- ச.ராஜேஸ்வரி

ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்விலும் சில தருணங்கள் மறக்க முடியாதவை. அவை எதிர்காலத்திற்கான பாதையைத் தீர்மானிக்கும், புதிய நம்பிக்கைகளையும் எதிர்பார்ப்புகளையும் விதைக்கும். எனக்கு அப்படி ஒரு தருணம் அமைந்தது, செப்டம்பர் 25, 2014 அன்று. அன்றுதான் நான் டெட் (TET) தேர்வில் வெற்றி பெற்று, அரசுப் பள்ளி ஆசிரியராக நியமிக்கப்பட்டதற்கான நியமன ஆணையை சாந்தி, முதன்மை கல்வி அலுவலர், காஞ்சிபுரம் அவர்களிடம் இருந்து பெற்றுக்கொண்டேன்.

அந்த நியமன ஆணையுடன் வீடு திரும்பியபோது, என் கால்கள் தரையில் பதியவில்லை. மனம் முழுவதும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கனவுகளும், மாணவர்களுக்கு நான் கற்றுத்தரப் போகும் பாடங்களைப் பற்றிய எதிர்பார்ப்புகளும் நிறைந்திருந்தன. அந்த இரவில் எனக்கு உறக்கமே வரவில்லை. ஒவ்வொரு நொடியும் என் வாழ்க்கையின் புதிய அத்தியாயம் தொடங்கப் போகிறது என்ற ஆவலில் கழிந்தது.

இந்தப் பயணத்தில் எனக்கு உற்ற துணையாகவும், ஊக்கமளிப்பவர்களாகவும் இருந்தவர்கள் என் தோழிகளும், என் குடும்பத்தினரும்தான். அவர்களின் தொடர்ச்சியான ஆதரவும், உத்வேகமும் இல்லாமல் இந்த இலக்கை நான் அடைந்திருக்க முடியாது. அவர்களின் அன்பும், நம்பிக்கையும் எனக்குப் பெரும் பலமாக இருந்தது.

செப்டம்பர் 26, 2014 அன்று, என் அரசு ஆசிரியப் பணி அதிகாரபூர்வமாகத் தொடங்கியது. அன்று என் கணவரின் பிறந்தநாளும் கூட. என் வாழ்க்கையின் இரண்டு முக்கியமான நிகழ்வுகள் ஒரே நாளில் அமைந்தது, பெரும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது. வீட்டில் உள்ள பெரியவர்களிடம் ஆசி பெற்றுக்கொண்டு, நெல்லிக்குப்பம் அரசு மேல்நிலைப் பள்ளியை நோக்கி என் பயணம் தொடங்கியது.

எதிர்பாராத பயணமும் ஒரு தேடலும்

ஆசிரியர் கலந்தாய்வின் போது, நெல்லிக்குப்பம் என்ற கிராமம் கூடுவாஞ்சேரிக்கு அருகில் இருப்பதாகச் சொல்லப்பட்டது. "அருகில் தானே," என்று என் மனதுக்குள் எண்ணியபடி, காலை 7:30 மணிக்கு என் இருசக்கர வாகனத்தில் பயணத்தைத் தொடங்கினேன். முதல் 15 கிலோமீட்டர் தூரம் போக்குவரத்து நெரிசலில் மெதுவாக நகர்ந்தேன். ஆனால், மீதமுள்ள 15 கிலோமீட்டர் பயணம் எதிர்பாராத அனுபவங்களைத் தந்தது. என் இருசக்கர வாகனம் மண் சாலைகள், வயல்வெளிகள், மற்றும் மலைகளின் நடுவே பயணித்தது. நகரத்தின் பரபரப்புக்கு முற்றிலும் மாறான ஒரு அமைதியான பயணம் அது. ஒவ்வொரு மூன்று கிலோமீட்டருக்கும் வண்டியை நிறுத்தி, எதிரில் வந்தவர்களிடம், "நெல்லிக்குப்பம் அரசு மேல்நிலைப் பள்ளி எங்கே இருக்கிறது?" என்று கேட்டுக்கொண்டே சென்றேன். வழியில் சந்தித்த ஒவ்வொரு முகமும் ஒரு புதிய கதையைச் சொல்வது போல் இருந்தது. இறுதியாக, கூடுவாஞ்சேரியில் இருந்து சுமார் 13 கிலோமீட்டர் பயணித்த பிறகு, அந்தப் பள்ளியை அடைந்தேன்.

