Sripriya Story: தன்னம்பிக்கை கதை.. சிவப்பு மை கொடுத்த சிகரம்!

- பன்முகத் திறமையாளர்  ச. ஸ்ரீபிரியா பழனிவேலு

தஞ்சாவூர் பக்கத்தில் இருந்தது வயலூர். அந்த ஊர் பள்ளியில் படித்தான் மாறன். படிப்பு என்றாலே அவனுக்கு கசப்பு. புத்தகத்தைத் திறந்தால் தூக்கம் வரும். வகுப்பில் கடைசி பெஞ்ச், மார்க் சீட்டில் கடைசி இடம். வாத்தியார்கள் "உருப்படாத பய" என்று திட்டுவார்கள்.

10-ஆம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு வந்தது. மாறன் 5 பாடத்தில் 3 பாடத்தில் பெயில். கணக்கில் 18 மார்க். சிவப்பு மையால் போட்ட பெரிய 'F' அவன் வாழ்க்கையையே கேலி செய்தது.

ஊரே சிரித்தது. "போச்சு, இவன் எதுக்கும் லாயக்கில்லை. மாடு மேய்க்கத்தான் சரி" என்றார்கள். அப்பா அடித்தார். அம்மா அழுதாள். நண்பர்கள் ஒதுங்கினார்கள்.

மாறன் வீட்டை விட்டு ஓடிப்போக முடிவு செய்தான். இரவோடு இரவாக கிளம்பி, பக்கத்து டவுன் பஸ் ஸ்டாண்டில் படுத்தான். பசி. அழுகை. அவமானம்.

காலையில் டீக்கடை ஒன்றில் கிளாஸ் கழுவும் வேலைக்குச் சேர்ந்தான். அந்தக் கடைக்கு தினமும் ஒரு தாத்தா வருவார். ரிடையர்ட் தலைமை ஆசிரியர் கணபதி ஐயா. அவர் மாறனை கவனித்தார்.

ஒருநாள் கேட்டார், "தம்பி, ஏன் படிப்பை விட்டுட்டே?"  

மாறன் மார்க் சீட்டை காட்டி அழுதான். "ஐயா, நான் பெயில். என்னால ஒண்ணும் முடியாது."

ஐயா சிரித்தார். மார்க் சீட்டில் இருந்த சிவப்பு 'F' எழுத்தை காட்டி கேட்டார், "இது என்ன தெரியுமா?"  

"பெயில் ஐயா."  

"இல்ல தம்பி. இது 'F' இல்லை. 'First Attempt in Learning' - கத்துக்கிறதுக்கான முதல் முயற்சி. தோல்வி அப்படிங்கறது முடிவு இல்ல. அது முதல் படி."

மாறனுக்கு புரியவில்லை. ஐயா தொடர்ந்தார், "ஒரு மெழுகுவர்த்தியை ஏத்த எத்தனை தடவை தீக்குச்சி கிழிக்கிறோம்? ஒரு தடவை அணையுதுன்னு தூக்கி போடுறோமா? இல்ல. இன்னொரு தீக்குச்சி எடுக்கிறோம். வாழ்க்கையும் அப்படித்தான் தம்பி."

ஐயா அவனுக்கு ஒரு சவால் விட்டார். "நாளையில இருந்து காலையில 4 மணி முதல் 7 மணி வரை என் வீட்டுக்கு வா. நான் பாடம் சொல்லித் தர்றேன். பிறகு நீ கடைக்கு வேலைக்குப் போ. 6 மாசம். அடுத்த தேர்வுல நீ பாஸ் ஆகலைனா, நான் வாத்தியார் இல்லை."

மாறன் நம்பவில்லை. ஆனால் வேறு வழி இல்லை. ஒப்புக்கொண்டான்.

அடுத்த 6 மாசம் நரகம். காலை 4 மணிக்கு எழுந்து படிப்பு. பகல் முழுக்க டீக்கடையில் வேலை. இரவு 10 மணி வரை மீண்டும் படிப்பு. கணக்கு புரியவில்லை என்றால் ஐயா 100 தடவை சொல்லிக் கொடுப்பார். "முட்டாள்னு உன்னை நீயே நினைக்காதே. முட்டி மோதி கத்துக்கிறவன்தான் முதல் மாணவன்" என்பார்.

தேர்வு வந்தது. மாறன் எழுதினான். ரிசல்ட் அன்று நடுங்கிக்கொண்டே பார்த்தான்.

பாஸ். எல்லா பாடத்திலும் பாஸ். கணக்கில் 67 மார்க்.

அவன் அழுதான். ஓடிப்போய் ஐயா காலில் விழுந்தான். ஐயா சொன்னார், "இது முதல் படி தம்பி. மலை இன்னும் இருக்கு. ஏறுவியா?"  

