-ஜோபிரபா, திருவாரூர்

திருவாரூர்: திருவாரூரில் இன்று தேர் நகர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கிறது. அது ஒரு நிகழ்ச்சி அல்ல—  அது ஆயிரம் ஆண்டுகளின் நினைவுகள் அசையும் தருணம்.

“ஆழித்தேர்” என்று நாம் அழைக்கும் இந்தப் பிரம்மாண்டம்,  ஒரு மரத் தேரின் வடிவில் நின்றாலும்,  அதன் உள்ளே—  சோழர்களின் அரசியல்,  சைவத்தின் ஆன்மிகம்,  தமிழர்களின் பொறியியல் அறிவு,  மற்றும் ஒரு சமூகத்தின் ஒற்றுமை—  எல்லாம் அடுக்கடுக்காகச் செதுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

திருவாரூர் – தேர் பிறந்த நகரம்

திருவாரூர் தியாகராஜர் கோயில், காவிரி டெல்டாவின் இதயத்தில் இருக்கும் திருவாரூர்,  ஒரு நகரம் மட்டும் அல்ல—  ஒரு நாகரிகம். சோழப் பேரரசின் பெருமை சுவாசித்த இந்த நிலத்தில்,  கி.பி. 9ஆம் நூற்றாண்டில்  ஆதித்த சோழன் தொடங்கிய கோயில்,  பின்னர்  ராஜராஜ சோழன்  மற்றும்  ராஜேந்திர சோழன்  காலங்களில் விரிவடைந்தது.

33 ஏக்கர் பரப்பளவு கொண்ட இந்தக் கோயில்,  “பிரித்வி தலம்” எனும் நிலத் தத்துவத்தின் அடையாளம். இந்தக் கோயிலின் வீதிகள் கூட சாதாரணமாக அமைக்கப்படவில்லை—  தேர் ஓடுவதற்காகவே அவை உருவாக்கப்பட்டவை.

சங்கத்தையும் கடந்த தொன்மை

ஆழித்தேரின் கதை  நேற்று தொடங்கியது அல்ல. 7–8ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த  திருநாவுக்கரசர்,  திருஞானசம்பந்தர்,  சுந்தரர்  இவர்களின் தேவாரங்களில் கூட  இந்தத் தேரின் பெருமை ஒலிக்கிறது.

“ஆழித்தேர் வித்தகன்” என்று அப்பர் கூறிய போது,  இது ஒரு வழக்கமான வாகனம் அல்ல—  ஏற்கனவே ஒரு அடையாளம். “தேராரும் நெடுவீதி” என்ற வரிகள்  ஒரு நகரின் நகரமைப்பையே சாட்சியமாக்குகின்றன.

புராணம் முதல் பொறியியல் வரை

புராணம் சொல்வது—  இந்தத் தேரை தேவதச்சன் மயன் வடிவமைத்தான். ஆனால் உண்மை சொல்வது—  தமிழன் அதை உருவாக்கினான்.

நகரும் கட்டடக்கலை அதிசயம்

ஆழித்தேர் என்பது  ஒரு பொறியியல் அற்புதம்: உயரம்: 96 அடி, எடை: 400–450 டன், அகலம்: 31 அடி, சக்கர விட்டம்: 2.5 மீட்டர். இது ஒரு “நகரும் கோபுரம்”.

அதன் கட்டமைப்பு—  நடவாசனம், பத்மாசனம், தேவாசனம், சிம்மாசனம்—  என்று அடுக்குகளாக உயர்கிறது. 64 தூண்கள்—  64 கலைகள். நான்கு குதிரைகள்—  நான்கு வேதங்கள். 400க்கும் மேற்பட்ட சிற்பங்கள்—  ராமாயணம், கிருஷ்ண லீலைகள், 63 நாயன்மார்கள். இது வெறும் அழகு அல்ல—  ஒரு தத்துவ வரைபடம்.

நீதியின் சின்னம்

இந்தக் கோயிலில்  ஒரு அசையாத தேர் உள்ளது. அது நகராது—  ஆனால் அது சொல்வது  நகரங்களையே அசைக்கும்.  மனுநீதிச் சோழன்  ஒரு பசுவுக்கான நீதிக்காக,  தன் மகனையே தண்டித்தான். அந்தக் கல் தேரில்  நீதியின் வடிவம் செதுக்கப்பட்டுள்ளது.

1926 – ஒரு தீ, ஒரு திருப்புமுனை

ஒரு பட்டாசு—  ஒரு தீப்பொறி—  ஒரு பேரழிவு.

