சில விஷயங்களை நாம் கடந்து வர முடியாது.. நாம் நினைத்தால் கூட அது விலகாது, அகலாது.. அப்படியேதான் பசுமரத்தாணி போல மனசுக்குள் புதைந்து போயிருக்கும்.

அப்படிப்பட்ட ஒன்றுதான் நமது பள்ளிக்காலம். பள்ளிக்காலத்தைக் கடந்த ஒருவரைக் கூட நம்மால் பார்க்கவே முடியாது. நமது பள்ளிக்காலத்தை நினைக்கும்போதெல்லாம் மனசு, விசுக்கென்று அந்த வகுப்பறைக்கு ஓடி விடும்.. நாம் அமர்ந்து படித்த பெஞ்ச், நம்மைக் கண்டித்த வாத்தியார்கள், நமது காதைப் பிடித்துத் திருகிய டீச்சர், நம்மோடு சண்டை போட்ட சக மாணவர்கள்.. ஓடிப் பிடித்து விளையாடிய மைதானம்.. நாம் மனப்பாடம் செய்து வைத்து கடகடவென ஒப்பித்த ஸ்கூல் மேடை.. இப்படி அலை கடலென நினைவுகள் மனசு முழுவதும் தென்றல் போல வருடிக் கொடுக்கும்.

இப்படிப்பட்ட நினைவுகளை விட்டு எப்படிங்க நாம் விலகிப் போக முடியும்.. அப்படிப்பட்ட நினைவுகளுடன் மீண்டும் நமது தோழர்களை சந்திக்க நேர்ந்தால் எப்படி இருக்கும்.. அந்த உணர்வை அழகாக நமக்குச் சொல்கிறார் வி. துர்கா தேவி.

After twenty-seven years,

it was not a reunion.

It was the quiet return

of an evening left unfinished.

The long distance of time dissolved

the moment familiar faces appeared.

Years withdrew,

and memory claimed the present.

With every step upon the campus,

voices of another age resurfaced—

the same light teasing,

the same unguarded laughter.

The hour of photographs

was not for frames alone,

but for carrying living moments

into generations yet to come.

Those who once wandered the verandahs

stood together again,

restoring a formation

time had never undone.

Doctors, educators, engineers,

defenders of the nation,

builders of enterprise and thought—

yet first and forever, classmates.

The day moved forward, led by us,

with a grace born of familiarity.

No reluctance appeared,

only shared assurance.

Introductions unfolded with quiet pride.

Lives, families, accomplishments—

each spoken gently,

each received with warmth.

Play followed purpose.

Games echoed childhood,

passing joy from one to another,

unburdened by years.

Music then claimed the hall.

Some surrendered fully to rhythm,

some marked time with subtle movement,

others sustained the moment with applause.

At noon, fellowship became a feast.

Hands served hands,

conversation flowed freely,

and every taste carried affection.

Laughter rose again in friendly contest—

gestures, mimicry, daring tasks—

where dignity stepped aside

for delight.

And then arrived the hour

none wished to greet.

Candles were lit,

and a timeless song of friendship rose.

Light filled the hall,

yet shone more brightly within.

It will guide our onward journey,

towards future gatherings,

richer memories,

and an unbroken bond.

(About the Author: Durgadevi V, Graduate Teacher, GHS Nesal, Tiruvannamalai District)