- கவிஞர் கே. பிரியங்கா
அக்கம்மாள் கோயிலின் பின்புறம் இருந்த காலி இடத்தில் ஒரு சிறிய தேநீர்க் கடையை அமைத்துவிட வேண்டும் என்ற கனவோடு பொன்னுவேல் தத்தா ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருந்தார். வாழ்க்கை ஒருவழியாகத் திசை மாறப்போகிறது; இனிமேலாவது குடும்பத்தின் வறுமை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகிவிடும் என்ற நம்பிக்கை அவருடைய மனதில் துளிர்விடத் தொடங்கியிருந்தது.
ஆனால், வாழ்க்கை அவருக்கு மகிழ்ச்சியை அள்ளிக் கொடுப்பதற்கு முன்பாக, இன்னொரு துயரத்தைச் சுமக்கத் தயாராக இருந்தது.
ஏற்கெனவே வறுமை ஒரு புறம் குடும்பத்தை வாட்டிக் கொண்டிருந்தது. மறுபுறம், பிள்ளைகளின் பசியால் எழுந்த அழுகுரல்கள் வீட்டின் சுவர்களையே துளைத்துக் கொண்டிருந்தன. அந்தச் சூழ்நிலையில், அக்கா தங்கை இருவருக்கும் இடையே ஏற்பட்ட சண்டை நாளடைவில் பெரிதாகியது.
அந்தச் சண்டையின் விளைவாக, என் பாட்டி கண்ணாமணி ஒரு விபரீதமான முடிவை எடுத்தார். அரளி விதையை அரைத்துக் குடித்த அவர், உயிரிழந்துவிட்டார் என்ற செய்தி அந்தக் குடும்பத்தையே நிலைகுலையச் செய்தது.
ஒரு குடும்பத்தின் வறுமையைப் போக்கப் போராடிக்கொண்டிருந்த நேரத்தில், அந்தக் குடும்பத்தின் ஓர் உயிரையே காலம் பறித்துச் சென்றது!
ஆண்டவா… இது என்ன சோதனை?
ஏற்கெனவே பசியோடும் பட்டினியோடும் போராடும் இந்தக் குடும்பத்திற்கு இன்னும் என்னதான் சோதனை வைத்திருக்கிறாய்? வறுமை போதாதென்று உயிரிழப்பையும் கொடுத்துவிட்டாயே… என்று கேட்கக்கூட அந்த நேரத்தில் யாருக்கும் வார்த்தைகள் வரவில்லை.
ஒரு மரணம் என்பது ஓர் உயிரின் முடிவு மட்டுமல்ல; அந்த உயிரைச் சுற்றி வாழ்ந்தவர்களின் மனதில் ஆயிரம் வலிகளை விதைத்துச் செல்லும் நிகழ்வு.
என் தாத்தா பொன்னுவேல் இடிந்துபோனார்.

குடும்பத்தை எப்படிக் காப்பாற்றுவது என்று ஏற்கெனவே தெரியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்த அவருக்கு, இந்த இழப்பைத் தாங்கிக்கொள்ளும் வலிமை எங்கிருந்து வரும்?
ஒரு பக்கம் குடும்பத்தின் எதிர்காலம் குறித்த கவலை; இன்னொரு பக்கம் உறவின் இழப்பால் ஏற்பட்ட வேதனை. என்ன செய்வது, யாரிடம் செல்வது, எப்படி இந்தச் சூழ்நிலையிலிருந்து மீள்வது என்று தெரியாமல் விழிபிதுங்கி நின்றார்.
அந்த இக்கட்டான நேரத்தில், அவருக்குத் துணையாக நின்றவர் செல்லதுரை தாத்தா
உறவுகள் என்பது மகிழ்ச்சியான நேரத்தில் அருகில் இருப்பதால் மட்டும் பெருமை பெறுவதில்லை. ஒருவர் வாழ்க்கையின் எல்லா வாசல்களும் அடைக்கப்பட்டு, நம்பிக்கையற்ற நிலையில் நிற்கும்போது, அவருக்காகத் திறக்கப்படும் ஒரு வாசல்தான் உண்மையான உறவின் அடையாளம்.
செல்லதுரை தாத்தா அப்படிப்பட்ட மனிதராக என் தாத்தாவுக்கு இருந்தார்.
