உயிரோடு திரும்புவாரா பெரியப்பா? .. வேரில் இருந்து விழுது வரை-(4)

- கவிஞர் கே.பிரியங்கா

வறுமையின் பிடியில் ஒரு குடும்பம் - உயிரோடு திரும்புவாரா என் பெரியப்பா திருக்குமார்?

தன் நண்பன் செல்லதுரை கூறிய ஆறுதலான வார்த்தைகளை மனதில் ஆழமாகப் பதித்துக்கொண்டு, “ஒரு நாள் நிச்சயம் நமக்கும் நல்ல காலம் பிறக்கும்!” என்ற நம்பிக்கையோடு பொன்னுவேல் தன் தொழிலைத் தொடங்கினார்.

வாழ்க்கையில் நம்பிக்கை என்பது ஏழைகளின் கையில் இருக்கும் கடைசிச் சொத்து. அதை மட்டும் இழந்துவிட்டால், அவர்கள் வாழ்வதற்கான காரணமே இல்லாமல் போய்விடும். அப்படிப்பட்ட நம்பிக்கையைத்தான் என் தாத்தா பொன்னுவேல் தன் மனதிற்குள் விதைத்துக்கொண்டார்.

காலம் மெதுவாக நகர்ந்தது. சில ஆண்டுகள் உருண்டோடின. குடும்பத்தில் புதிய உயிர்களின் வருகை மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தாலும், அந்த மகிழ்ச்சியைத் தாங்கிக்கொள்ளும் அளவுக்கு வாழ்க்கையில் வசதி இல்லை.

என் தாத்தாவின் மனைவியரான அக்கம்மாளும் கண்ணாமணியும் கர்ப்பமுற்றனர். சில மாத இடைவெளியில் இருவருக்கும் குழந்தைகள் பிறந்தன. அக்கம்மாளுக்கு மீண்டும் ஓர் ஆண் குழந்தை பிறந்தது. அது அவளுக்கு ஆறாவது ஆண் குழந்தை. கண்ணாமணிக்கோ ஓர் அழகான பெண் குழந்தை பிறந்தது.

குழந்தைகளின் அழுகுரல் வீட்டில் ஒலித்தது. ஆனால், அந்த அழுகுரல்களுக்குப் பின்னால் இருந்த பெற்றோரின் கவலை யாருக்குத் தெரியும்?

ஒரு குழந்தை பிறக்கும்போது, பெற்றோரின் மனதில் ஆயிரம் கனவுகள் பிறக்கும். ஆனால், வறுமையில் வாழும் பெற்றோருக்கு அந்தக் கனவுகளோடு இன்னொரு கேள்வியும் பிறக்கும்.

“இந்தக் குழந்தைக்கு வயிறார உணவு கொடுக்க முடியுமா? நல்ல துணி வாங்கிக் கொடுக்க முடியுமா? நோய் வந்தால் மருத்துவம் பார்க்க முடியுமா?”

என் தாத்தாவும் இந்தக் கேள்விகளிலிருந்து தப்பவில்லை.

நண்பன் செல்லதுரை சொன்ன, “நல்ல காலம் வரும்!” என்ற வார்த்தைகளை நினைத்துக்கொண்டு, ஒருவேளை இதுதான் அந்த நல்ல காலத்தின் தொடக்கமோ என்று தன் மனதைத் தேற்றிக்கொண்டார்.

ஆனால், வாழ்க்கை அவருக்கு அடுத்தடுத்து சோதனைகளையே பரிசாகக் கொடுத்தது.

குடும்பத்தில் குழந்தைகள் அதிகரித்தனர். அதற்கேற்ப வருமானம் அதிகரிக்கவில்லை. குடும்பப் பாரம் நாளுக்கு நாள் உயர்ந்தது. உழைத்தார். ஓடினார். கிடைத்த வேலையைச் செய்தார். ஆனாலும், வருமானம் மட்டும் குடும்பத்தின் தேவைகளுக்குப் போதுமானதாக இல்லை.

