- மு. ரம்யா ஆனந்த்

“மீரா… நீ இங்கே வந்ததே ஒரு பெரிய தப்பு!”

அரவிந்தின் கோபமான வார்த்தைகளைக் கேட்ட மீரா, அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.

“நான் இந்த வீட்டுக்கு வந்தது உங்களுக்குப் பிடிக்கலையா? அப்படியென்றால், என் அம்மாவைப் பார்த்ததும் ஜானகி அம்மா ஏன் அழுதாங்க? என்னைப் பார்த்து மாலதி ஏன் பயப்படுறாங்க? இதற்கெல்லாம் என்ன காரணம்?”

அரவிந்த் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

“உனக்கு இங்கே இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. உன் வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டு அமைதியாக இரு.”

“என் அம்மாவைப் பற்றிய உண்மை தெரியாமல் நான் இங்கிருந்து போக மாட்டேன்!”

மீராவின் உறுதியான பதிலைக் கேட்ட அரவிந்த், கோபத்துடன் அங்கிருந்து சென்றான்.

அன்றிரவு…

மீரா தன் அறையில் அமர்ந்து அம்மாவின் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அந்தப் புகைப்படத்தில் இருந்த குழந்தையைப் பார்த்தபோது, தன் வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு பெரிய ரகசியம் மறைந்திருப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றியது.

அப்போது அறைக்கு வெளியே மெதுவான காலடிச் சத்தம் கேட்டது.

கதவைத் திறந்து பார்த்தாள்.

யாரும் இல்லை.

ஆனால், படிக்கட்டின் அருகே ஒரு பழைய மரப்பெட்டி இருந்தது. அதன் மீது தூசி படிந்திருந்தது. அந்தப் பெட்டியை யாரோ இப்போதுதான் அங்கே வைத்ததுபோல் தோன்றியது.

மீரா அதைத் திறக்க முயன்றாள்.

“அதைத் திறக்காதே!”

திடீரென்று பின்னால் கேட்ட குரலைக் கேட்டு அவள் திரும்பினாள்.

அங்கே ஜானகி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

“ஏன் திறக்கக் கூடாது? இதில் என்ன இருக்கிறது?”

“அது பழைய பொருட்கள் இருக்கும் பெட்டி. உனக்கு அதில் எந்த வேலையும் இல்லை. உன் அறைக்குப் போ!”

ஜானகி பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு வேகமாகச் சென்றாள். ஆனால், அவள் திரும்பிச் செல்லும்போது பெட்டியிலிருந்து ஒரு பழைய புகைப்படம் கீழே விழுந்தது.

மீரா அதை எடுத்துப் பார்த்தாள்.

அந்தப் புகைப்படத்தில் இளம் வயது ஜானகி, அவளுடைய அம்மா, மேலும் அடையாளம் தெரியாத ஓர் இளைஞன் ஆகிய மூவரும் நின்றிருந்தனர்.

புகைப்படத்தின் பின்புறத்தில் ஒரு தேதி எழுதப்பட்டிருந்தது.

“ஜூன் 16 — முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பு.”

அதற்குக் கீழே இன்னொரு வரி இருந்தது. 

“அந்த இரவுக்குப் பிறகு இந்தக் குடும்பத்தில் யாரும் பழைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப முடியாது!”

மீராவின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.

“முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பு என்ன நடந்தது?”

அவள் புகைப்படத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஜானகியைத் தேடிச் சென்றாள். ஜானகி சமையலறையில் தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

“ஜானகி அம்மா, இந்தப் புகைப்படத்தில் இருக்கிறவர் என் அம்மாதானே? அந்த இளைஞர் யார்? இந்தத் தேதிக்கும் என் வாழ்க்கைக்கும் என்ன சம்பந்தம்?”

ஜானகி பதற்றத்துடன் புகைப்படத்தைப் பிடுங்க முயன்றாள்.

“மீரா, தயவுசெய்து இதைப் பற்றி எதுவும் கேட்காதே!”

“ஏன்? என் அம்மாவைப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்துகொள்ள உரிமை இல்லையா?”

ஜானகியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

“உனக்கு எல்லா உண்மையும் தெரிந்தால், இந்த வீட்டில் ஒருவருடைய வாழ்க்கையே அழிந்துவிடும்!”

