- கவிஞர் கே.பிரியங்கா

மூன்று நண்பர்கள்… ஒரு கிராமம்… காலத்தால் அழியாத நட்பு!

என் தாத்தா பொன்னுவேல் அவர்களின் வாழ்க்கைப் பயணத்திலிருந்து…

அம்மாபட்டி — அவர்களின் நினைவுகள் பசுமையாக வாழ்ந்து வரும் கிராமம்!

அதிகாலைப் பொழுது. கதிரவன் தன் கண்களைத் திறப்பதற்கு முன்பே, பனித்துளிகள் பசும்புல்லின் நுனியில் முத்துக்களாக மின்னும். வயல்வெளிகளில் தென்றல் காற்று தவழும். பறவைகளின் கீச்சொலியும், விவசாயப் பணிகளுக்காகத் தயாராகும் மக்களின் நடமாட்டமும் அந்தக் கிராமத்திற்கு உயிரூட்டும்.

அந்த இயற்கை எழில் நிறைந்த கிராமம்தான் தேனி மாவட்டம், போடிநாயக்கனூர் வட்டத்தில் அமைந்துள்ள அம்மாபட்டி!

அந்தக் கிராமத்தின் அதிகாலைப் பொழுதுக்கு ஒரு தனித்துவமான அடையாளம் இருந்தது.

கதிரவன் உதிப்பதற்கு முன்பே, கிராமத்தின் மேற்கு திசையிலிருந்து கிழக்குத் திசை வரை ஓங்கி ஒலிக்கும் ஒரு குரல்!

“சிவகாமி…!”

தினமும் அதிகாலையில் எழுந்ததும், பொன்னன் தன் மகள் சிவகாமியின் பெயரை உரத்த குரலில் அழைப்பார். அந்தக் குரல் அதிகாலைத் தென்றலோடு கலந்து, கிராமத்தின் தெருக்கள் தோறும் எதிரொலிக்கும்.

அந்தக் குரலைக் கேட்டதும் ஊர் விழித்தெழத் தொடங்கும். வீடுகளின் கதவுகள் திறக்கும். அடுப்புகளில் நெருப்பு பற்றும். விவசாயிகள் தங்கள் வேலைகளுக்குத் தயாராவார்கள்.

பொன்னன் தன் மகளை அழைத்த அந்தக் குரல், நாளடைவில் அம்மாபட்டி மக்களின் அதிகாலை நினைவுகளோடு ஒன்றிப்போனது.

ஒரு தந்தை தன் மகளை அழைக்கும் சாதாரண நிகழ்வு, ஒரு கிராமத்தின் அன்றாட வாழ்க்கையில் அழியாத அடையாளமாக மாறியிருந்தது!

அப்படிப்பட்ட மண்ணில்தான் என் தாத்தா பொன்னுவேல் அவர்களும், அவருடைய உயிர் நண்பர்களான செல்லதுரை, துரைப்பாண்டி ஆகியோரும் வாழ்ந்து வந்தார்கள்.

மூன்று பெயர்கள்… ஒரே இதயம்!

பொன்னுவேல், செல்லதுரை, துரைப்பாண்டி!

இந்த மூன்று பெயர்களும் சாதாரணமான பெயர்கள் அல்ல. என் மனதில் அவை நட்பின் அடையாளங்கள்; மனிதநேயத்தின் சின்னங்கள்; என் தாத்தாவின் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் அழியாத நினைவுகள்.

மூவரும் வெவ்வேறு சமூகப் பின்னணிகளைச் சேர்ந்தவர்கள். அவர்களுடைய குடும்பச் சூழல்களும் வாழ்க்கை முறைகளும் மாறுபட்டிருந்தன. ஆனால், அவர்களுடைய நட்பில் அந்த வேறுபாடுகளுக்கு இடமில்லை.

ஒருவரை ஒருவர் நேசிப்பதற்கு ஒரே சமூகத்தைச் சேர்ந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதைத் தங்கள் வாழ்க்கையால் நிரூபித்தவர்கள் அவர்கள்.