குடும்பத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்று நினைத்த என் தாத்தா, ஒரு கிராமத்தையே உருவாக்கிவிட்டார் என்று சொல்லும் அளவுக்குப் பிள்ளைகள் பெருகினர். ஆனால், அந்தக் குழந்தைகளின் பசியைத் தீர்க்கும் அளவுக்கு அவருடைய வருமானம் பெருகவில்லை.

இப்படியே சில ஆண்டுகள் கடந்தன.

மீண்டும் கண்ணாமணி பாட்டி கர்ப்பமுற்றார். இரண்டாவது குழந்தையாக அழகான பெண் குழந்தை பிறந்தது. வீட்டில் இன்னொரு பிஞ்சு உயிர் வந்த மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.

ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சி நீண்ட நாட்கள் நிலைக்கவில்லை.

இரண்டாண்டுகள் கடினமான சூழலில் எப்படியோ நகர்ந்தன. பின்னர் அந்தக் குடும்பத்தை நிலைகுலையச் செய்யும் துயரச் சம்பவம் நிகழ்ந்தது.

இரண்டாவது பெண் குழந்தை இறந்துவிட்டது!

ஒரு பிஞ்சு உயிரின் பிரிவு என்பது வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத வலி. அந்தக் குழந்தையின் சின்னஞ்சிறு விரல்களைப் பிடித்துப் பார்த்த கைகள், அதன் முகத்தை ரசித்த கண்கள், அதன் மழலைச் சத்தத்தைக் கேட்டு மகிழ்ந்த இதயம்—எல்லாமே ஒரு கணத்தில் வெறுமையாகிப் போயிருக்கும்.

அந்தக் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்த தாயின் மனம் என்ன பாடுபட்டிருக்கும்? தன் குழந்தையை இழந்த தந்தையின் இதயம் எவ்வளவு துடித்திருக்கும்?

வறுமையால் ஏற்கெனவே நொறுங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தக் குடும்பத்தின் மீது, குழந்தையை இழந்த துயரமும் விழுந்தது.

சில துயரங்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லலாம். சில துயரங்களுக்குக் காலம் மருந்தாகலாம். ஆனால், ஒரு குழந்தையை இழந்த பெற்றோரின் மனதில் ஏற்படும் வெற்றிடத்தை யாராலும் முழுமையாக நிரப்ப முடியாது.

அந்த வலியையும் சுமந்துகொண்டு என் தாத்தா வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்.

எங்கள் குடும்பம் — எட்டு உயிர்கள்!

காலம் கடந்து செல்ல, சுருளிராம் (எ) ராமு , திருக்குமார், காளிமுத்து (எ)விஜயன், இரவிச்சந்திரன், மகாலட்சுமி எனப் பிள்ளைகள் வளர்ந்தனர். அவர்களுடன் குடும்பத்தின் மற்றவர்களையும் சேர்த்துப் பார்க்கும்போது, குடும்பத்தின் எண்ணிக்கை எட்டாக உயர்ந்தது.

எட்டு உயிர்கள்!

எட்டு வயிறுகள்!

எட்டு பேரின் எதிர்காலத்தையும் சுமக்க வேண்டிய ஒரு தந்தையின் தோள்கள்!

ஆனால், அந்தத் தோள்களுக்கு ஓய்வு கிடைக்கவில்லை. அந்தக் கைகளுக்குப் போதுமான வருமானம் கிடைக்கவில்லை. அந்த வீட்டின் அடுப்பில் தினமும் உணவு கொதிக்க வேண்டும் என்றால், என் தாத்தா தினமும் போராட வேண்டியிருந்தது.

அன்றைய காலத்தில் நிலம் வைத்திருந்த நிலக்கிழார்களும் வசதி படைத்தவர்களுமே ஓரளவுக்குச் செழிப்பாக வாழ்ந்தனர். சாதாரண உழைப்பாளிகளின் வாழ்க்கையோ அன்றாடப் பசியைத் தீர்ப்பதிலேயே கழிந்தது.