"ஏறுவேன் ஐயா."

அதன் பிறகு மாறன் நிற்கவே இல்லை. +2 படித்தான் - 85%. டிகிரி முடித்தான். பகலில் வேலை, இரவில் படிப்பு. கலெக்டர் ஆக வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான்.

UPSC தேர்வு. முதல் தடவை - தோல்வி.  

இரண்டாம் தடவை - தோல்வி.  

ஊரார் மீண்டும் சிரித்தார்கள். "பெயில் பயலுக்கு கலெக்டர் கனவா?" 

மாறன் ஐயா சொன்னதை நினைத்தான். "தோல்வி அப்படிங்கறது First Attempt in Learning."  

மூன்றாம் முறை எழுதினான்.

ரிசல்ட் வந்தது. தமிழ்நாட்டிலேயே முதல் மாதவன். IAS - மாவட்ட ஆட்சியர்.

முதல் போஸ்டிங் - தஞ்சாவூர் மாவட்டம். அதே வயலூர் பள்ளிக்கு இன்ஸ்பெக்ஷனுக்கு வந்தார் கலெக்டர் மாறன்.

அதே வகுப்பறை. அதே கடைசி பெஞ்ச். அங்கே ஒரு பையன் தலை குனிந்து உட்கார்ந்திருந்தான். டீச்சர் சொன்னார், "சார், இவன் சரியா படிக்கிறதில்ல. 3 பாடத்தில பெயில்."

மாறன் அந்தப் பையனை கூப்பிட்டார். அவன் மார்க் சீட்டை வாங்கிப் பார்த்தார். முழுக்க சிவப்பு மை. 'F F F'.

மாறன் சிரித்தார். பையனின் தோளில் கை போட்டார். "தம்பி, பயப்படாதே. இது 'F' இல்லை. 'First Attempt in Learning'. நானும் 10-வதுல 3 பாடத்தில பெயில்தான். இன்னைக்கு உன் முன்னாடி கலெக்டரா நிக்கிறேன்."

பள்ளிக்கூடமே அதிர்ந்தது. வாத்தியார்கள் வாயடைத்துப் போனார்கள். அவனை "உருப்படாத பய" என்று திட்டிய வாத்தியார் கண்ணீரோடு கை கூப்பினார்.

மாறன் அந்தப் பள்ளியில் ஒரு அறிவிப்பு பலகை வைத்தார். அதில் எழுதியிருந்தது:

*சிவப்பு மை என்பது முற்றுப்புள்ளி அல்ல, காற்புள்ளி.  

தோல்வி என்பது விழுந்த இடம் அல்ல, எழும் இடம்.  

இன்று பெயில் ஆனவன் நாளை பெரிய ஆள் ஆகலாம்.  

நம்பு. உழை. வெல்."__

மார்க் உன் மூளையை அளக்கும் கருவி இல்லை, உன் முயற்சியை அளக்கும் கருவி.. 18 மார்க் வாங்கிய மாறனால் கலெக்டர் ஆக முடிந்தது என்றால், உங்களால் முடியாதது என்ன?

F என்றால் Fail இல்லை, First Attempt in Learning: தோற்றால் அழாதே. "இது முதல் முயற்சி, அடுத்த முறை ஜெயிப்பேன்" என்று சொல்.

உன்னை நம்ப ஒரு ஆள் போதும்: மாறனுக்கு கணபதி ஐயா கிடைத்தார். உனக்கும் யாராவது கிடைப்பார்கள். அதுவரை நீயே உன்னை நம்பு.

கேலி செய்தவர்கள் கைதட்டும் நாள் வரும்: இன்று "உருப்படாத பய" என்று சொன்னவர்கள், நாளை "எங்க ஊரு பய" என்று பெருமை பேசுவார்கள். அதுவரை உழை.

சிவப்பு மை கொடுத்த வலிதான், சிகரத்தைத் தொட வைத்தது. பெயில் ஆனவன் எல்லாம் பெரிய ஆள் ஆக முடியாது. ஆனால் பெரிய ஆள் ஆனவர்கள் பல பேர், ஒரு காலத்தில் பெயில் ஆனவர்கள்தான்.

நீயும் அந்தப் பட்டியலில் சேரலாம். உன் சிவப்பு மையை நம்பு. அது உனக்கு சிகரம் காட்டும்.

(பன்முகத் திறமையாளர் ச. ஸ்ரீபிரியா பழனிவேலு, உதவித் தலைமையாசிரியர், பிருந்தாவன் மேல்நிலைப்பள்ளி , பட்டுக்கோட்டை)