சென்னை: செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) நமக்கு எல்லாவற்றையும் தருகிறது. ஆனால், அது மனிதர்களுக்கிடையேயான உண்மையான உரையாடல்களைக் குறைக்கிறதா? என்ற பெரும் கவலை எழுந்துள்ளது.

"என்ன செய்கிறாய்?"

"சாப்பிட்டாயா?"

"இன்று எப்படி இருந்தது நாள்?"

ஒரு காலத்தில் இந்தக் கேள்விகள் அன்பின் அடையாளங்களாக இருந்தன. ஒருவரின் குரலைக் கேட்பதற்காகவே பலர் அழைத்தார்கள். பேசுவதற்காக நேரம் ஒதுக்கினார்கள். சில நேரங்களில் பேசுவதற்கு விஷயமே இல்லாவிட்டாலும், "சும்மாதான் கூப்பிட்டேன்" என்ற ஒரு வாக்கியம் உறவுகளை இன்னும் நெருக்கமாக்கியது.

ஆனால் இன்று நிலை மாறிவிட்டது.

ஏதேனும் ஒரு சந்தேகம் வந்தால் நண்பரிடம் கேட்பதற்குப் பதிலாக செயற்கை நுண்ணறிவிடம் கேட்கிறோம். ஒரு கவிதை எழுத வேண்டுமா? அது எழுதித் தருகிறது. கட்டுரை வேண்டுமா? கண நேரத்தில் உருவாக்குகிறது. சமையல் குறிப்பு முதல் தொழில்நுட்ப ஆலோசனை வரை, பயணத் திட்டம் முதல் வாழ்க்கை வழிகாட்டுதல் வரை அனைத்தையும் AI வழங்குகிறது.

உண்மையில், இது ஒரு அற்புதமான தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி. மனிதனின் நேரத்தை மிச்சப்படுத்துகிறது. அறிவை எளிதில் அணுக வைக்கிறது. பலரின் படைப்பாற்றலுக்கும் துணையாக இருக்கிறது.

ஆனால், இந்த வசதிகளின் மறுபக்கத்தைப் பற்றி நாம் சிந்தித்திருக்கிறோமா?

முன்பு ஒரு சந்தேகம் வந்தால் நண்பருக்கு அழைப்பு விடுப்போம். அந்தச் சந்தேகத்திற்கான பதிலைப் பெறுவதோடு, உடல்நிலை, குடும்பம், வேலை, வாழ்க்கை என பல விஷயங்களையும் பேசுவோம். ஒரு சிறிய கேள்வி, அரை மணி நேர உரையாடலாக மாறிவிடும்.

இன்று அந்த உரையாடல் தேவையில்லை. திரையைத் திறந்து AI-யிடம் கேட்டால் போதும். சில வினாடிகளில் பதில் கிடைத்துவிடுகிறது. வேலை முடிந்துவிடுகிறது. ஆனால் அந்த உரையாடல்? அந்தச் சிரிப்பு? அந்த அக்கறை? அவை மெதுவாக நம் வாழ்க்கையிலிருந்து மறைந்து கொண்டிருக்கின்றன.

இன்னொரு மாற்றமும் அமைதியாக நடக்கிறது.

தனிமையில் இருப்பவர்களுக்கு முன்பு மனிதர்கள்தான் ஆறுதலாக இருந்தார்கள். இன்று பலர் தங்கள் மனக்கவலைகளைக் கூட AI-யிடம் பகிர்கிறார்கள். அது பொறுமையாகக் கேட்கிறது. பதில் சொல்கிறது. ஊக்கமளிக்கிறது. ஆனால் ஒரு திரையின் மறுபக்கத்தில் வரும் வார்த்தைகளுக்கும், நம்மை நேசிக்கும் ஒருவரின் கண்களில் தெரியும் அக்கறைக்கும் இடையே இருக்கும் வித்தியாசத்தை எந்த தொழில்நுட்பமும் நிரப்ப முடியாது.

மனித உறவுகளின் அழகு, சரியான பதில்களில் இல்லை; உண்மையான உணர்வுகளில் இருக்கிறது.

ஒரு தாய் குழந்தையிடம் பேசும் அன்பு...

ஒரு தந்தை சொல்லும் அனுபவம்...

நண்பன் தோளில் கை போட்டு ஆறுதல் கூறும் தருணம்...

வாழ்க்கைத் துணை அமைதியாக அருகில் அமர்ந்து இருப்பது...

இவற்றை எந்த செயற்கை நுண்ணறிவாலும் உருவாக்க முடியாது. AI அறிவைக் கொடுக்க முடியும். ஆனால் அன்பைக் கொடுக்க முடியாது. அது ஆலோசனை வழங்கும். ஆனால் அணைத்துக் கொள்ள முடியாது. அது பதில் சொல்லும். ஆனால் நம் கண்ணீரைத் துடைக்க முடியாது.

எதிர்காலத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவு இன்னும் பல அசாதாரண சாதனைகளைச் செய்யும். அது நம் வாழ்க்கையின் ஒரு தவிர்க்க முடியாத பகுதியாகவும் மாறும். அதைத் தவிர்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை. மாறாக, புத்திசாலித்தனமாக பயன்படுத்த வேண்டும். அதே நேரத்தில், நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் மனிதர்களை இழந்து விடக் கூடாது.

ஒரு நாளில் சில நிமிடங்களாவது கைப்பேசியை விட்டு விட்டு, வீட்டில் இருப்பவர்களுடன் மனம் திறந்து பேசுவோம். பழைய நண்பருக்கு ஒரு அழைப்பு விடுப்போம். பெற்றோருடன் சிறிது நேரம் அமர்வோம். குழந்தைகள் பேசும்போது கவனமாகக் கேட்போம்.

ஏனெனில் வாழ்க்கையை அழகாக்குவது தொழில்நுட்பம் அல்ல; உறவுகள்தான்.

செயற்கை நுண்ணறிவு நமக்கு ஆயிரம் பதில்களைத் தரலாம். ஆனால் "நான் இருக்கிறேன்... கவலைப்படாதே!" என்று சொல்லும் மனிதக் குரலுக்கு ஈடாக எந்த இயந்திரமும் வர முடியாது.

எவ்வளவு முன்னேறினாலும், மனிதன் மனிதனுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் வரைதான் மனிதநேயம் உயிரோடு இருக்கும்.