அந்த நொடியில், என் மனதுக்குள் "இதற்காகத்தானே ஆசைப்பட்டாய் பாலகுமாரா" என்ற குரல் ஒலித்தது. ஆம், எளிதாகத் தொடங்கும் ஒரு பயணம், சில நேரங்களில் எதிர்பாராத கடினமான பாதைகளைக் கடந்துதான் இலக்கை அடைகிறது. அந்தப் பயணம் ஒரு அரிய பாடத்தைக் கற்றுக் கொடுத்தது. பள்ளியின் நுழைவாயிலில் நுழைந்தேன். என் வாகனத்தை ஒரு பெரிய மரத்தின் அடியில் நிறுத்தினேன். சுற்றிப் பார்த்தபோது, பெரிய மைதானமும், அதில் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்த மாணவர்களும் கண்ணில் பட்டனர். அமைதியான அந்தச் சூழல், பயணத்தின் களைப்பை மறக்கடித்தது. ஒரு மாணவனிடம் தலைமை ஆசிரியர் அறையைக் கேட்டு, அவரைச் சந்திக்கச் சென்றேன். இந்தச் சிறிய பயணம், ஒரு இடத்தைச் சென்றடைவது மட்டுமல்ல, அந்தப் பயணத்தின் போது நாம் சந்திக்கும் சவால்களையும், அடையும் அனுபவங்களையும் பற்றியது என்பதை உணர்த்தியது.

முதல் நாள் ஆசிரியராக: ஒரு புதிய அத்தியாயம்

பள்ளியை அடைந்ததும், தலைமை ஆசிரியர் திரு. வெங்கடேசன் ஐயா அவர்கள் என்னை அன்புடன் வரவேற்று அமரச் செய்தார். "ரொம்ப சந்தோஷம்," என்று அவர் கூறினார். கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக சமூக அறிவியல் பாடத்தை ஒரு கணித ஆசிரியர் கவனித்து வந்ததாகவும், இப்போது ஒரு சமூக அறிவியல் ஆசிரியர் கிடைத்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாகவும் அவர் தெரிவித்தார். அன்பான உபசரிப்புக்குப் பிறகு, எனது சான்றிதழ்கள் மற்றும் நியமன ஆணைகளை அவர் சரிபார்த்தார். காலை 10:30 மணிக்கு நான் கையெழுத்திட வேண்டும் என்று சொன்னார். ஆசிரியர் பணி என்பது ஒரு அறப்பணி என்றும், அதன் சிறப்புகள் குறித்தும் விரிவாக விளக்கினார். அவரது வார்த்தைகள் எனக்குள் புதிய உற்சாகத்தை ஏற்படுத்தின.

பின்னர், அவர் என்னைப் பள்ளி ஆசிரியர்கள் ஓய்வு அறைக்கு அழைத்துச் சென்று, அங்கிருந்த சக ஆசிரியர்களிடம் அறிமுகப்படுத்தினார். அந்த அன்பான ஆசிரியர் கூட்டத்தில் நானும் ஒரு அங்கமாக உணர்ந்தேன். முதல் நாளிலேயே அரவணைப்புடன் வரவேற்கப்பட்டது எனக்குள் ஒருவித நம்பிக்கையை விதைத்தது.

அறை எண் 8: ஒரு புதிய பாடம்

எனது முதல் நாளிலேயே காலாண்டுத் தேர்வு நடந்துகொண்டிருந்தது. முதலில், நான் அறை எண் 8-க்குத் தேர்வு கண்காணிப்பாளராக அனுப்பப்பட்டேன். 18 ஆண்டுகள் தனியார் பள்ளியில் பணிபுரிந்த எனக்கு, இது முற்றிலும் புதிய அனுபவமாக இருந்தது. அறையில் இருந்த மாணவர்கள் எனக்கு ஆச்சரியமளித்தனர். சிலர் தரையில் காலை நீட்டிச் சுவரில் சாய்ந்து தேர்வு எழுதினர். வேறு சில மாணவர்கள் மேசையின் மேல் சாய்ந்தும் நிமிர்ந்தும் தேர்வு எழுதிக்கொண்டிருந்தனர். "சரியாக உட்காருங்கள்" என்று அவர்களிடம் சொல்லலாமா, வேண்டாமா என்று நான் குழப்பத்தில் இருந்தேன். தனியார் பள்ளியில் பார்த்த ஒழுங்குமுறை இங்கு இல்லை. மாணவர்களின் சுதந்திரம் என்னைச் சிந்திக்க வைத்தது. இதைச் சரி செய்ய முயற்சிப்பது மாணவர்களின் கவனத்தைக் கலைக்குமா என்ற யோசனையிலேயே சுமார் ஒன்றரை மணி நேரம் கடந்துவிட்டது.

திடீரென மற்றொரு ஆசிரியர் அறைக்குள் வந்தார். தலைமை ஆசிரியர் என்னை அழைப்பதாகக் கூறினார். நான் வெளியே வந்த பிறகு, அவரே அந்த அறையின்... கண்காணிப்பாளர் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டார். என்னுடைய முதல் நாள் பணி அனுபவம், கற்பித்தல் என்பது வெறும் பாடங்களை நடத்துவது மட்டுமல்ல, மாணவர்களின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்வதும் என்பதை உணர்த்தியது. இது எனது ஆசிரியர் பயணத்தில் ஒரு முக்கியமான அத்தியாயம்.

