- மாலதி சந்திரசேகரன்
அந்தச் சிறிய கடையின் பெயர் 'அன்பு முடி திருத்தகம்'. பேருந்து நிலையத்திற்குப் பக்கத்தில் இருந்த அந்தக் கடைக்கு வயது முப்பது. கடையின் உரிமையாளர் சாமிக்கண்ணு. ஐம்பத்தைந்து வயதைக் கடந்தவர். கையில் கத்தரிக்கோலும், முகத்தில் எப்போதும் ஒரு புன்னகையும் அவருடைய அடையாளங்கள்.
அவருடைய கடைக்கு ஏழை, பணக்காரர் என்ற வேறுபாடில்லாமல் பலரும் வருவார்கள். தலைமுடியைத் திருத்திக்கொள்வதற்காக வருபவர்களின் மனக்குறைகளையும் சேர்த்துக் கேட்டுக்கொள்வார் சாமிக்கண்ணு. சிலருக்கு அவர் முடி திருத்துபவர்; சிலருக்கு நல்ல நண்பர்; இன்னும் சிலருக்கோ மனக்கவலைகளைக் கொட்டிவிட்டுச் செல்லும் மனிதர்.
ஒருநாள் காலையில் கடைக்கு வந்தான் அருண். பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கும் இளைஞன். விலை உயர்ந்த உடை, கையில் கைக்கடிகாரம், காதில் கைப்பேசி என்று நவநாகரிகத்தின் அடையாளமாக இருந்தான்.
"அண்ணே, எப்படி வெட்டணும்?" என்று கேட்டார் சாமிக்கண்ணு.
"கொஞ்சம் ஸ்டைலா வெட்டுங்க. பார்க்கிறவங்க எல்லாரும் ஆச்சரியப்படணும்!"
"தலைமுடியைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுற அளவுக்கு வெட்டணுமா, இல்ல உன்னோட குணத்தைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுற அளவுக்கு வாழணுமா?" என்று சிரித்துக்கொண்டே கேட்டார்.
அருண் சிரித்தான்.
"இல்ல தம்பி. இந்தத் தொழில்ல தினமும் பல தலைகளைப் பார்க்கிறேன். ஆனா ஒவ்வொரு தலைக்குப் பின்னாடியும் ஒரு வாழ்க்கை இருக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டேன்."
அப்போது கடைக்குள் ஒரு சிறுவன் வந்தான். கையில் சில சில்லறைக் காசுகள்.
"ஐயா, முடி வெட்டணும். ஆனா என்னிடம் இருக்கிறது இருபது ரூபாய்தான்." சாமிக்கண்ணு அவனைப் பார்த்தார்.
"சரி, உட்காருப்பா!"
"ஐயா, கடையில் அறுபது ரூபாய்னு போட்டிருக்கீங்களே?"
"அது உனக்குத் தேவையில்லாத கணக்கு. முதல்ல உட்காரு."
சிறுவனுக்கு முடி திருத்திக்கொண்டிருந்தபோது, அருண் கேட்டான்.
"எல்லாருக்கும் ஒரே கட்டணம்தானே? இவனுக்கு மட்டும் ஏன் குறைக்கிறீங்க?"
சாமிக்கண்ணு பதில் சொல்லவில்லை. சிறுவனின் தலையை மென்மையாகத் திருத்தினார். முடித்ததும் சிறுவன் இருபது ரூபாயைக் கொடுத்தான்.
"மீதியை நீயே வச்சுக்கோப்பா. நல்லா படிக்கணும்."
"அதெல்லாம் வேண்டாம்பா. நீ பெரியவனாகி இன்னொரு ஏழைப் பிள்ளைக்கு உதவி செய். அதுவே எனக்குக் கிடைக்கிற பெரிய வருமானம்."
சிறுவன் நன்றியுடன் வெளியேறினான். அருணின் முகத்தில் ஏதோ சிந்தனை. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு கடைக்குள் ஒரு வயதானவர் வந்தார். அவருடைய உடை பழையதாக இருந்தது. கையில் ஒரு துணிப்பை.
அந்த முதியவர் அமர்ந்ததும் சாமிக்கண்ணு அவருக்கு முடி வெட்டத் தொடங்கினார். அப்போது அருண் கவனித்தான். சாமிக்கண்ணு அந்த முதியவரிடம் மிகவும் மரியாதையாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
"அண்ணே, உடம்பு எப்படி இருக்கு? மருந்து சாப்பிடுறீங்களா?"
"இப்ப பரவாயில்லை சாமிக்கண்ணு. வேலை கிடைக்கிறதில்லை. வயசான பிறகு யாருக்கும் நம்ம தேவை இல்லாமப் போயிடுது."
சாமிக்கண்ணுவின் கைகள் ஒரு கணம் நின்றன. அவர் முடி வெட்டிக்கொண்டு எழுந்தபோது, "எவ்வளவு சாமிக்கண்ணு?" என்று கேட்டார்.
"பிறகு பார்த்துக்கலாம் அண்ணே."
"இல்லை, என் கிட்ட இருக்கு."
