சென்னை: கர்நாடகா மற்றும் தமிழ்நாடு இடையே நிலவும் காவிரி நீர் பிரச்சனை இன்று நேற்று துவங்கியது கிடையாது. கிட்டதட்ட 130 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தொடர்ந்து வருகிறதா என்றால் உங்களால் நம்ப முடிகிறதா? 

அட உண்மை தான்ங்க. இரு மாநிலங்களுக்கு இடையேயான உறவை பதற்ற நிலையிலேயே வைத்திருக்கும், 100 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தீர்வு காணப்படாமல் இருக்கும் இந்த பிரச்சனை பற்றிய வரலாறையும், இதற்கு தீர்ப்பதற்கு என்ன தான் தீர்வுகள் உள்ளன என்பது பற்றியும் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

காவிரி நீர் பிரச்சனை தோன்றியது எப்போது? எப்படி?

கர்நாடகா- தமிழ்நாடு இடையேயான காவிரி நீர் பிரச்சனை ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்திலேயே (19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில்) தொடங்கியது.முறையாக வரலாற்று ரீதியாகப் பார்த்தால் 1892 மற்றும் 1924 ஆம் ஆண்டுகளில் அன்றைய சென்னை மாகாணத்திற்கும் (Madras Presidency) மைசூர் சமஸ்தானத்திற்கும் (Kingdom of Mysore) இடையே மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒப்பந்தங்களே இதற்கு முக்கியப் புள்ளியாக அமைந்தன.  

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, 1924-இல் செய்யப்பட்ட 50 ஆண்டு கால ஒப்பந்தத்தின் கெடு 1974-இல் முடிந்தபோது இந்த பிரச்சனை உச்சமடைந்து இரு மாநிலங்களுக்கும் இடையே பெரும் சட்டப் போராட்டமாக உருவெடுத்தது.

1. பழைய ஒப்பந்தங்கள் குறித்த மாறுபட்ட பார்வைகள் (1892 & 1924)  பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் மைசூர் அரசு காவிரி ஆற்றின் குறுக்கே அணைகள் (கிருஷ்ணராஜ சாகர் போன்றவை) கட்ட திட்டமிட்டபோது சென்னை மாகாணம் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தது. இதனால் 1892 மற்றும் 1924-இல் உடன்படிக்கைகள் கையெழுத்தாகின.  

தமிழ்நாட்டின் நிலைப்பாடு: பல்லாண்டுகளாகத் தான் பயன்படுத்தி வரும் பாசனப் பகுதிக்கும் விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரத்திற்கும் இந்த ஒப்பந்தப்படி நீர் பெறுவது அவசியம் என்கிறது.  

கர்நாடகாவின் நிலைப்பாடு: பிரிட்டிஷ் காலத்தில் சென்னை மாகாணத்திற்கு ஆதரவாக இந்த ஒப்பந்தங்கள் ஒருதலைப்பட்சமாக உருவாக்கப்பட்டன என்றும், மேல்மடை (Upper riparian) மாநிலமாகத் தனக்கு கூடுதல் நீரைப் பயன்படுத்த உரிமை உண்டு என்றும் கருதுகிறது.  

2. விவசாயப் பாசன நிலங்களின் பரப்பளவு ஆற்றின் உற்பத்தியாகும் இடம் (தலைக்காவிரி) கர்நாடகாவில் இருந்தாலும், காவிரி பாயும் மொத்த நிலப்பரப்பிலும் பாசன நிலங்களின் அளவிலும் தமிழ்நாடு அதிக பங்கினைக் கொண்டுள்ளது. கர்நாடகா தனது விவசாய நிலங்களின் பரப்பளவை உயர்த்த புதிய அணைகளைக் கட்ட முயலும்போது, அது தமிழ்நாட்டிற்கு வரும் நீரின் அளவைக் குறைக்கிறது.  

3. சாதாரண நாட்களில் நீர் பகிர்வதில் பெரிய சிக்கல் எழுவதில்லை. ஆனால், தென்மேற்கு பருவமழை பொய்த்து கர்நாடக அணைகளில் நீர்மட்டம் குறையும் வறட்சி காலங்களில் (Distress years), தண்ணீரை எப்படிப் பகிர்ந்து கொள்வது என்பதில் முறையான "வறட்சி கால நீர் பகிர்வு சூத்திரம்" தொடர்பாக இரு மாநிலங்களுக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடு உருவாகிறது.

4. 1956-இல் மொழிவாரி மாநிலங்கள் பிரிக்கப்பட்ட பிறகு, காவிரி ஆற்றுப் படுகையில் அமைந்துள்ள கேரளா மற்றும் புதுச்சேரி (காரைக்கால்) ஆகிய பகுதிகளும் காவிரி நீரில் தங்களுக்கு உரிய பங்கைக் கேட்கத் தொடங்கியதால் பிரச்சனை மேலும் சிக்கலானது. 