அவருடைய உதவியோடும் ஆதரவோடும் துயரச் சடங்குகள் அனைத்தும் முடிந்தன. ஆனால், சடங்குகள் முடிந்துவிட்டதால் மனத்தின் துயரம் முடிந்துவிடுமா? இழந்த உயிரைத் திரும்பப் பெற முடியுமா?
கண்ணீர் வடிந்த கண்கள் மெல்ல வறண்டாலும், உள்ளத்தில் ஏற்பட்ட காயம் மட்டும் ஆறாமல் இருந்தது.
கனவு இருந்தது… ஆனால் கையில் காசில்லை!
சில மாதங்கள் கடந்தன.
காலம் யாருக்காகவும் காத்திருப்பதில்லை. துயரத்தில் மூழ்கியிருந்தாலும், வயிற்றுப் பசியைத் தீர்க்க வேண்டிய கட்டாயம் வாழ்க்கையில் இருக்கத்தான் செய்கிறது.
என் தாத்தாவும் மனதை ஒருவாறு தேற்றிக்கொண்டு, தேநீர்க் கடையைத் தொடங்குவதற்கான முயற்சியில் மீண்டும் இறங்கினார்.
கடை அமைப்பதற்குத் தேவையான தகரங்களையும் மரப்பொருட்களையும் வாங்குவதற்குக்கூட அவரிடம் பணம் இல்லை. ஆசை இருந்தது; உழைக்கத் தயாரான மனம் இருந்தது; தொழில் செய்து குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற உறுதியும் இருந்தது.
ஆனால், கையில் பணம் இல்லை!
ஒரு மனிதனிடம் உழைக்கும் திறன் இருந்தும், அதைத் தொடங்குவதற்கான முதலீடு இல்லாதபோது ஏற்படும் வேதனை சொல்லித் தீராதது.
அப்போது மீண்டும் நண்பர்களின் கரங்கள் நீண்டன. நண்பர்கள் தங்களால் இயன்ற உதவியைச் செய்து, கடைக்குத் தேவையான தகரங்களையும் மரப்பொருட்களையும் வாங்கிக் கொடுத்தனர். அவற்றைக் கொண்டு கடையை அமைத்துக் கொடுக்க முன்வந்தவர் தச்சு ஆசாரியான துரைப்பாண்டி.
அவர் வெறும் மரப்பொருட்களை இணைத்துக் கடையை உருவாக்கவில்லை; சிதைந்துபோயிருந்த ஒரு குடும்பத்தின் நம்பிக்கையையும் மீண்டும் இணைக்க உதவினார்.
ஒவ்வொரு தகரமும் பொருத்தப்பட்டபோது, ஒவ்வொரு மரமும் பொருத்தப்பட்டபோது, என் தாத்தாவின் மனதிலும் ஒரு புதிய நம்பிக்கை உருவாகியிருக்க வேண்டும்.
“இந்தக் கடை மட்டும் நன்றாகத் தொடங்கிவிட்டால், என் குடும்பத்தின் பசியைப் போக்கிவிடலாம். என் பிள்ளைகளை ஓரளவுக்காவது நிம்மதியாக வாழவைக்கலாம்…”
இப்படித்தான் அவர் மனதிற்குள் எண்ணியிருப்பார் என்று இன்று நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.
இறுதியில், அந்தச் சிறிய தேநீர்க் கடை உருவானது. ஆனால், கடை உருவானதோடு தொழில் தொடங்கிவிட முடியாது அல்லவா?
தேநீர் தயாரிக்கப் பால் சட்டி வேண்டும். தண்ணீரைக் கொதிக்க வைக்கவும் தேநீர் தயாரிக்கவும் தேவையான பாய்லர் வேண்டும். வடை சுடுவதற்கு வடைச் சட்டி வேண்டும். இன்னும் பல சிறிய தளவாடப் பொருட்கள் தேவைப்பட்டன.
ஏற்கெனவே நண்பர்கள் தங்களால் இயன்ற அளவுக்கு உதவியிருந்தார்கள். இனி அவர்களிடம் சென்று எப்படிக் கேட்பது?
அவர்களுக்கும் குடும்பம் இருக்கும். அவர்களுக்கும் செலவுகள் இருக்கும். எத்தனை முறைதான் அவர்களிடம் உதவி கேட்பது? என் தாத்தா பொன்னுவேல் மனதிற்குள் உறுதியாக ஒரு முடிவெடுத்தார்.