அவர்கள் மூன்று நண்பர்கள் மட்டுமல்ல; மூன்று உடல்களில் வாழ்ந்த ஒரே இதயம்!

பொன்னுவேல் அவர்கள் பலசரக்குக் கடை நடத்தி வந்தார். செல்லதுரை அவர்கள் ஒலிபெருக்கிக் கடை வைத்திருந்தார். துரைப்பாண்டி அவர்கள் தச்சுத் தொழிலை மேற்கொண்டிருந்தார்.

மூவருக்கும் மூன்று தொழில்கள். மூவருக்கும் தனித்தனி வாழ்க்கைப் பொறுப்புகள். ஆனால், அன்றாட வாழ்க்கையில் அவர்கள் முதன்மையாகக் கருதியது தங்கள் நட்பைத்தான்.

கடையைத் திறப்பதற்கு முன்பும், வேலையைத் தொடங்குவதற்கு முன்பும், மூவரும் சந்தித்துப் பேசுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ஊரின் ஏதாவது ஒரு இடத்தில் சந்தித்துவிட்டால், பேச்சு தொடங்கிவிடும். சிரிப்பு தொடரும். பழைய நினைவுகள் மீண்டும் உயிர்பெறும்.

சில நேரங்களில் உலகத்தின் கவலைகளை மறந்து சிரிப்பார்கள். சில நேரங்களில் வாழ்க்கையின் சிரமங்களைப் பற்றிப் பேசுவார்கள். இன்னும் சில நேரங்களில் எதுவும் பேசாமல் அருகருகே அமர்ந்திருப்பார்கள்.

அவர்களுடைய நட்பில் வார்த்தைகளைவிடப் புரிதலே அதிகம் இருந்தது.

ஒருவனுடைய முகத்தில் சோர்வு தெரிந்தால் மற்ற இருவரும் கவனித்துவிடுவார்கள். ஒருவனுடைய குரலில் கவலை கலந்திருந்தால், அதன் பின்னால் இருக்கும் வேதனையைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வார்கள்.

அப்படிப்பட்ட நட்புக்கு விலையும் இல்லை; அளவும் இல்லை!

அம்மாபட்டியின் தெருக்களில் பதிந்த காலடிகள்!

திருமணத்திற்கு முன்பு, அந்த மூன்று நண்பர்களும் அம்மாபட்டி கிராமத்தின் பல இடங்களிலும் ஒன்றாகச் சுற்றித் திரிந்தார்கள்.

ஊரின் தெருக்கள், கோயில் திருவிழாக்கள், வயல்வெளி வரப்புகள், குளக்கரைகள், மரத்தடிகள் என அவர்கள் சந்தித்த இடங்களுக்கெல்லாம் ஏராளமான நினைவுகள் உண்டு.

அவர்கள் ஒன்றாகச் சிரித்த நாட்கள் எத்தனை!

ஒருவரை ஒருவர் கிண்டல் செய்து மகிழ்ந்த தருணங்கள் எத்தனை!

எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கனவு கண்ட மாலைகள் எத்தனை!

அன்று அவர்களுக்குப் பெரிதாகச் சொத்துகள் இருந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஏனெனில், ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருக்கும் நண்பர்கள் இருந்தார்கள்.

கையில் பணம் இல்லாத நாளிலும் மகிழ்ச்சி இருந்தது. வாழ்க்கையில் பிரச்சினைகள் வந்தபோதும் நம்பிக்கை இருந்தது.

ஒருவனுக்குக் கஷ்டம் என்றால் மற்ற இருவரும் அவனைத் தனியாக விடமாட்டார்கள். ஒருவன் மகிழ்ச்சியாக இருந்தால், அந்த மகிழ்ச்சியில் மற்ற இருவரும் பங்குகொள்வார்கள்.

அவர்களுடைய நட்பின் அழகு இதுதான். வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாவிட்டாலும், தங்கள் மகிழ்ச்சியையும் துயரத்தையும் பகிர்ந்துகொள்ள அவர்களுக்குள் தயக்கம் இருந்ததில்லை.

