ஜெபின்!

- கவிதா அறிவழகன்

ஜெபின்—நாற்பது வயதுடைய, கண்ணியமான ஒரு பெண்மணி. இஸ்லாமிய மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுபவள். தினமும் விடியற்காலையிலேயே அவள் வசிக்கும் தெருக்களில் தொழுகை அழைப்பு ஒலிக்கத் தொடங்குவதற்கும் முன்பே  

விழித்துக் கொள்வாள். கணவன் மறைந்ததிலிருந்து, அந்த வீடு அளவிட முடியாத அமைதியில் மூழ்கி இருந்தது.

முகம் கழுவி, அமைதியுடன் அல்லாவிடம் ஒரு சிறு பிரார்த்தனையைச் செய்தாள். அவள் எதையும் கேட்கவில்லை; கேட்டதெல்லாம் மனவலிமை மட்டும். காலப்போக்கில், நம்பிக்கையை விட மனவலிமையே அவளுக்கான உண்மையான செல்வமாக மாறியிருந்தது.

அவள் கணவன், அவளுக்கு, சொத்துகளையோ, சேமிப்புகளையோ விட்டுச் செல்லவில்லை, மாறாக கடன்கள் மட்டுமே விட்டுச் சென்றார். மருத்துவச் செலவுகள், கைமாற்றாக வாங்கிய தொகைகள், செலுத்தப்படாத பாக்கிகள்—இவை அனைத்தும் அவளது உடல் சுமையை விட, மனதையே அதிகமாக அழுத்தின.

ஜெபின் முறைப்படி கல்வி கற்காதவள். பேனாவை துணிச்சலாக பிடித்ததில்லை; தயக்கம் இல்லாமல் தன் பெயரை எழுதவும் தெரியாது. ஆனால் வாழ்க்கை, அவளது எழுத்தறிவுக்காக காத்திருக்கவில்லை. நம்பிக்கையுடன் தொடங்கிய அவளது திருமண வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்த அவளது விதி, அவளைத் தொடர்ந்து துரத்தவே செய்தது. அதுவே துயரம் நிறைந்த பாதையாக மாறியது.

அவள் பல வீடுகளில் முதியோரைப் பராமரிக்கும் செவிலியப் பணியை செய்து வந்தாள். யாரும் அவளுக்குச் செவிலிய பணியைக் கற்றுத் தரவில்லை—பார்த்தும், கேட்டும், செய்தும், வாழ்க்கையே அவளுக்கு பாடமாக கற்றுத் தந்தது. அவள் பராமரித்தவர்கள் அனைவரும் முதியவர்கள்—மிகவும் பலவீனமானவர்கள், மறக்கப்பட்ட நினைவுகளை சுமந்தவர்கள். படுக்கைகளில் கட்டுண்ட உடல்கள், மேற்கூரையை நோக்கி நிலைத்த கண்கள் எனச் சொல்ல முடியாத வலிகள், அவர்களின் மனதில் ஆழமாக புதைந்து கிடந்தன. அவர்கள் வருடங்கள் அல்ல—மாதங்களையும், நாட்களையும் எண்ணிக் கொண்டிருந்தவர்கள்.

ஒரு வீட்டில், ஒரு முதியவருக்கு உணவூட்டி, அவரது காயங்களை சுத்தம் செய்து,  மருந்திட்டாள். அவருக்கு தன் பிள்ளைகளையே நினைவில்லை, ஆனால், ஜெபின் மட்டும் நினைவில் இருந்தாள். அவருக்கு, ஜெபின்—பெற்ற தாய் போல் தெரிந்தாள். அவரது மங்கிய நினைவில் நிலைத்திருந்த ஒரே முகம் அவளுடையது தான்.

மற்றொரு வீட்டில் பக்கவாதத்தால் இடது பக்கம் செயலிழந்த ஒரு மூதாட்டி. அந்தப் பெண்மணிக்கு ஜெபின் உணவூட்டி, குளிக்க வைத்து, அருகில் அமர்ந்து பொறுமையுடனும் அக்கறையுடனும் பேசிகொண்டிருப்பாள்.

அந்த முதிய பெண் பலமுறை மகிழ்ச்சி பொங்க, கண்கள் கண்ணீரால் நனையும்—ஜெபினின் இருப்பே அவளுக்குப் பேருதவியாகவும், மனதிற்குப் பெரிய ஆறுதலாகவும் இருந்தது.

இன்னொரு வீட்டில், நினைவுகள் மங்கிய ஒரு முதிய பெண்—படுக்கையில் கட்டுண்டவளாக, பெரும்பாலும் உறங்கிக் கொண்டே இருப்பாள். அவள் உண்மையில் எப்போது விழித்திருப்பாள் என்று யாருக்கும் தெரியாது. ஜெபின் 

மிகுந்த கவனத்துடன் அவளைச் சுத்தம் செய்து, குளிக்க வைத்து, படுக்கை விரிப்புகளை மாற்றி, மிக மென்மையான கவனத்துடன், ஒரு குழந்தையை போல், அவளது தேவைகளை பராமரிப்பாள். 