“இனி யாரையும் தொந்தரவு செய்யக்கூடாது. என்னால் முடிந்தவரை நானே முயற்சி செய்து இந்தக் கடையை நடத்த வேண்டும்!”
வறுமை அவரைத் தாழ்த்தியிருக்கலாம்; துயரம் அவரை உடைத்திருக்கலாம். ஆனால், பிறருக்குச் சுமையாக இருக்கக்கூடாது என்ற அவரது சுயமரியாதை மட்டும் அவரை விட்டுப் போகவில்லை.
பெரியவர்கள் அடிக்கடி ஒரு வார்த்தை சொல்வார்கள்.
“இறைவன் ஒருவருக்குக் கடுமையான சோதனைகளைக் கொடுக்கிறான் என்றால், அதற்குப் பின்னால் அவரைப் பக்குவப்படுத்தும் அனுபவங்கள் இருக்கலாம்.”
ஆனால், துயரத்தின் நடுவில் இருப்பவருக்கு அந்த வார்த்தைகளின் அர்த்தம் உடனடியாகப் புரியாது. காலம் கடந்த பிறகுதான், சில மனிதர்களின் உதவியும் சில நிகழ்வுகளும் வாழ்க்கையின் போக்கையே மாற்றியதை உணர முடியும்.
என் தாத்தாவின் வாழ்க்கையிலும் அப்படியொரு திருப்பம் வரப்போகிறது என்பதை அப்போது அவர் அறிந்திருக்கவில்லை.
போடி மீனாட்சிபுரம் கிராமத்திலிருந்து அம்மாபட்டி கிராமத்திற்குத் தினமும் மிதிவண்டியில் பால் ஊற்ற வருபவர் சுப்பையாபிள்ளை. அவர் ஒரு பால் வியாபாரி மட்டுமல்ல; இரக்க குணமும் பிறருடைய துன்பத்தை உணரக்கூடிய மனமும் கொண்ட மனிதராக இருந்தார்.
அம்மாபட்டியில் புதிதாக ஒரு தேநீர்க் கடை உருவாகி வருவதை அறிந்த அவர், அங்கே பால் தேவைப்படுமா என்று விசாரிப்பதற்காக என் தாத்தா பொன்னுவேலைச் சந்தித்தார். அந்தச் சந்திப்பு சாதாரணமான ஒன்றாகத்தான் தொடங்கியது.
“கடை புதிதாகத் திறக்கப் போகிறீர்களா? பால் வேண்டுமா?” என்று அவர் கேட்டிருக்கலாம். என் தாத்தாவும் பால் வேண்டும் என்று கூறியிருக்கிறார்.
ஆனால், ஒரு கடைக்குப் பால் வாங்குவதற்கும் விற்பதற்கும் இடையே நடைபெறும் சாதாரண உரையாடலாக அந்தச் சந்திப்பு முடிந்துவிடவில்லை.
தனது குடும்பம் சந்தித்த துயரங்கள், பாட்டி கண்ணாமணியின் மரணம், நண்பர்கள் உதவியால் கடை உருவான விதம், இன்னும் கடையை நடத்தத் தேவையான பொருட்களைக் கூட வாங்க முடியாத தனது நிலைமை என நடந்த சம்பவங்களை ஒன்றுவிடாமல் சுப்பையாபிள்ளையிடம் என் தாத்தா எடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறார்.
சில நேரங்களில் மனத்தில் தேங்கிக் கிடக்கும் துயரங்களை ஒருவரிடம் மனம் திறந்து சொல்லிவிடுவதுகூட ஒரு பெரிய ஆறுதலாக இருக்கும்.
அதைக் கேட்பவர் நம்மை ஏளனம் செய்யாமல், நமது வலியைப் புரிந்துகொண்டு, நமக்காக ஏதாவது செய்ய முன்வந்தால், அந்த ஆறுதல் வாழ்க்கையின் திருப்புமுனையாக மாறிவிடும்.
சுப்பையாபிள்ளை என் தாத்தாவின் துயரங்களைக் கேட்டார். அவருடைய வறுமையைப் புரிந்துகொண்டார். அவர் எதிர்கொண்ட இழப்புகளையும், குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற தவிப்பையும் உணர்ந்தார்.
