- ராதா ஜானகிராம், வீரசிகாமணி

மும்பையில் உள்ள ஒரு பெரிய சுடுகாடு... நேரம் மதியம் 3:00 மணி.

வெளிநாட்டிலிருந்து விமானம் மூலம் வந்த  ராகேஷ் (35), விமான நிலையத்திலிருந்து நேரடியாக அங்கு வந்து சேர்ந்தான். அமெரிக்காவில் உள்ள ஒரு முன்னணி மென்பொருள் நிறுவனத்தில் அவன் துணைத் தலைவராக (Vice President) பணிபுரிந்து வந்தான். கையில் விலையுயர்ந்த லேப்டாப் பை, கண்களில் பிராண்டட் கூலிங் கிளாஸ் - அவனது முகத்தில் சோர்வை விடவும் பதற்றமே அதிகமாகத் தெரிந்தது. அவனது தந்தை சதாசிவம்  (75) முந்தைய இரவே காலமானார்.

சுடுகாட்டில் இறுதிச் சடங்கிற்கான ஏற்பாடுகள் அனைத்தும் தயாராக இருந்தன. 'மோக்ஷா ஈவென்ட் மேனேஜ்மென்ட்' நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த சுமித், எல்லாவற்றையும் தயார் நிலையில் வைத்திருந்தார். சிதை அடுக்கப்பட்டிருந்தது, புரோகிதர் வந்திருந்தார், உடல் குளிப்பாட்டப்பட்டு இறுதிச் சடங்கிற்குத் தயாராக வைக்கப்பட்டிருந்தது. ராகேஷ், முன்னே வந்து தன் தந்தையின் முகத்தை ஒருமுறை பார்த்தான்; அவனது கன்னங்களில் இரண்டு கண்ணீர் துளிகள் வழிந்தோடின... ஆனால் அடுத்த கணமே அவனது பார்வை தன் கைக்கடிகாரத்தின் மீது திரும்பியது.

அவன் சுமித்தை அழைத்தான் - "எல்லாம் தயாராக இருக்கிறதா? எனக்குத் திரும்பச் செல்லும் விமானம் மாலை 6 மணிக்கு இருக்கிறது. நாளை எனக்கு ஒரு முக்கியமான கூட்டம் இருக்கிறது. தயவுசெய்து, இதை விரைவாக முடித்துவிடுவோம்." சுமித் அமைதியாக நின்றான். இந்த மகனை வளர்த்த தந்தைக்கு, அவனது நேரத்திலிருந்து ஒரு மூன்று மணிநேரம் கூட கிடைக்கக்கூடாதா? அவன் அமைதியாகத் தலையசைத்தான்.

இறுதிச் சடங்குகள் தொடங்கின. ராகேஷ் சிதைக்குத் தீ மூட்டினான். தீப்பிழம்புகள் உயர்ந்தன, புகை வானத்தோடு கலந்தது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, ராகேஷ் தனது காசோலை புத்தகத்தை எடுத்து சுமித்திடம் நீட்டினான் - "பில் எவ்வளவு? 50,000? அல்லது 1 லட்சமா? சொல்லுங்கள், இப்போதே காசோலையை எழுதித் தருகிறேன். என்னால் மீண்டும் வர முடியாது. தயவுசெய்து அஸ்தி கரைக்கும் சடங்கையும் நீங்களே பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்."

சுமித் மெல்லிய புன்னகை பூத்தான். "சார்... அதற்கான கட்டணம் ஏற்கனவே செலுத்தப்பட்டுவிட்டது." ராகேஷ்  ஆச்சரியமடைந்தான். "யார் கட்டியது?" சுமித் விளக்கினார் - "ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உங்கள் தந்தை எங்கள் அலுவலகத்திற்கு வந்திருந்தார். அப்போது அவர் மிகவும் உடல்நலக்குறைவுடன் இருந்தார். அவர், 'என் மகன் எந்தச் சிக்கலையும் சந்திக்க நான் விரும்பவில்லை. 

எல்லாவற்றையும் நீங்களே கவனித்துக்கொள்வீர்களா?' என்று கேட்டார். அன்றைய தினமே, அவர் 50,000 ரூபாய் முன்பணம் செலுத்தினார். மேலும், இந்த கடிதத்தை விட்டுச் சென்றார் - 'என் மகன் வரும்போது இதை அவனிடம் கொடுங்கள். அவன் வரவில்லை என்றால், ஏற்பாடுகளை நீங்களே செய்யுங்கள்' என்று அவர் கூறினார்."

சுமித் அந்தக் கடிதத்தை ராகேஷின் கைகளில் வைத்தார்.  ராகேஷ் நடுங்கும் கைகளால் அதைத் திறந்தான். 