அம்மாபட்டியின் மண் அவர்களுடைய காலடிகளைச் சுமந்தது. காலம் அவர்களுடைய நினைவுகளைச் சுமந்தது. அவர்களுடைய இதயங்கள் ஒருவரையொருவர் சுமந்தன.

திருமணம் வந்தது… நட்பு மட்டும் மாறவில்லை!

காலம் யாருக்காகவும் காத்திருப்பதில்லை.

மூவருக்கும் திருமணம் நடைபெற்றது. புதிய குடும்பங்கள் உருவாகின. மனைவி, குழந்தைகள், குடும்பச் செலவுகள், தொழில் வளர்ச்சி என்று வாழ்க்கையின் பொறுப்புகள் அதிகரித்தன.

திருமணத்திற்கு முன்பு தங்களுக்காக ஒதுக்கிய நேரத்தை, திருமணத்திற்குப் பிறகு குடும்பத்திற்காகவும் ஒதுக்க வேண்டியிருந்தது.

வாழ்க்கை புதிய பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கியது.

ஆனால், அந்தப் பயணத்தில் நட்பு மட்டும் பின்னால் விடப்படவில்லை.

முன்புபோல் எப்போதும் ஒன்றாக இருக்க முடியாமல் போயிருக்கலாம். சந்திப்புகளின் நேரம் குறைந்திருக்கலாம். ஆனால், மனங்களில் இருந்த பாசம் குறையவில்லை.

ஒருவருடைய குடும்பத்தில் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டால் மற்ற இருவருக்கும் அது தங்களுடைய மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஒருவருடைய குடும்பத்தில் துயரம் ஏற்பட்டால், மற்ற இருவரும் இயன்றவரை துணையாக நிற்பார்கள்.

குடும்ப வாழ்க்கையின் சுமைகளுக்கு நடுவிலும் நண்பர்களைச் சந்திப்பது அவர்களுக்கு மன அமைதியை அளித்திருக்க வேண்டும்.

ஏனெனில், சில உறவுகளிடம் நாம் நம்மை நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை. நம்முடைய கஷ்டங்களை மறைக்க வேண்டியதில்லை. மகிழ்ச்சியாக இருப்பதுபோல் நடிக்க வேண்டியதில்லை.

நாம் நாமாகவே இருக்க முடியும்.

அப்படிப்பட்ட உறவுதான் பொன்னுவேல், செல்லதுரை, துரைப்பாண்டி ஆகியோரின் நட்பு!

நட்பு என்பது ஒரு வாழ்க்கைப் பாடம்!

ஒருவருடைய வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், அவர் சம்பாதித்த பணத்தையும் சேர்த்த சொத்துகளையும் மட்டும் பார்த்தால் போதாது.

அவர் யாருடன் வாழ்ந்தார்? யார் அவருடைய மகிழ்ச்சியில் பங்குகொண்டார்கள்? யார் அவருடைய துயரத்தில் துணையாக இருந்தார்கள்? அவருடைய வாழ்க்கையை அழகாக்கிய உறவுகள் எவை?

இவற்றையும் பார்க்க வேண்டும்.

என் தாத்தா பொன்னுவேல் அவர்களின் வாழ்க்கையை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அவருடைய நண்பர்களான செல்லதுரை, துரைப்பாண்டி ஆகியோரின் நினைவுகளும் இயல்பாகவே மனதில் எழுகின்றன.

ஏனெனில், நண்பர்கள் என்பவர்கள் நம் வாழ்க்கையின் ஓர் அத்தியாயத்தில் வந்து செல்லும் மனிதர்கள் மட்டுமல்ல. சில நண்பர்கள் நம் வாழ்க்கையின் பல அத்தியாயங்களிலும் தொடர்ந்து பயணிப்பார்கள்.

அவர்களுடன் பகிர்ந்துகொண்ட சிரிப்புகள், பேச்சுகள், சந்திப்புகள், சிறிய உதவிகள் என எல்லாமே காலப்போக்கில் விலைமதிப்பற்ற நினைவுகளாக மாறிவிடுகின்றன.