"அண்ணே, உங்களிடம் நான் பணம் வாங்குறதைவிட, நீங்க என் கடைக்கு வந்து உட்கார்ந்து பேசுறதே எனக்குப் பெரிய சந்தோஷம்."
முதியவர் நெகிழ்ச்சியுடன் வெளியேறினார்.
"உங்களுக்கு இப்படி எல்லாருக்கும் உதவி செய்தால் லாபம் எப்படி வரும்?"
சாமிக்கண்ணு கண்ணாடியைத் துடைத்தபடி சொன்னார்.
"தம்பி, நான் இந்தக் கடையை ஆரம்பிச்சப்போ என்கிட்ட இருந்தது ஒரு கத்தரிக்கோலும், ஒரு கண்ணாடியும் மட்டும்தான். அப்போ எனக்கு முடி வெட்டக் கற்றுக்கொடுத்தவர் என் குரு. அவர் ஒரு விஷயம் சொன்னார். 'நீ வெட்டுவது தலைமுடியை மட்டுமாக இருக்கட்டும். மனிதனின் சுயமரியாதையை ஒருபோதும் வெட்டிவிடாதே' என்றார். அந்த வார்த்தையை இன்னைக்கும் மறக்கலை."
அருண் அமைதியாக இருந்தான். சாமிக்கண்ணு தொடர்ந்து பேசினார்.
"தம்பி, இந்தக் கடைக்கு வர்றவங்க எல்லாரும் ஒரே மாதிரி இருக்க மாட்டாங்க. சிலர் பணக்காரங்க; சிலர் அன்றாடக் கூலி வேலை செய்றவங்க. சிலர் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கவலைகளைச் சுமந்துட்டு வருவாங்க. அவங்க தலைமுடியைத் திருத்தி அனுப்புறதோட, கொஞ்சம் நம்பிக்கையையும் கொடுத்து அனுப்பணும்னு நினைப்பேன். ஒரு மனிதனுக்கு நல்ல ஆடை கொடுக்க முடியாம இருக்கலாம். பணம் கொடுக்க முடியாம இருக்கலாம். ஆனா மரியாதையைக் கொடுக்க எந்தச் செலவும் ஆகாது தம்பி!"
அப்போது கடையின் வெளியே ஒரு சிறிய சலசலப்பு கேட்டது. பள்ளி மாணவன் ஒருவன் சைக்கிளிலிருந்து கீழே விழுந்து, முழங்காலில் காயத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்தான். சாமிக்கண்ணு உடனே வெளியே ஓடினார்.
"என்னப்பா ஆச்சு? பார்த்து வரக்கூடாதா?"
அவனை அருகிலிருந்த இருக்கையில் அமர வைத்து, தண்ணீர் கொடுத்தார். பக்கத்து மருந்துக் கடைக்குச் சென்று முதலுதவி செய்ய உதவினார். அவனுடைய வீட்டிற்கும் தகவல் அனுப்பினார்.
இதையெல்லாம் பார்த்த அருண், "உங்களுக்குத் தொழில் பார்க்கவே நேரம் இருக்காதுபோல!" என்றான்.
சாமிக்கண்ணு சிரித்தார்.
"தொழில் நமக்கு வாழ்க்கையை நடத்த உதவுது தம்பி. மனிதநேயம் நம்ம வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் கொடுக்குது."
அந்த ஒரு வாக்கியம் அருணை ஆழமாகச் சிந்திக்க வைத்தது. முடி திருத்திக்கொண்டு எழுந்த அருண் பணத்தைக் கொடுத்தான். பிறகு தனது பணப்பையிலிருந்து சில ரூபாய் நோட்டுகளை எடுத்து சாமிக்கண்ணுவிடம் நீட்டினான்.
"இது உங்களுக்குப் பரிசு."
சாமிக்கண்ணு வாங்க மறுத்தார்.
"எதுக்குத் தம்பி?"
"நீங்க எனக்கு இன்னைக்கு ஒரு நல்ல பாடம் சொல்லிக்கொடுத்திருக்கீங்க. பணம் கொடுத்து வாங்க முடியாத பாடம்."
சாமிக்கண்ணு புன்னகைத்தார்.
அப்போது அருண் கடையின் வாசலில் நின்று திரும்பிப் பார்த்தான்.
சாமிக்கண்ணு பதில் சொல்லவில்லை. கத்தரிக்கோலை மீண்டும் கையில் எடுத்தார்.
(திருமதி மாலதி சந்திரசேகரன் இதுவரை ஏராளமான சிறுகதைகள், கவிதைகள், கட்டுரைகளை பல்வேறு தமிழ் வார, மாத இதழ்களில் வெளியாகி உள்ளன. இவர் எழுதிய நூல்கள் பல்வேறு பதிப்பகங்களில் வெளியாகி உள்ளன. சின்னத்திரையிலும் இவரது படைப்புகள் வெளியாகி உள்ளன. எழுத்துப் பணிக்காக பல்வேறு விருதுகளையும் பெற்றுள்ளார்)
{{comments.comment}}