இயற்கை என்பது வெறும் மரங்களும் செடிகளும் மட்டுமல்ல; அது பிரம்மாண்டத்தின் வெளிப்பாடு. இந்தக் கவிதை, இயற்கையின் கண்கவர் அழகையும் (Resplendence), அதன் அளவிட முடியாத உன்னதத்தையும் (Sublime) போற்றுகிறது.

மலையின் சிகரங்கள், ஆழ்கடலின் அமைதி மற்றும் விண்மீன்களின் ஒளிர்வை ரசிக்கும்போது, மனித மனம் ஒருவித வியப்பிலும் அமைதியிலும் ஆழ்கிறது. அந்த உன்னதமான உணர்வை ஒரு கவிதை வடிவில் அல்லது புகழாரமாகப் பாடுவதே இந்த "இயற்கையின் பேரொளி". 

இது இயற்கையை ஒரு படைப்பாகப் பார்க்காமல், ஒரு மாபெரும் சக்தியாகக் கொண்டாடுகிறது.. இனி கவிதை உங்கள் பார்வைக்கு

Amidst the auroral effulgence of dawn's advent,

The firmament's cerulean canvas doth unravel,

As zephyrs whisper sweet sonatas, evanescent,

And terra firma's bosom doth verdantly enthralle.

The sylvan scene, a tapestry rich and rare,

With emerald fronds and crystalline rivulets doth glare,

The mountains, sentinel, in grandeur doth preside,

As cascades, like argent ribbons, doth glide.

The floral horde, a chromatic spectacle doth paint,

As petals, like gossamer, doth gently intertwine,

The avian choristers, in dulcet unison doth chant,

As nature's symphony, doth reach celestial shrine.

The stellar host, in nocturnal splendour doth reign,

As moonbeams, like diamantine dust, doth softly fall,

The world's primordial beauty, doth serenely remain,

An eternal testament, to nature's transcendent art.

(About the Author: Dr. S. Latha Sankaran, Project Manager, Corporate Affairs, Group Of Companies, Chennai)