1926ல்  ஆழித்தேர் முழுவதும் எரிந்தது.

ஆனால்  ஒரு மனிதன்—முத்து கொத்தனார்—  அந்தத் தீயை விட பெரியவன்.

எரியும் தேரில் ஏறி  தெய்வத்தை காப்பாற்றினார்.

அந்த நாள்  ஒரு தேரை இழந்தோம்.  ஆனால்  ஒரு வரலாற்றை பெற்றோம்.

1930ல் மீண்டும் எழுந்தது—  இன்று நாம் காணும் தேர்.

நவீனமும் பாரம்பரியமும் இணையும் இடம்

1970களில்  Bharat Heavy Electricals Limited  இந்தத் தேருக்கு உயிர் கொடுத்தது—  ஹைட்ராலிக் பிரேக்,  இரும்பு அச்சுகள்.

இன்று  புல்டோசரும் உதவுகிறது. ஆனால்  இது இயந்திரத்தால் நகர்வதில்லை—  மனிதர்களால் நகர்கிறது.

வடம் – ஒரு கயிறு அல்ல

500 மீட்டர் நீளமான வடம். ஆனால் அது—  ஒரு சமூகம் இணையும் கோடு. ஆயிரக்கணக்கான கைகள்  ஒரே திசையில் இழுக்கும் போது — சாதி மறைகிறது.  பேதம் மறைகிறது. ஒரே குரல் மட்டும் கேட்கிறது:  “ஆரூரா தியாகேசா!”

முட்டுக் கட்டைகள் – மறைந்துள்ள அறிவியல்

இந்தப் பெரிய தேரை நிறுத்துவது  ஒரு பெரிய சவால். அதற்காக  600க்கும் மேற்பட்ட  முட்டுக் கட்டைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இது வெறும் மரக்கட்டைகள் அல்ல—  இது பாரம்பரிய இயந்திரவியல். ஒரு குடும்பம்  தலைமுறை தலைமுறையாக  இந்தப் பொறுப்பை ஏற்று வருகிறது.

கலை, இசை, ஆன்மிகம்

திருவாரூர்—  கர்நாடக இசையின் தாயகம். தியாகராஜர்,  முத்துசுவாமி தீட்சிதர்,  சியாமா சாஸ்திரி இந்த மண்ணில் பிறந்தவர்கள். பஞ்சமுக வாத்தியம்,  பாரி நாயனம்—  இசை ஒலிக்கும் போது,  தேர் நகர்வது  ஒரு ராகம் போல இருக்கும்.

தேருக்கு முன் உள்ள சவால்கள்

96 அடி உயரம்—  மின் கம்பிகள் ஒரு அபாயம். அதனால்  மின்சாரம் நிறுத்தப்படுகிறது. 1000க்கும் மேற்பட்ட போலீசார்  பாதுகாப்பில். தேர் பராமரிப்பு—  ஒரு தொடர்ந்த பொறுப்பாக உள்ளது. 

இன்று…

இன்று தேர் நகரும் போது—

நீங்கள் பார்ப்பது  ஒரு மர அமைப்பு அல்ல.

அது:

சங்க காலத்தின் ஒலி

சோழர்களின் கைவண்ணம்

ஒரு தச்சரின் தியாகம்

ஒரு சமூகம் இணையும் காட்சி

ஆழித்தேர் முன்னே செல்லாது.  அது நம்மை பின்னோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது—  நம் வேர்களிடம்.

அது ஒரு தேர் அல்ல.  ஒரு நினைவகம்.

அது ஒரு திருவிழா அல்ல.  ஒரு அடையாளம்.

இன்று—  அந்த வடத்தை நீங்கள் பிடிக்காவிட்டாலும்,  அந்த அசைவில்  உங்கள் இதயம் கண்டிப்பாக இருக்கும்.

(திருவாரூர் அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர் ஜோபிரபா என்கிற ச.பிரபாகரன், திருவாரூர் புத்தகத் திருவிழா இலச்சினையை வடிவமைத்தவர். தேனி புத்தகத் திருவிழா ஸ்லோகன் போட்டி மற்றும் 'விஞ்ஞான துளிர்' இதழின் கட்டுரையாளர். மேலும், தமிழ்நாடு அரசின் 'போதையில்லா தமிழ்நாடு', 'சமத்துவம் காண்போம்', 'என் பள்ளி என் பெருமை' போன்ற பல்வேறு போட்டிகளில் வெற்றி பெற்றவர்)