வெறும் ஆறுதல் வார்த்தைகளைச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றுவிடாமல், என் தாத்தாவுக்குத் தேவையான தளவாடப் பொருட்களை வாங்கிக் கொடுத்து உதவ முன்வந்தார். அதுமட்டுமல்லாமல், கடைக்குத் தேவையான பாலை வழங்குவதற்கும் ஒப்புக்கொண்டார்.
ஒரு மனிதனின் துயரத்தைக் கேட்பது இரக்கம்; அந்தத் துயரத்தைக் குறைக்கத் தன்னால் முடிந்ததைச் செய்வது மனிதநேயம்!
சுப்பையாபிள்ளை செய்த உதவி என் தாத்தாவுக்கு வெறும் பொருளாதார உதவி மட்டுமல்ல. வாழ்க்கை இன்னும் முடிந்துவிடவில்லை; நம்பிக்கையுடன் உழைத்தால் மீண்டும் எழுந்து நிற்கலாம் என்ற உறுதியையும் அது கொடுத்திருக்கும்.
நண்பர்கள் கடையை உருவாக்க உதவினார்கள். துரைப்பாண்டி தனது கைத்தொழிலால் அந்தக் கடைக்கு வடிவம் கொடுத்தார்.
சுப்பையாபிள்ளை தொழிலைத் தொடங்கத் தேவையான பொருட்களையும் பாலையும் கொடுத்து, அந்தக் கடை இயங்குவதற்கான வழியை ஏற்படுத்தினார்.
இப்படி ஒவ்வொருவரும் செய்த சிறிய உதவிகள் ஒன்றுசேர்ந்து, ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரத்திற்கான அடித்தளமாக மாறின.
இன்று நினைத்துப் பார்க்கும்போது, என் தாத்தாவின் வாழ்க்கையில் உதவியவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனி மனிதர்களாகத் தெரியவில்லை. இடர்ப்பாடுகளின் இருளில் அவருக்காக ஏற்றப்பட்ட விளக்குகளாகவே தெரிகிறார்கள்.
அந்தச் சிறிய தேநீர்க் கடை என் தாத்தாவுக்கு ஒரு வியாபார இடம் மட்டுமல்ல. அது அவருடைய உழைப்பின் அடையாளம். அது குடும்பத்தின் பசியைப் போக்க வேண்டும் என்ற ஒரு தந்தையின் கனவு. அது துயரங்களால் சிதைந்துபோன வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதற்கான ஒரு முயற்சி.
அது நண்பர்களின் நட்புக்கும், துரைப்பாண்டியின் உழைப்புக்கும், சுப்பையாபிள்ளையின் மனிதநேயத்திற்கும் சாட்சியாக நின்ற ஓர் எளிய கடை.
ஆனால், கடை திறந்துவிட்டாலே எல்லாப் பிரச்சினைகளும் தீர்ந்துவிடுமா?
தினமும் வியாபாரம் நடக்க வேண்டும். வாங்கிய பொருட்களுக்கான செலவுகளைச் சமாளிக்க வேண்டும். குடும்பத்தின் உணவுத் தேவைகளை நிறைவேற்ற வேண்டும். பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திற்காக உழைக்க வேண்டும்.
அந்தச் சிறிய கடையின் அடுப்பில் தேநீர் கொதிக்கத் தொடங்கும்போது, என் தாத்தாவின் மனத்திலும் நம்பிக்கை கொதிக்கத் தொடங்கியிருக்கலாம்.

ஒவ்வொரு தேநீரும் விற்பனையாகும்போது, குடும்பத்தின் அன்றைய பசிக்கு ஒரு தீர்வு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை அவருக்குள் மலர்ந்திருக்கலாம். இத்தனை துயரங்களுக்குப் பிறகும் அவர் வாழ்க்கையை விட்டுக்கொடுக்கவில்லை.
அவருக்கு உதவியவர்களின் நம்பிக்கையையும் வீணாக்கிவிடக் கூடாது என்ற எண்ணத்தோடு உழைக்கத் தயாரானார்.
இறைவன் நேரில் வந்து என் தாத்தாவின் கண்ணீரைத் துடைக்கவில்லை. ஆனால், உதவிக்கரம் நீட்டிய நண்பர்களின் வழியாகவும், உழைப்பால் கடையை உருவாக்கிய துரைப்பாண்டி தாத்தாவின் வழியாகவும், துயரத்தைக் கேட்டுத் துணை நின்ற சுப்பையாபிள்ளை தாத்தா அவர்களின் வழியாகவும் அவருக்கு வாழ்வதற்கான வாய்ப்புகள் கிடைத்தன.