அவர்களுடைய நட்பு எனக்குச் சொல்லும் மிகப்பெரிய உண்மை இதுதான்:

மனிதர்களைப் பிரிப்பது அவர்களின் பின்னணியாக இருக்கலாம்; ஆனால், அவர்களை இணைப்பது அவர்களின் இதயங்களில் இருக்கும் அன்புதான்!*

இந்த உண்மையைப் புத்தகத்தில் படித்துத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியதில்லை. என் தத்தாவின் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் அதை உணர முடிகிறது.

காலம் மாறினாலும் நினைவுகள் மாறுவதில்லை!

இன்று அம்மாபட்டி கிராமத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, என் மனக்கண்களில் பல காட்சிகள் விரிகின்றன.

அதிகாலைப் பொழுதில் பொன்னன் தன் மகள் சிவகாமியை அழைக்கும் அந்தக் குரல்!

மெல்ல விழித்தெழும் கிராமம்!

தத்தமது தொழில்களுக்குச் செல்லத் தயாராகும் மக்கள்!

அந்தக் கிராமத்தின் மண்ணில் தங்கள் வாழ்க்கையையும் நட்பையும் பதித்துக்கொண்ட பொன்னுவேல், செல்லதுரை, துரைப்பாண்டி ஆகிய மூன்று நண்பர்கள்!

இவை அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று இணைந்த அம்மாபட்டியின் வாழ்க்கைச் சித்திரங்கள்.

அந்தக் குரல் ஒரு கிராமத்தின் அதிகாலை நினைவு. அந்த மண் ஒரு தலைமுறையின் வாழ்வியல் அடையாளம். அந்த மூன்று நண்பர்களின் உறவு மனிதநேயத்தின் அழகிய எடுத்துக்காட்டு.

காலம் மாறலாம். கிராமத்தின் தோற்றம் மாறலாம். பழைய தெருக்களில் புதிய கட்டடங்கள் எழலாம். அன்றாட வாழ்க்கையின் நடைமுறைகள் மாறலாம்.

ஆனால், உண்மையான நட்பின் மதிப்பு மட்டும் மாறுவதில்லை.

நண்பர்கள் அருகில் இருக்கும் காலத்தில் அதன் அருமை முழுமையாகத் தெரியாமல் போகலாம். ஆனால், கடந்த காலத்தைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, அவர்களுடன் கழித்த ஒவ்வொரு நிமிடமும் எவ்வளவு விலைமதிப்பற்றது என்பது புரியும்.

ஒரு காலத்தில் சாதாரணமாகத் தோன்றிய சந்திப்புகள், பின்னாளில் வாழ்நாள் முழுவதும் நினைத்துப் பார்க்கும் பொக்கிஷங்களாக மாறுகின்றன.

அதனால்தான், என் தத்தாவின்  நட்பைப் பற்றிய இந்த நினைவுகளை வெறும் சம்பவங்களாகப் பார்க்க முடியவில்லை. அவை அன்பின் சாட்சிகள். மனிதநேயத்தின் அடையாளங்கள். காலம் அழிக்க முடியாத வாழ்க்கைப் பாடங்கள்.

என் பயணம்… என் தாத்தா, அப்பாவின் நட்பின் வழியே!

என் தாத்தா பொன்னுவேல் அவர்களின் பெயரை நினைக்கும்போது, அவருடைய நண்பர்களான செல்லதுரை, துரைப்பாண்டி ஆகியோரின் பெயர்களும் என் நினைவில் இணைந்தே வருகின்றன.

மூன்று மனிதர்கள். மூன்று தனித்தனி வாழ்க்கைகள். ஆனால், ஒருவருக்கொருவர் இடமளித்த ஒரே நட்பு.

அவர்களுடைய வாழ்க்கையை நினைவுகூர்வது என்பது கடந்த காலத்தை மட்டும் நினைத்துப் பார்ப்பதல்ல. இன்றைய தலைமுறைக்கும் நாளைய தலைமுறைக்கும் ஓர் அழகிய செய்தியை எடுத்துச் செல்வதாகும்.