இப்பிரச்சனையைத் தீர்க்க 1990-இல் காவிரி நடுவர் மன்றம் (CWDT) அமைக்கப்பட்டு, 2007-இல் இறுதித் தீர்ப்பும், அதைத் தொடர்ந்து 2018-இல் இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் இறுதி மாற்றியமைக்கப்பட்ட தீர்ப்பையும் வழங்கியது. தற்போது நிலுவையில் உள்ள நீர் பகிர்வைக் கண்காணிக்க காவிரி நீர் மேலாண்மை ஆணையம் (CWMA) செயல்பட்டு வருகிறது.

இந்த பிரச்சனைக்கு என்ன தான் தீர்வு ?

காவிரி நீர் பிரச்சனை என்பது சட்டப் போராட்டங்களை மட்டுமே நம்பி நிரந்தரமாகத் தீர்க்கக்கூடிய ஒன்று அல்ல; இது அறிவியல், தொழில்நுட்பம், மற்றும் இரு மாநிலங்களின் கூட்டாட்சி ஒத்துழைப்பு சார்ந்த ஒரு பிரச்சனை. உச்ச நீதிமன்றமும் காவிரி நீர் மேலாண்மை ஆணையமும் (CWMA) அளித்த தீர்ப்புகளின் அடிப்படையில், இந்த சிக்கலுக்குச் சாத்தியமான முக்கிய தீர்வுகள் இதோ:

1. சாதாரண ஆண்டுகளில் காவிரி நீரில் பெரிய பிரச்சனை எழுவதில்லை. ஆனால், பருவமழை பொய்க்கும் வறட்சி காலங்களில்தான் மோதல் வெடிக்கிறது.

தீர்வு: மழைப் பொழிவு, அணைகளின் தற்போதைய நீர்மட்டம், மண்ணின் ஈப்பப்பதம் ஆகியவற்றைக் கணக்கிட்டு, மழை பற்றாக்குறை உள்ள காலங்களில் இரு மாநிலங்களும் எந்த விகிதத்தில் நீரைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்கான தெளிவான, மறுக்க முடியாத அறிவியல் சூத்திரத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

2.  இரு மாநிலங்களிலுமே அதிக நீர் தேவைப்படும் பயிர்களைச் சாகுபடி செய்வது தண்ணீர் தேவையை அதிகரிக்கிறது.

தமிழ்நாடு: குறுவை மற்றும் சம்பா சாகுபடிகளுக்கு அதிக நீர் தேவைப்படும் நெல்லுக்குப் பதிலாக, சொட்டுநீர்ப் பாசனம் (Drip Irrigation) மற்றும் தெளிப்புநீர்ப் பாசனம் மூலம் பயிரிடும் முறைகளுக்கு மாற வேண்டும்.

கர்நாடகா: கரும்பு போன்ற அதிக நீர் உறிஞ்சும் பயிர்களின் பரப்பளவைக் குறைத்து, குறைந்த நீர்ப் பயன்பாட்டுத் தானியங்களை ஊக்குவிக்க வேண்டும்.

3. ஆற்றுப் படுகை மேலாண்மை (Integrated River Basin Management)

காவிரி ஆற்றுப் படுகையைத் தனித்தனி மாநிலப் பகுதியாகப் பார்க்காமல், ஒரே இயற்கை வளமாகப் பார்க்க வேண்டும்.

காவிரியின் துணை ஆறுகள் மற்றும் நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகளில் காடழிப்பைத் தடுத்து, மரங்களை நட்டு மழைநீரை நிலத்தில் நிறுத்தும் பணிகளை இரு மாநிலங்களும் இணைந்து செய்ய வேண்டும்.

ஆற்றுப் படுகைகளில் உள்ள ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்றி, தூர்வாரி, ஏரி-குளங்களை இணைப்பதன் மூலம் மழைக்காலங்களில் வீணாகக் கடலில் கலக்கும் உபரி நீரைச் சேமிக்க முடியும்.

4. மேகதாது மற்றும் புதிய அணைகள் குறித்த பேச்சுவார்த்தை

கர்நாடகா மேகதாதுவில் அணை கட்ட முனையும்போது தமிழ்நாடு அதைத் தனது பாசன உரிமையைப் பாதிக்கும் என எதிர்ப்பது வழக்கமான ஒன்று.

நீதிமன்ற வழக்குகளைத் தாண்டி, இரு மாநில வல்லுநர்கள் அடங்கிய கூட்டுக் குழு அமைத்து, கீழ்மடை மாநிலமான தமிழ்நாட்டின் நீர்வழிப் பாதைக்கும் விவசாயத்திற்கும் எவ்வித பாதிப்பும் வராத வகையில் வெளிப்படையான தொழில் நுட்பத் தீர்வுகளை ஆராயலாம்.

5. காவிரி நீர் மேலாண்மை ஆணையத்திற்கு (CWMA) முழு அதிகாரம்

உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பின்படி அமைக்கப்பட்ட காவிரி நீர் மேலாண்மை ஆணையம் (CWMA) மற்றும் காவிரி நீர் முறைப்படுத்தும் குழு (CWRC) ஆகியவை தன்னாட்சியுடன் செயல்பட வேண்டும். அரசியல் தலையீடுகள் இன்றி, கள நிலவரத்திற்கேற்ப உத்தரவுகளைப் பிறப்பிப்பதும், அதை இரு மாநிலங்களும் கட்டாயம் நடைமுறைப்படுத்துவதும் அவசியமாகும்.