பெருமைக்குரிய பள்ளி, ஒரு புதிய சவால்

தலைமை ஆசிரியரை மீண்டும் சந்தித்தபோது, அவர் மேலும் சில ஆவணங்களை அடுத்த நாள் சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று கூறினார். "நீங்கள் தேர்வு செய்திருக்கும் இந்தப் பள்ளி மிகவும் பெருமைக்குரிய பள்ளி," என்று அதன் சிறப்புகளை விளக்கினார். அவரது வார்த்தைகள் எனக்குள் ஒருவித பெருமிதத்தை ஏற்படுத்தியபோதும், என் மனதில் ஏதோ ஒரு குழப்பம். 18 வருட தனியார் பள்ளி அனுபவம் தந்த உணர்வுகளிலிருந்து இது முற்றிலும் வேறுபட்டது. முதல் நாள் அனுபவம், என் மனதில் ஒருவித புதுமையான உணர்வை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

அந்த நாள் இறுதித் தேர்வு முடிந்து, மறுநாளில் இருந்து காலாண்டு விடுமுறை தொடங்கவிருந்தது. ஆனால், பத்தாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்குச் சிறப்பு வகுப்புகள் நடைபெறும் என்று கூறினார். என்னை மறுநாள் சனிக்கிழமை பள்ளிக்கு வரச் சொன்னார். நான் சம்மதித்த பிறகே, நான் தமிழ் வழி வகுப்புக்குச் சமூக அறிவியல் பாடம் நடத்த வேண்டும் என்று அறிந்தேன்.

கற்றலும் கற்பித்தலும்: தமிழ் வழியில் ஒரு பயணம்

பள்ளியிலிருந்து மாலை 4:30 மணிக்கு தமிழ் வழிப் புத்தகங்களுடன் புறப்பட்டேன். எனக்கு வழிநெடுக ஒரு பயம் கலந்த கலக்கம் இருந்தது. 18 வருடங்கள் ஆங்கில வழியில் பாடம் நடத்திய நான், எப்படித் தமிழ் வழியில் பாடம் நடத்தப் போகிறேன்? இரவு முழுவதும் நாளை எடுக்க வேண்டிய பாடங்களைத் தயார் செய்தேன். தமிழ் வழிப் பாடத்திற்கான கற்றல்-கற்பித்தல் உபகரணங்களைத் தயார் செய்தேன். ஒவ்வொரு தமிழ் வார்த்தையையும் சரியாக உச்சரித்துப் பழகிக்கொண்டேன்.

மறுநாள் காலை, முதல் முறையாகப் பள்ளி செல்லும் மாணவனைப் போல, சுறுசுறுப்புடன் எல்லா வேலைகளையும் முடித்துக்கொண்டு பள்ளிக்கு விரைந்தேன். மாணவர்கள் ஒவ்வொருவராக வரத் தொடங்கினர். சிலர் மிகவும் தாமதமாக வந்தனர். எல்லோரும் வந்த பிறகு, முதலில் என்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு, அவர்களுடன் சற்று உரையாடினேன். பின்னர், நான் தயார் செய்திருந்த கற்றல்-கற்பித்தல் உபகரணங்களைப் பயன்படுத்திப் பாடத்தை நடத்த ஆரம்பித்தேன். மாணவர்கள் அமைதியாகக் கவனித்தார்கள். நிறைய கேள்விகள் கேட்டார்கள். அன்புடன் உரையாடினார்கள். மாணவர்களிடம் நான் கண்ட அந்த அன்பு எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. முதல் நாள் வகுப்பில் மாணவர்கள் எவ்வாறு அன்புடன் இருந்தார்களோ, அதே அன்பு அந்த கல்வி ஆண்டு முழுவதும் தொடர்ந்தது.

வெற்றிகரமான முதல் கல்வி ஆண்டு

அந்த வருடம், 2014-15 கல்வி ஆண்டில், எனது வகுப்பில் மூன்று மாணவர்கள் சமூக அறிவியல் பாடத்தில் நூற்றுக்கு நூறு மதிப்பெண்கள் பெற்றனர். மேலும், 100% தேர்ச்சியும் கிடைத்தது. அந்த மாணவர்களின் கடின உழைப்பும், அவர்களின் அன்பும் என்னை மிகவும் மகிழ்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியது. எனது முதல் கல்வி ஆண்டின் இந்த மகத்தான தேர்ச்சியைப் பாராட்டி, அரசிடமிருந்து பாராட்டுச் சான்றிதழையும் பெற்றேன்.

இப்படியாக, எனது முதல் கல்வி ஆண்டு, சவால்கள் நிறைந்ததாக இருந்தாலும், இனிமையான அனுபவங்களும், பெருமைகளும் நிறைந்ததாக நிறைவேறியது. இது ஒரு ஆசிரியராக எனது பயணத்தில் ஒரு முக்கியமான மைல்கல்லாக அமைந்தது.

(ச. ராஜேஸ்வரி, பட்டதாரி ஆசிரியர் (சமூக அறிவியல்), நகராட்சி மேல்நிலைப்பள்ளி, ஜமீன் ராயப்பேட்டை, 

குரோம்பேட்டை, செங்கல்பட்டு மாவட்டம்)