அந்தக் கடிதத்தில் இப்படி எழுதப்பட்டிருந்தது -

"அன்புள்ள ராகேஷ், நீ மிகவும் பிஸியாக இருக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும். என் இறப்புச் செய்தியை அறியும்போது, உன் மனதில் முதலில் தோன்றும் விஷயங்கள் இவைதான் - 'எனக்கு விடுப்பு கிடைக்குமா? டிக்கெட் கிடைக்குமா? அந்த மீட்டிங் என்னாவது?'

உன் நேரம் மிகவும் மதிப்புமிக்கது. உன் பணி வாழ்க்கை சிறப்பானது. உலகை வெல்லும் வகையில்தான் நான் உன்னை வளர்த்தேன். ஒரு முதியவரின் உடலுக்காக நீ அதிக சிரமங்களை மேற்கொள்ள வேண்டாம். அதனால்தான் நான் எல்லா ஏற்பாடுகளையும் முன்கூட்டியே செய்துவிட்டேன். நீ வந்தால் நான் மகிழ்ச்சியடைவேன். வராவிட்டாலும் நான் கோபப்படமாட்டேன்.

ஆனால் எனக்கு ஒரே ஒரு விருப்பம் உண்டு - சிறுவயதில் உன்னை பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்லும்போது, நான் ஒருபோதும் உன் கையை விட்டதில்லை. இன்று, நீ சிதைக்குத் தீ மூட்டும்போது, உன் கை நடுங்கக்கூடாது. விரைவில் புறப்பட்டுச் செல். உன் மனைவி காத்திருக்கிறாள். இப்படிக்கு, அப்பா." 

கடிதம் முடிவடைந்தது.

ராகேஷின் கையிலிருந்து காசோலைப் புத்தகம் நழுவி தரையில் விழுந்தது. அந்தச் சுடுகாட்டில், உயர்ந்தெழும் தீப்பிழம்புகளுக்கு மத்தியில், அவனது அகங்காரமும் ஆணவமும் சாம்பலாகின. அவன் முழங்காலிட்டு அமர்ந்தான். 

"அப்பா...  என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்!" சுமித்தைக் கட்டிக்கொண்டு அவன் அழுதான் - "நான் கோடிக்கணக்கில் சம்பாதித்தேன்...

ஆனால் இன்று, நான் ஒரு வெறுமையான மனிதனாக மாறிவிட்டேன். என் அப்பா தன் இறப்புத் தருணத்திலும் என் மீட்டிங்கைப் பற்றித்தான் நினைத்தார்... இருப்பினும், நான் அவருடைய இறுதிச் சடங்கிற்கான செலவைக் குறைத்துப் பேசினேனே!"

அன்று ராகேஷ் தனது விமானத்தில் ஏறவில்லை. அவன் இரவு முழுவதும் அந்தச் சிதைக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்தான். ஏனெனில், இறுதியில் அவர் உணர்ந்துகொண்டார் - "ஒரு சிம் (SIM) கார்டு வேண்டுமானால் 'ப்ரீபெய்ட்' இருக்கலாம்… ஆனால் தந்தையின் அன்பு ஒருபோதும் 'ப்ரீபெய்ட்' அல்ல." தந்தையின் அன்பு எல்லையற்றது. உலகில் உள்ள எந்தவொரு பணத்தாலும் அதை அளவிட முடியாது. 

நீங்கள் உலகில் எவ்வளவு பெரிய நிலையை அடைந்தாலும், எவ்வளவு செல்வத்தைச் சேர்த்தாலும், ஒரு காலத்தில் உங்கள் துணிகளை மாற்றிய அந்தப் பெற்றோர், தங்கள் வாழ்வின் இறுதிப் பயணத்தின்போது உங்களுக்காகக் காத்திருக்கும் வேளையில், அவர்களை ஒரு 'தொல்லை'யாகக் கருதாதீர்கள். 

இறுதிச் சடங்கு ஏற்பாடுகளை ஒரு நிறுவனம் பார்த்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் கண்ணீரை மட்டும் பிறரிடம் ஒப்படைக்க முடியாது. அது ரத்தத்திலிருந்தும், இதயத்திலிருந்தும் வர வேண்டும்.

(கட்டுரையாளர் ராதா ஜானகிராம், B.A. தீவிர சிவபக்தை. திருமுறைகள் மற்றும் திருவாசகத்தின் மீது தனிப்பட்ட ஆர்வம் உண்டு. திருவாசகம் முற்றோதல் நிகழ்வுகளில் தொடர்ந்து கலந்து கொண்டு வருகிறார். கையிலை அறக்கட்டளை நடத்தும் “சைவ சித்தாந்தச் சுடர்” வகுப்பில் கலந்து கொண்டு பட்டம் பெற்றுள்ளார். சைவ சமயம் மற்றும் ஆன்மிகம் சார்ந்த பல்வேறு நிகழ்ச்சிகளில் ஆர்வத்துடன் கலந்து கொண்டு வருகிறேன். ஜெயசுகந்தி அவர்கள் நடத்தும் "அருள் சக்தி ஆலயம்" குழுவில் பயணிக்கிறார்)