தமிழர் வாழ்வியலில் குலதெய்வ வழிபாட்டுக்கு ஒரு தனி இடம் உண்டு. ஒரு குடும்பத்தின் முன்னோர்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக வணங்கி வந்த தெய்வமே அந்தக் குடும்பத்தின் குலதெய்வமாகக் கருதப்படுகிறது. குடும்பத்தின் நலன், பாதுகாப்பு மற்றும் முன்னேற்றத்திற்காக அந்தத் தெய்வத்தின் அருள் எப்போதும் துணை நிற்கும் என்ற நம்பிக்கை நிலவுகிறது.

ஒரு பெண் திருமணத்திற்கு முன் தனது பெற்றோர் குடும்பத்தின் ஒரு அங்கமாக வாழ்கிறாள். அந்தக் காலகட்டத்தில், தன் குடும்பத்தினர் வணங்கும் குலதெய்வத்தின் அருளையும் ஆசீர்வாதத்தையும் பெறுகிறாள். பின்னர் திருமணம் நடைபெற்று புதிய குடும்பத்தில் இணையும் போது, அந்த வீட்டின் வழக்கங்கள், மரபுகள் மற்றும் வழிபாட்டு முறைகளையும் ஏற்றுக்கொள்கிறாள்.

இதனால் திருமணமான பெண், கணவன் வீட்டின் குலதெய்வ வழிபாட்டில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறாள். குடும்ப விழாக்கள், விரதங்கள், பூஜைகள் போன்றவற்றில் அந்த வீட்டின் குலதெய்வத்திற்கே முதல் மரியாதை அளிக்கப்படுவது வழக்கம். இது குடும்ப ஒற்றுமையையும் மரபு தொடர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆனால் இதனால் பிறந்த வீட்டின் குலதெய்வத்துடன் இருந்த ஆன்மீகத் தொடர்பு முற்றிலும் துண்டிக்கப்படுகிறது என்று அர்த்தமல்ல. ஒரு பெண் எங்கு வாழ்ந்தாலும், அவள் பிறந்த குடும்பத்தின் ஆசிகளும் நினைவுகளும் அவளுடன் தொடர்வது போல, அந்த வீட்டின் குலதெய்வத்தின் அருளும் அவளை விட்டு விலகுவதில்லை என்று பலர் நம்புகின்றனர்.

திருமணத்திற்குப் பிறகு கணவன் வீட்டின் குலதெய்வத்திற்கு முன்னுரிமை கொடுப்பது குடும்ப மரபின் ஒரு பகுதியாக இருந்தாலும், பிறந்த வீட்டின் குலதெய்வ ஆலயத்திற்குச் சென்று வணங்குவதற்கு எந்தத் தடையும் இல்லை. அது தன் சிறுவயது நினைவுகளையும் குடும்ப பாசத்தையும் மீண்டும் உணர வைக்கும் ஒரு ஆன்மீக அனுபவமாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

உண்மையில், ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை இரண்டு குடும்பங்களை இணைக்கும் பாலம் போன்றது. அதனால் அவள் பெற்றோர் வீட்டின் ஆசீர்வாதத்தையும், புகுந்த வீட்டின் அரவணைப்பையும் ஒருசேர பெற்றிருப்பாள். அதைப் போலவே, இரண்டு குடும்பங்களின் தெய்வ அருளும் அவளது வாழ்வில் ஒளியாகத் தொடர்ந்து வழிநடத்துகிறது என்ற நம்பிக்கை தமிழர் மரபில் அழகாகப் பதிந்துள்ளது.