வறுமையின் கண்ணீரில் நனைந்த குழந்தைப் பருவம்.. வேரில் இருந்து விழுது வரை (பகுதி 2)

- கவிஞர் கே.பிரியங்கா

பொன்னுவேல், செல்லதுரை, துரைப்பாண்டி… இவர்களின் நட்பு என்பது காலத்தால் அழிக்க முடியாத ஒன்று. திருமணத்திற்குப் பிறகும் அந்த நட்பு தொடர்ந்தது. வாழ்க்கை அவரவர் பாதையில் பயணித்தாலும், நட்பின் பாசம் மட்டும் குறையவில்லை.

பொன்னுவேலின் இல்லற வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய மகிழ்ச்சி மலர்ந்தது. அவரது மனைவி அக்கம்மாள் (எனது பாட்டி) கர்ப்பமாக இருந்தார். பத்து மாதக் காத்திருப்புக்குப் பிறகு, இரட்டை ஆண் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தார். அந்த வீட்டில் மகிழ்ச்சி வெள்ளம் கரைபுரண்டோடியது.

இரண்டு குழந்தைகளையும் கையில் ஏந்திய பொன்னுவேலுக்கும் அக்கம்மாளுக்கும் உலகமே தங்கள் கைகளில் இருப்பதுபோல் தோன்றியது. அவர்களுக்கு *ராம், லட்சுமணன்* என்று பெயர் சூட்டி மகிழ்ந்தனர். ஆனால், ஏழைகளின் வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சிகூட நீண்ட நாள் தங்குவதில்லை போலும்!

சில மாதங்களிலேயே அந்த மகிழ்ச்சியை மரணம் விழுங்கியது. இரட்டைக் குழந்தைகளில் ஒருவனான லட்சுமணன் இறைவனடி சேர்ந்தான். பிஞ்சுக் குழந்தையின் உயிரற்ற உடலைப் பார்த்த அந்தத் தாயின் இதயம் எப்படித் துடித்திருக்கும்? பெற்ற குழந்தையைப் பறிகொடுத்த வேதனையை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியுமா?

ஒரு குழந்தையை இழந்த துயரத்தோடு, மற்றொரு குழந்தையைப் பார்த்து ஆறுதல் தேடிக்கொண்டு, கண்ணீரை உள்ளுக்குள் புதைத்தபடி அக்கம்மாள் வாழத் தொடங்கினார்.

அந்தக் குடும்பத்தின் சோகம் அத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை. காலம் தனது கொடூரமான சோதனைகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தொடங்கியது.

ராமுக்கு நான்கு வயது ஆனபோது, பொன்னுவேலின் தொழில் வருமானம் சரியத் தொடங்கியது. ஒருகாலத்தில் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றிய தொழில் முடங்கிப்போனது. வருமானம் நின்றது. கையில் இருந்த பணம் கரைந்தது. சேமிப்பு என்று சொல்லிக்கொள்ள எதுவுமில்லை.

வறுமை அந்தக் குடும்பத்தின் வாசலைத் தட்டவில்லை; கதவை உடைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தது!

தொழில் தெரிந்திருந்ததே தவிர, வேறொரு தொழிலுக்குச் செல்லும் அனுபவம் பொன்னுவேலுக்கு இல்லை. நண்பர்கள் தங்களால் இயன்ற சிறு உதவிகளைச் செய்தார்கள். ஆனால், அந்த உதவிகள் குடும்பத்தின் பசியை நிரந்தரமாகப் போக்கப் போதவில்லை.

இறுதியில், குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு அக்கம்மாளின் தோள்களில் விழுந்தது.

வீட்டில் குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொண்டு வாழ வேண்டிய வயதில், வயிற்றுப் பசியைப் போக்குவதற்காக அவர் தோட்ட வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. வெயில் சுட்டெரித்தாலும், உடல் வலியால் துடித்தாலும், பசியால் கண்கள் இருண்டாலும், அவர் உழைப்பதை நிறுத்தவில்லை.

ஏனெனில், அவருக்காக அவர் வாழவில்லை. அவருடைய குழந்தைகள் பசியின்றி வாழ வேண்டும் என்பதற்காகவே அவர் வாழ்ந்தார்.

தினமும் கூலியாகக் கிடைக்கும் சோளத்தை வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்து கஞ்சியாகக் காய்ச்சுவார். அந்தக் கஞ்சிதான் அந்தக் குடும்பத்தின் உணவு. அதுவே அவர்களின் வாழ்வாதாரம்.

ஒரு தாயின் கைகளில் சமைந்த கஞ்சி அது. ஆனால், அதன் ஒவ்வொரு துளியிலும் வியர்வை கலந்திருந்தது; கண்ணீர் கலந்திருந்தது; சொல்ல முடியாத வேதனையும் கலந்திருந்தது.