அதுவும் அரிசிக்குப் பஞ்சம் நிலவிய காலம்!

இன்று நாம் விரும்பிய உணவைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சாப்பிடுகிறோம். ஆனால், அன்று பல ஏழைக் குடும்பங்களுக்கு வயிறாரச் சாப்பிடுவதே ஒரு கனவாக இருந்தது.

தீபாவளி — சிலருக்குத் திருநாள்; அவர்களுக்கு இன்னொரு வலிநாள்!

தீபாவளி வந்துவிட்டால், வசதி படைத்தவர்களின் வீடுகளில் பண்டிகைக் கொண்டாட்டம் களைகட்டும். புத்தாடைகள், பட்டாசுகள், அரிசிச் சோறு, கறிக்குழம்பு என்று அவர்களுடைய வீடுகளில் மகிழ்ச்சி நிறைந்திருக்கும்.

ஆனால், எங்கள் தாத்தா வீட்டில்?

பழைய, கிழிந்த துணிகள்!

சோளச்சோறு!

அதற்குத் தொட்டுக்கொள்ளக் கருவாட்டுக் குழம்பு!

அதுவும் இரவு நேரத்தில் மட்டும்தான்!

மற்ற வீடுகளில் குழந்தைகள் புத்தாடை அணிந்து பட்டாசு வெடிக்கும்போது, எங்கள் வீட்டுக் குழந்தைகளின் மனதில் என்ன ஆசைகள் எழுந்திருக்கும்?

அடுத்த வீட்டிலிருந்து வரும் பலகாரத்தின் மணம் எங்கள் வீட்டுக் குழந்தைகளாகிய என் பெரியபாக்கள்,  அப்பா, சித்தப்பா, அத்தை அவர்களின் பசியை இன்னும் அதிகரித்திருக்காதா?

மற்ற பிள்ளைகள் புத்தாடை அணிந்து மகிழ்ச்சியாக ஓடும்போது, அவர்களுடைய பழைய கிழிந்த துணிகளைப் பார்த்து அவர்கள் ஏங்கியிருக்க மாட்டார்களா?

அன்று அவர்களுடைய வறுமையைப் புரிந்துகொள்ளும் வயது அவர்களுக்கு இருந்ததா என்று தெரியவில்லை. ஆனால், வயிற்றுப் பசியை உணர்ந்த வயது நிச்சயமாக இருந்திருக்கும்.

தீபாவளி என்பது எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் மகிழ்ச்சியின் அடையாளமாக இருக்கலாம். ஆனால், என் அப்பாக்கள் போன்ற ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு அது மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சியைத் தொலைவிலிருந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் நாளாகவும் இருந்தது.

பண்டிகை வந்தது; ஆனால் புத்தாடை வரவில்லை. மகிழ்ச்சி வந்தது; ஆனால் வயிறு நிறையவில்லை. விடுமுறை வந்தது; ஆனால் வறுமைக்கு மட்டும் விடுமுறை கிடைக்கவில்லை!

இன்றைக்குத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, அந்த நாட்கள் எவ்வளவு கொடுமையானவை என்பது என்னால் இப்போது உணரமுடிகிறது. ஒரு குழந்தைக்குக் கிடைக்க வேண்டிய சிறு சிறு மகிழ்ச்சிகள்கூட அவர்களுக்கு கிடைக்காமல் போனதை நினைத்தால் மனம் கனக்கிறது.

ஆனால், அந்த வறுமை அவர்களின், வாழ்வின் உண்மைகளைச் சிறுவயதிலேயே கற்றுக்கொள்ளச் செய்தது.

பசியின் வலியையும், ஏழ்மையின் அவமானத்தையும், குடும்பத்தின் கஷ்டத்தையும் வாழ்க்கைப் பாடமாகப் படித்தார்கள்.

அந்தப் பாடங்கள் எளிதில் கிடைத்தவை அல்ல. கண்ணீரில் நனைந்தவை!