அதனால்தான் இன்று நான் நினைக்கிறேன்:
இறைவன் உதவி செய்வது என்பது எப்போதும் வானத்திலிருந்து ஓர் அதிசயம் நிகழ்வதல்ல; சில நேரங்களில் நம்மைக் கைவிடாமல் கரம் கொடுக்கும் மனிதர்களின் வடிவத்திலும் அது நிகழலாம்!
என் தாத்தாவின் வாழ்க்கையில் அப்படியொரு புதிய அத்தியாயம் தொடங்குவதற்கான அறிகுறிகள் தோன்றின.
ஆனால், அந்தத் தேநீர்க் கடை குடும்பத்தின் வறுமையை உண்மையிலேயே போக்குமா?
அக்கம்மாள் கோயிலின் பின்புறம் உருவான அந்தச் சிறிய கடை, பொன்னுவேல் குடும்பத்தின் வாழ்வில் வசந்தத்தை ஏற்படுத்துமா?
அல்லது, துயரங்களால் ஏற்கெனவே கருகிப்போன அந்தக் குடும்பத்தை வாழ்க்கை மீண்டும் சோதிக்குமா?
விடை தெரியாத எதிர்காலத்தை நோக்கி, என் தாத்தா தனது நம்பிக்கையையும் உழைப்பையும் துணையாகக் கொண்டு அடுத்த அடியை எடுத்து வைத்தார்.
வறுமை அவருடைய வாசலைத் தட்டியது. துயரம் அவருடைய இதயத்தை உடைத்தது. ஆனால் மனிதநேயம் அவருடைய வாழ்க்கைக் கதவுகளை மீண்டும் திறக்கத் தொடங்கியது!
தொடரும்…
(கே.பிரியங்கா, M.Sc., M.Ed. படித்தவர். 2019ல் ஜெட்லி உலக சாதனை புத்தகத்தின் "சமூகப் பிரச்சினைகளும் தீர்வுகளும்" தொடர் சொற்பொழிவு. 2019ல் ஜெயா தொலைக்காட்சியின் "உன்னை அறிந்தால்" நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்பு. 2019ல் சென்னை விமான நிலைய ஆணையத்தின் "மெகா சுவர் ஓவியப் போட்டியில் பங்கேற்பாளர். 2021ம் ஆண்டு, அசிஸ்ட் உலக சாதனையின் "ஆசிரியர்களின் பங்கு" இணையவழி கருத்தரங்கில் பங்கேற்பாளர். அதே ஆண்டில் அகில இந்திய சாதனை புத்தகத்தின் "145 மணி நேரத் தமிழ் இணையவழி விவாதத்தில் பங்கேற்றுள்ளார்)
பண மோசடி வழக்கு: திமுக முன்னாள் அமைச்சர் அன்பில் மகேஸின் நீதிமன்றக் காவல் நீட்டிப்பு!
வறுமையின் கண்ணீரில் மலர்ந்த நம்பிக்கை.. வேரில் இருந்து விழுது வரை- (6)
'அக்வான்' புயல்: மசூலிப்பட்டினம்-பூரி இடையே கரையைக் கடக்கும் வானிலை மையம் தகவல்
உயர்ந்தவர்.. ஒரு நிமிடக் கதை (60)
தங்கை – பிறக்காத உறவிலும் பூத்த பாசம்.. ரம்யாவின் கவிதைத் தோட்டம் (16)
ஊழல் குற்றச்சாட்டு எதிரொலி: மங்கோலியா அதிபர் உக்னாகின் குரேல்சுக் திடீர் பதவி விலகல்!
ராகுல் காந்தி தொலைபேசி அழைப்பை ஏற்க மு.க.ஸ்டாலின் மறுப்பு? – திமுக விளக்கம்
திசை மாறிய அக்வான் புயல் :தமிழ்நாட்டிற்கு விடுக்கப்பட்ட மஞ்சள் அலர்ட் வாபஸ்
தென்தமிழ் தலையங்கம்: மிக்கி மவுஸ்.. சிரிப்பின் சக்கரவர்த்திக்குப் பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள்!
{{comments.comment}}