அந்தக் கஞ்சியில் பசியைப் போக்கும் சக்தி இருந்ததோ இல்லையோ, குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற தாயின் அன்பு மட்டும் நிறைந்திருந்தது!

நாட்கள் கடந்தன. மாதங்கள் உருண்டன. ஆண்டுகள் நகர்ந்தன. வாழ்க்கை மட்டும் முன்னேறவில்லை.

அரை வயிற்றுக் கஞ்சியோடும், பல நாட்கள் பட்டினியோடும் அந்தக் குடும்பம் காலத்தைக் கடத்தியது. அந்தச் சூழலில்தான் இரண்டாவது ஆண் குழந்தையும் பிறந்தது.

ஒருபுறம் குழந்தைகளின் அழுகை; மறுபுறம் உணவுக்கான போராட்டம். ஒரு குழந்தையை இழந்த வலி இன்னும் ஆறாத நிலையில், உயிரோடு இருக்கும் குழந்தைகளைக் காப்பாற்றுவதற்காக அக்கம்மாள் ஒவ்வொரு நாளும் தன்னையே கரைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

தனக்குப் பசி எடுத்தாலும் பரவாயில்லை; குழந்தைகளுக்குப் பசிக்கக் கூடாது என்பதுதான் அந்தத் தாயின் எண்ணம்.

ஆனால், எல்லா நாட்களிலும் குழந்தைகளின் பசியைக்கூடத் தீர்க்க முடியாத கொடுமையான சூழல் இருந்தது. சில இரவுகளில் உணவு கிடைக்காது. சில நாட்களில் கிடைத்த சிறிதளவு தானியத்தைக்கூடச் சிக்கனமாகப் பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கும்.

அந்த வீட்டில் பசியின் சத்தம் அதிகமாக இருந்தது; ஆனால், அக்கம்மாளின் வேதனைக்கு மட்டும் சத்தமில்லை.

அவர் தனது துயரத்தை யாரிடமும் சொல்லவில்லை. வறுமையைப் பற்றிப் புலம்பவில்லை. பிறரிடம் கையேந்தி நிற்பதையும் விரும்பவில்லை.

தனது வயிற்றுப் பசியைக்கூட மறைத்துக்கொண்டு, தன் குடும்பத்தின் மானத்தைக் காத்த அந்தத் தாயின் நெஞ்சுரத்தை இன்று நினைத்தாலும் என் மனம் கனக்கிறது. இந்த வறுமையின் நடுவே, பொன்னுவேல் தனது மனைவியின் தங்கையையும் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. ஏற்கெனவே வறுமையில் தத்தளித்த குடும்பத்துடன், இன்னொரு உயிரின் பொறுப்பும் சேர்ந்தது. குடும்பத்தின் சுமை மேலும் அதிகரித்தது.

வாழ்க்கை ஏற்கெனவே சுமையாக இருந்தது; அந்தச் சுமையைச் சுமக்கத் தோள்கள் மட்டும் போதவில்லை, மனவலிமையும் தேவைப்பட்டது.

அந்த மனவலிமையின் மறுபெயர்தான் அக்கம்மாள்!

இந்தத் துயரமான காலத்தில், பொன்னுவேலின் நண்பரான செல்லதுரையின் தாயார் அந்தக் குடும்பத்தின் மீது அளவற்ற அன்பு வைத்திருந்தார். அவர் அக்கம்மாளை மருமகளாகவோ, நண்பரின் மனைவியாகவோ பார்க்கவில்லை. தன் சொந்த மகளாகவே பார்த்தார்.

ஆனால், அக்கம்மாளோ தனது துயரத்தை அவரிடம்கூட முழுமையாகப் பகிர்ந்துகொள்ளவில்லை. தோட்டத்தில் உழைத்துக் கிடைக்கும் நவதானியங்களை வைத்து இரவு நேரத்தில் ஒருவேளை உணவு சமைப்பார். சில நாட்களில் அதுவும் கிடைக்காது. அப்படிப்பட்ட இரவுகளிலும் தன் துயரத்தை வெளிக்காட்டாமல், குடும்பத்தின் முன் மனதை உறுதியாக வைத்துக்கொள்வார்.

வீட்டில் உணவு இல்லாத நாட்களில், பசியை மறந்து குழந்தைகளை அணைத்துக்கொண்டு உறங்கிய இரவுகள் எத்தனையோ!

வயிற்றில் உணவில்லாமல், மனதில் ஆயிரம் கவலைகளுடன், நாளை விடிந்தால் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் கழிந்த இரவுகள் எத்தனையோ!

ஆனாலும், அந்தத் தாய் நம்பிக்கையை மட்டும் கைவிடவில்லை.