என் பெரியப்பா திருக்குமாருக்கு — ஒரு நொடியில் நடந்த விபரீதம்!

இப்படியே சில ஆண்டுகள் உருண்டோடின.

வறுமையோடு போராடிய எங்கள் குடும்பம், வாழ்க்கையில் எப்படியாவது முன்னேறிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையில் நாட்களைக் கடத்திக்கொண்டிருந்தது.

ஆனால், விதி எங்களுக்கு இன்னொரு சோதனையைத் தயாராக வைத்திருந்தது.

ஒரு நாள்...

அந்தச் சாலையில் ரேக்ளா மாட்டு வண்டி ஒன்று வேகமாகப் பறந்துவந்துகொண்டிருந்தது.

வண்டியின் வேகமும், அதன் சக்கரங்களின் சுழற்சியும் சிறுவர்களுக்கு வியப்பாக இருந்திருக்கலாம். அந்த வயதுக்கே உரிய ஆர்வத்தில் என் பெரியப்பா திருக்குமார், ஓடிச்சென்று வண்டியின் பின்னால் ஏற முயன்றார்.

ஆனால், அடுத்த நொடியே எல்லாமே தலைகீழாக மாறிவிட்டது!

எதிர்பாராத விதமாக அவர் வண்டிச் சக்கரத்தில் சிக்கிக்கொண்டார். விபத்தின் தாக்கத்தில் வண்டியின் அச்சாணி உடைந்தது. சக்கரமும் சுக்கு நூறாக நொறுங்கியது.

ஒரு கணம் முன்பு ஓடிக்கொண்டிருந்த சிறுவன், அடுத்த கணம் உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் கிடந்தான்!

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தவர்களின் இதயம் நடுங்கியிருக்கும். சிறுவனை மீட்பதற்காகப் பதறியடித்துக் கொண்டோடியவர்கள், அவனை வண்டியின் சக்கரத்திலிருந்து எப்படியோ மீட்டனர்.

என் பெரியப்பா திருக்குமார் குற்றுயிரும் குலையுயிருமாகக் கிடந்தார்.

அவரை உடனடியாகக் குதிரை வண்டியில் ஏற்றிப் போடி அரசு மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசென்றனர்.

அங்கே பரிசோதித்த மருத்துவர், நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்ந்து, உடனடியாகப் பெரியகுளம் மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசெல்லும்படி கூறிவிட்டார்.

அந்தச் செய்தி எங்கள் ஊருக்குச் சென்றடைந்தபோது, எங்கள் வீட்டில் என்ன நடந்திருக்கும்  என்பதை நினைத்தாலே இதயம் வெடித்துவிடும்போல் இருக்கிறது.

ஒரு வீட்டின் கதறல் — ஓர் ஊரின் கண்ணீர்!

என் பெரியப்பா விபத்தில் சிக்கிவிட்டார் என்ற செய்தி கேட்டதும், எங்கள் குடும்பமே நிலைகுலைந்தது.

ஒரு பக்கம் வறுமை. இன்னொரு பக்கம் பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் பற்றிய கவலை. இவற்றுக்கிடையில் எப்படியோ வாழ்க்கையை இழுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்த என் தாத்தாவுக்கும் பாட்டிகளுக்கும், இந்தச் செய்தி பேரிடியாக விழுந்திருக்கும்.

வயிற்றுப் பசியோடு போராடிய குடும்பத்திற்கு, இப்போது உயிரைப் பறித்துவிடுமோ என்ற பயமும் சேர்ந்து கொண்டது!

என் பெரியப்பா திருக்குமார் உயிரோடு இருக்கிறாரா?

அவருக்கு என்ன ஆனது?

அவர் மீண்டும் இவர்களைப் பார்க்க வருவாரா?

அவருடைய குரலை மீண்டும் கேட்க முடியுமா?

அந்தச் சிறுவன் மீண்டும் வீட்டின் வாசலில் ஓடி விளையாடுவானா?

