டாள்.

“உனக்கு என்ன தெரியும்?”

ஜானகியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

“அந்த இரவில் பிறந்த இரண்டு குழந்தைகளில்… மீரா மட்டும்தான் உயிரோடு இருக்கிறாள் என்று நீ நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய்.”

மாலதியின் முகம் வெளிறியது. ஜானகி அவளுக்கு அருகில் வந்து மெதுவாகச் சொன்னாள்.

“ஆனால் இன்னொரு குழந்தையும் உயிரோடுதான் இருக்கிறது. அது இந்த வீட்டிலேயே இருக்கிறது!”

மாலதி அதிர்ச்சியில் பின்னால் நகர்ந்தாள்.

“இல்லை… அது முடியாது!”

ஜானகி அவளைப் பார்த்தபடி சொன்னாள்.

“அந்தக் குழந்தை யாரென்று தெரிந்தால், இந்தக் குடும்பத்தில் ஒருவர்கூட அமைதியாக இருக்க முடியாது.”

அந்த நேரத்தில், இருட்டான அறையின் வெளியே நின்றிருந்த ஒருவர் தனது கையில் இருந்த புகைப்படத்தை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டார்.

அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்தது…

மீராவும், அவளுடைய முகத்தைப் போலவே இருந்த இன்னொரு பெண்ணும்!

(தொடரும்)

(கவிஞர் மு. ரம்யா ஆனந்த், D.T.Ed., M.A., M.Ed. கல்வித் தகுதிகளைப் பெற்றவர். கல்வித்துறையில் ஆர்வம் கொண்டவர். ஆசிரியர் பணிக்கான போட்டித் தேர்வுகளுக்குத் தயாராகி வருவதுடன், பெண்களின் உணர்வுகள், வாழ்க்கை அனுபவங்கள், தன்னம்பிக்கை மற்றும் மனித உறவுகளை மையமாகக் கொண்டு கவிதைகள் எழுதுவதிலும் ஆர்வம் கொண்டவர். தனது எழுத்துகளின் மூலம் வாசகர்களின் மனதில் நல்ல சிந்தனைகளையும் நம்பிக்கையையும் விதைப்பதை விரும்புகிறார்)