அவருடைய வறுமையை உலகம் அறியாமல் இருக்கலாம். அவருடைய கண்ணீரை யாரும் பார்த்திருக்காமல் இருக்கலாம். ஆனால், அந்த வீட்டின் சுவர்களுக்குத்தான் தெரியும் — எத்தனை இரவுகள் அங்கே பசி அழுதது, எத்தனை இரவுகள் அந்தத் தாய் மௌனமாகக் கண்ணீர் வடித்தார் என்று!

அப்படிப்பட்ட ஒரு நாளில், எதிர்பாராத விதமாக செல்லதுரை அந்த வீட்டிற்கு வந்தார்.

அங்கே அவர் கண்ட காட்சி அவரது இதயத்தையே உலுக்கியது.

பிஞ்சுக் குழந்தைகள் பசியால் அழுது துடித்துக்கொண்டிருந்தன. அவர்களின் அழுகையைத் தாங்க முடியாமல் அக்கம்மாள் தவித்துக்கொண்டிருந்தார். குழந்தைகளின் பசியைப் போக்க உணவுகூட இல்லாத அந்த நிலையைப் பார்த்த செல்லதுரை அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனார்.

அது வெறும் வறுமையின் காட்சி அல்ல; ஒரு தாயின் இயலாமையையும், குழந்தைகளின் பசியையும், மனித வாழ்க்கையின் கொடூரமான யதார்த்தத்தையும் ஒரே நேரத்தில் காட்டிய காட்சி!

அந்தக் குழந்தைகளின் அழுகை செல்லதுரையின் மனதைத் துளைத்தது.

அவரால் அங்கே நிற்க முடியவில்லை. வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றார். ஆனால், அவர் திரும்பிச் சென்றது அந்தக் காட்சியிலிருந்து தப்பிக்க அல்ல; அந்தப் பிஞ்சுகளின் பசியைப் போக்க ஒரு வழி தேடுவதற்காக!

நேராகத் தனது தாயிடம் சென்றார். நடந்த அனைத்தையும் கண்ணீரோடு எடுத்துச் சொன்னார்.

மகன் சொன்னதைக் கேட்டதும், அந்தத் தாயால் ஒரு கணம்கூட அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை.

“என் மகள் அக்கம்மாள்… அவளுடைய குழந்தைகள் பசியால் தவிக்கிறார்களா?”

அந்தத் தாயின் உள்ளம் பதறியது. தன் பிள்ளைகள் பசியால் தவிப்பதைப் பார்க்கும் எந்தத் தாயாலும் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. அப்படியிருக்க, தன் மகளாகவே நினைத்த அக்கம்மாளின் குழந்தைகள் உணவின்றித் தவிப்பதை அவர் எப்படித் தாங்கிக்கொள்வார்?

அடுத்த நொடியே, பதறியடித்துக்கொண்டு அக்கம்மாளின் வீட்டை நோக்கி ஓடினார்.

அவருடைய கால்கள் வேகமாக ஓடின. ஆனால், அவருடைய இதயம் அதைவிட வேகமாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

அங்கே சென்றதும் அவர் என்ன செய்தார்?

பசியால் அழுத அந்தக் குழந்தைகளைக் கண்டதும் அவரது மனம் என்ன பாடுபட்டிருக்கும்?

அக்கம்மாளின் வாழ்க்கையில் அந்த வருகை என்ன மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது?

அந்த நாளில் தொடங்கிய அன்பும் உதவியும், என் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் எப்படிப்பட்ட திருப்பத்தை ஏற்படுத்தின?

அதை நினைக்கும்போதெல்லாம், மனிதநேயம் இன்னும் இந்த மண்ணில் உயிரோடு இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கை எனக்குள் பிறக்கிறது.

தொடரும்

(கே.பிரியங்கா, M.Sc., M.Ed. படித்தவர். 2019ல் ஜெட்லி உலக சாதனை புத்தகத்தின் "சமூகப் பிரச்சினைகளும் தீர்வுகளும்" தொடர் சொற்பொழிவு. 2019ல் ஜெயா தொலைக்காட்சியின் "உன்னை அறிந்தால்" நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்பு. 2019ல் சென்னை விமான நிலைய ஆணையத்தின் "மெகா சுவர் ஓவியப் போட்டியில் பங்கேற்பாளர். 2021ம் ஆண்டு, அசிஸ்ட் உலக சாதனையின் "ஆசிரியர்களின் பங்கு" இணையவழி கருத்தரங்கில் பங்கேற்பாளர். அதே ஆண்டில் அகில இந்திய சாதனை புத்தகத்தின் "145 மணி நேரத் தமிழ் இணையவழி விவாதத்தில் பங்கேற்றுள்ளார்)