முதியவர்களின் அறைகளை ஜெபின் எப்போதும் சுத்தமாக வைத்திருப்பாள்—மணம் கமழும் கிருமிநாசினியால் தரையைத் துடைத்து மெழுகுவாள். அவர்களது உடைகளைத் துவைத்து, காயப்போடுவது முதல் மடிப்பது வரை, ஒவ்வொரு சிறிய விஷயத்தையும் மிகுந்த சிரத்தையுடனும், மரியாதையுடனும், புனிதமான பொறுமையுடனும், அர்ப்பணிப்புடன் செய்து வந்தாள்.

மக்கள் அவளைப் பார்க்கும்போது அடிக்கடி கேட்பார்கள், “ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு வேலை செய்கிறாய்? உன் பெற்றோர் வீட்டுக்கே சென்றிருக்கலாமே?” ஆனால் ஜெபின், தன் உறுதியான நம்பிக்கைகளில் அசைக்க முடியாதவளாக இருந்தாள். அவள் அதற்கு பதிலாக, ஒரு அமைதியான வணக்கத்துடன், மெல்லிய புன்னகையை முகத்தில் பதித்துக் கொண்டு சென்று விடுவாள்.

அவளது அளவிட்ட வாழ்க்கையையும், அவள் சுமந்த சுமைகளையும்—எப்படி விளக்க முடியும்? அந்தக் கடன் அவளது பொறுப்பு. மரணப் படுக்கையில்கூட, கணவன் அவளை முழுமையாக நம்பியிருந்தான். அதைச் செலுத்தாமல் விடுவது—அவனை மதிக்காததற்குச் சமம் என்று அவள் நம்பினாள். அந்தக் கடனை அடைப்பது தன் தார்மீகப் பொறுப்பு என்றும் கருதினாள்.

சில நேரங்களில் உடலும், மனமும், அவளை முற்றிலும் சோர்வடையச் செய்தன; தானே நோயில் விழுந்து விடுவேனோ என்று அவளுக்கே தோன்றியது. ஒவ்வொரு இரவும், பசி அவளருகில் வரவேற்கப்பட்ட விருந்தினரைப் போல வந்து அமர்ந்தது. ஆனாலும், மாதந்தோறும் கிடைக்கும் வருமானத்தில் ஒரு பகுதியைத் தனக்கென வைத்துக்கொண்டு, பெரும்பகுதியைக் கடனுக்காக ஒதுக்கினாள். மெதுவாகவும், வலியுடனும், அந்தக் கடன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது கொண்டே வந்தது.

வாழ்க்கை அவளுக்கு கசப்பைக் கற்றுத் தந்தது; ஆனால் அந்தக் கசப்பு கூட, அவள் சுமந்த பாரத்தை விட கனமானதாக இருந்தது. என்றாலும், அவளது பொறுமைக்கு முடிவே இல்லை.

ஆண்டுகள் கடந்தன; நாட்கள் நகர்ந்தன. வெறுமையின் நடுவே, அவள் போராட்டங்களை சுமந்தாள்—புயலும் இடியுமாய், மனவலியும் வேதனைகளுமாய். இறுதியாக, அந்த நாள் வந்தது. அவள் எல்லாக் கடன்களையும் முழுமையாக அடைத்து முடித்தாள்.

அவள் மனம் நிம்மதியில் திளைத்தது—புதிய காற்றை ஆழமாக சுவாசித்துக் கொண்டு, கனத்த மனம் மென்மையான தூறலில் கரையும் மிதவைப்போல் கரைந்தது. போராட்டங்களே அவளைப் பொறுமையின் உருவாக மாற்றியிருந்ததால், கடனில்லாத அந்தச் சுதந்திரம் அவளுக்குப் புதியதாக இருந்தது.

அன்று, இரவு இறைவனின் முன் மண்டியிட்டு அமர்ந்தாள், இப்பொழுதும் அவள் செல்வத்தை வேண்டவில்லை, மனவலிமையும், நேர்மையான வழிகாட்டுதலையும் மட்டுமே வேண்டினாள். செல்வம் மனதிற்கு உண்மையான அமைதியை அளிக்காது என்பதை அவள் வாழ்க்கை வழியே கற்றிருந்தாள். பொறுமையும், தாங்கும் மனப்பக்குவமுமே உண்மையான மனவலிமையை உருவாக்கும் என்பதையும் அவள் புரிந்துகொண்டாள்.

மறுநாள் காலை, வழக்கம் போலவே, அவள் மீண்டும் வேலைக்குச் சென்றாள். ஜெபினுக்கு, சேவை—அவளது மொழியாகவும் மாறியது. பொறுமை—அவளது அடையாளமாகவும் மாறியது. இரண்டும் சேர்ந்து, அவளை நிலையானவளாகவும், வலிமையானவளாகவும், அமைதியான ஞானம் கொண்ட ஒரு பெண்ணாகவும் உருவாக்கின.

நம்பிக்கையில் உறுதியாக நின்று, கைகள் இடைவிடாது உழைத்தால்,  உலகியல் கடனோ அல்லது கர்மாவோ— 

எந்தக் கடனாக இருந்தாலும், அவை மெதுவாகவேனும் குறையாமல் போகாது. வாழ்க்கை எல்லோரையும் உயரச் சொல்லவில்லை. சிலர் தாங்குவதற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். அந்தத் தாங்குதலில்தான், அவர்கள் உண்மையில் உயர்ந்தவர்களாக மாறுகிறார்கள். 

(Kavitha Arivalagan, Creative writers, Dharmapuri)