இப்படிப்பட்ட கேள்விகள் ஒவ்வொருவரின் மனதையும் கிழித்திருக்கும்.

வீட்டில் அழுகுரல் ஓயவில்லை. குடும்பத்தினர் கதறி அழுதுகொண்டிருந்தனர். ஊராரும் வந்து ஆறுதல் கூறிக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால், ஆறுதல் கூற வந்தவர்களுக்குக்கூட என்ன சொல்வது என்று தெரியாத அளவுக்குச் சூழல் துயரத்தில் மூழ்கியிருந்தது.

வறுமையில் வாழ்ந்தாலும், ஒவ்வொரு குழந்தையும் பெற்றோருக்கு உயிர்தான். எட்டு குழந்தைகளைக் கொண்ட குடும்பமாக இருந்தாலும், திருக்குமார் அவர்களுடைய அன்பில் தனித்த இடத்தைப் பெற்றிருந்தார்.

ஒரு குழந்தைக்கு ஆபத்து என்ற செய்தி வந்தால், மற்ற எல்லாக் கவலைகளும் அந்த நொடியில் மறைந்துவிடும்.

அன்றும் அப்படித்தான்.

அரிசிப் பஞ்சம், கிழிந்த துணி, வறுமை, வருமானப் பற்றாக்குறை—எல்லாமே அந்தக் கணத்தில் இரண்டாம் இடத்துக்குச் சென்றுவிட்டன.

இப்போது அவர்களுக்குத் தேவைப்பட்டது ஒன்றே ஒன்றுதான்.

“எங்கள் பிள்ளை உயிரோடு திரும்பி வந்துவிட வேண்டும்!”

பெரியகுளம் மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்ட திருக்குமாரின் நிலை என்னவென்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. வீட்டில் இருந்தவர்கள் ஒவ்வொரு நொடியையும் யுகம்போல் கடத்தியிருப்பார்கள்.

நேரம் நகர்ந்தது.

ஆனால், அவர்களின் மனதில் நேரம் நகரவில்லை.

ஒவ்வொரு வாகனத்தின் சத்தம் கேட்டாலும், ஏதாவது செய்தி வந்துவிட்டதோ என்று வாசலை நோக்கித் திரும்பியிருப்பார்கள்.

ஒரு நல்ல செய்தி கிடைத்துவிடாதா என்று ஏங்கியிருப்பார்கள். ஆனால், அந்த இரவு அவர்களுக்கு நிம்மதியைக் கொடுக்குமா? விபத்தில் சிக்கிய என் பெரியப்பா திருக்குமார் உயிர் பிழைப்பாரா?

அல்லது, எங்கள் குடும்பத்தின் மகிழ்ச்சியை நிரந்தரமாகப் பறித்துவிடும் துயரச் செய்தி வரப்போகிறதா?

அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதிலை அறியாமல், என் குடும்பமே கண்ணீரில் மூழ்கிக் கிடந்தது.

(தொடரும்)

(கே.பிரியங்கா, M.Sc., M.Ed. படித்தவர். 2019ல் ஜெட்லி உலக சாதனை புத்தகத்தின் "சமூகப் பிரச்சினைகளும் தீர்வுகளும்" தொடர் சொற்பொழிவு. 2019ல் ஜெயா தொலைக்காட்சியின் "உன்னை அறிந்தால்" நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்பு. 2019ல் சென்னை விமான நிலைய ஆணையத்தின் "மெகா சுவர் ஓவியப் போட்டியில் பங்கேற்பாளர். 2021ம் ஆண்டு, அசிஸ்ட் உலக சாதனையின் "ஆசிரியர்களின் பங்கு" இணையவழி கருத்தரங்கில் பங்கேற்பாளர். அதே ஆண்டில் அகில இந்திய சாதனை புத்தகத்தின் "145 மணி நேரத் தமிழ் இணையவழி விவாதத்தில் பங்கேற்றுள்ளார்)