உறவுகள் பல இருக்கலாம். அறிமுகங்கள் ஆயிரம் இருக்கலாம். ஆனால், நம்முடைய வாழ்க்கையின் உண்மையான மகிழ்ச்சியையும் துயரத்தையும் பகிர்ந்துகொள்ளும் நண்பர்களைப் பெறுவது ஒரு வரம்.

அந்த வரத்தைத் தங்கள் வாழ்க்கையில் பெற்றவர்கள் என் தாத்தா பொன்னுவேல் அவர்களும், அவருடைய நண்பர்களான செல்லதுரை மற்றும் துரைப்பாண்டியும்.

அவர்கள் பகிர்ந்துகொண்ட நட்பின் முழு ஆழத்தையும் வார்த்தைகளால் அளந்துவிட முடியாது. ஆனால், அவர்களுடைய வாழ்க்கையை நினைத்துப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும், உண்மையான நட்பு என்றால் என்ன என்பதை உணர முடிகிறது.

ஒருநாள் மனிதர்களின் காலடிகள் மறைந்துவிடலாம்; ஆனால், அவர்கள் விட்டுச் சென்ற அன்பின் தடங்கள் மறைவதில்லை.

அம்மாபட்டி மண்ணில் வாழ்ந்த அந்த மூன்று நண்பர்களின் வாழ்க்கையும் அப்படிப்பட்டதே.

அவர்களுடைய நட்பு என் நினைவுகளில் வாழ்கிறது. அந்த நினைவுகள் என் எழுத்துகளில் தொடர்கின்றன. என் எழுத்துகள் வழியாக அடுத்த தலைமுறையினரின் இதயங்களையும் சென்றடைய வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம்.

என் தாத்தாவின் நட்பு எனக்குப் பெருமை.

அவருடைய நண்பர்கள் எனது நினைவுகளின் ஒரு பகுதி.

அவர்கள் வாழ்ந்த காலம் எனது கதையின் உயிர்.

அவர்கள் காட்டிய அன்பு எனது வாழ்க்கைப் பாடம்.

இது வெறும் கதை அல்ல; என் தாத்தா பொன்னுவேல் அவர்களின் நட்புக்கு நான் செலுத்தும் அன்பான மரியாதை!

இது அம்மாபட்டி மண்ணின் மணத்தோடும், பொன்னன்–சிவகாமியின் அதிகாலை நினைவுகளோடும், பொன்னுவேல்–செல்லதுரை–துரைப்பாண்டி ஆகியோரின் நட்பின் பெருமையோடும் தொடரும்… என் பயணம்!

“வாழ்க்கையில் நாம் எவ்வளவு தூரம் பயணித்தோம் என்பது முக்கியமல்ல; அந்தப் பயணத்தில் நம் இதயத்தோடு இணைந்து நடந்தவர்கள் யார் என்பதுதான் முக்கியம்.”

(தொடரும்)

(கே.பிரியங்கா, M.Sc., M.Ed. படித்தவர். 2019ல் ஜெட்லி உலக சாதனை புத்தகத்தின் "சமூகப் பிரச்சினைகளும் தீர்வுகளும்" தொடர் சொற்பொழிவு. 2019ல் ஜெயா தொலைக்காட்சியின் "உன்னை அறிந்தால்" நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்பு. 2019ல் சென்னை விமான நிலைய ஆணையத்தின் "மெகா சுவர் ஓவியப் போட்டியில் பங்கேற்பாளர். 2021ம் ஆண்டு, அசிஸ்ட் உலக சாதனையின் "ஆசிரியர்களின் பங்கு" இணையவழி கருத்தரங்கில் பங்கேற்பாளர். அதே ஆண்டில் அகில இந்திய சாதனை புத்தகத்தின் "145 மணி நேரத் தமிழ் இணையவழி விவாதத்தில் பங்கேற்றுள்ளார்)