அப்போது வாசலில் நின்ற மாலதி அவர்களுடைய உரையாடலைக் கேட்டாள்.

“ஜானகி! அவளிடம் எதையும் சொல்ல வேண்டாம் என்று ஏற்கெனவே சொல்லியிருக்கிறேன்!”

மீரா மாலதியைப் பார்த்தாள்.

“எல்லாரும் ஏதோ ஒரு உண்மையை மறைக்கிறீர்கள். அந்த உண்மை என்ன?”

மாலதி பதில் சொல்லாமல் அங்கிருந்து சென்றாள். சிறிது நேரம் கழித்து, மீரா அந்தப் புகைப்படத்தை மீண்டும் கவனித்தாள். அதன் ஓரத்தில் ஏதோ எழுதப்பட்டிருந்தது.

மங்கலாக இருந்த அந்த எழுத்துகளைச் சிரமப்பட்டுப் படித்தாள்.

“சுந்தரம் — பழைய கிணறு.”

அந்தப் பெயரைப் பார்த்ததும் ஜானகியின் கையிலிருந்த பாத்திரம் கீழே விழுந்து உடைந்தது.

“சுந்தரம்!” என்று அவள் அதிர்ச்சியுடன் முணுமுணுத்தாள். அரவிந்தும் அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் அங்கே ஓடிவந்தான்.

“அந்தப் பெயரை எங்கே பார்த்தாய்?”

மீரா புகைப்படத்தைக் காட்டினாள்.

“சுந்தரம் யார்? அவருக்கும் என் அம்மாவுக்கும் என்ன தொடர்பு?”

அரவிந்தின் முகம் மாறியது.

“இந்தப் பெயரை இனிமேல் யாரிடமும் சொல்லாதே. இந்த ஊரில் முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பே சுந்தரம் இறந்துவிட்டார்!”

“அவர் இறந்துவிட்டார் என்றால், அவருடைய பெயரைப் பார்த்து நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு பயப்படுகிறீர்கள்?”

அரவிந்த் பதில் சொல்லவில்லை.

அந்த நேரத்தில்…

வீட்டின் முன்கதவு பலமாகத் தட்டப்பட்டது.

நள்ளிரவு நேரத்தில் கேட்ட அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டு அனைவரும் திடுக்கிட்டனர்.

மாலதி நடுங்கிய குரலில் கேட்டாள்.

“இந்த நேரத்தில் யாராக இருக்கும்?”

ஜானகி கதவைப் பார்த்தபடி மெதுவாகச் சொன்னாள்.

“அவர் வந்துவிட்டாரா?”

அரவிந்த் கதவைத் திறந்தான்.

வெளியே ஒரு வயதான முதியவர் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவரது முகத்தில் சோர்வு இருந்தாலும், கண்களில் ஒருவித உறுதி தெரிந்தது.

அவர் வீட்டிற்குள் வந்ததும் ஜானகியைப் பார்த்தார்.

“இன்னும் எத்தனை நாள்தான் உண்மையை மறைப்பாய், ஜானகி? அந்தப் பெண்ணுக்குத் தெரிய வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது!”

மாலதி அவரைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றாள்.

“நீங்களா? நீங்கள் எப்படி…?”

முதியவர் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தார்.

“நான் உயிரோடு இருப்பது உனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா, மாலதி?”

மீரா அவருக்கு அருகில் சென்றாள்.

“ஐயா, நீங்கள் யார்? என் அம்மாவை உங்களுக்குத் தெரியுமா?”

முதியவர் மீராவின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தார்.

“உன் அம்மாவை எனக்கு நன்றாகத் தெரியும், மீரா. முப்பது வருடங்களாக மறைக்கப்பட்ட உண்மையும் எனக்குத் தெரியும்.”

மீரா பதற்றத்துடன் கேட்டாள்.

“அப்படியென்றால் என் அம்மாவுக்கு என்ன நடந்தது?”

முதியவர் பதில் சொல்லாமல் தன் சட்டைப் பையிலிருந்து ஒரு பழைய புகைப்படத்தை எடுத்தார். அந்தப் புகைப்படத்தில் மீராவின் அம்மா ஒரு குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு நின்றிருந்தாள். அவளுக்குப் பின்னால் அதே முதியவர் நின்றிருந்தார்.

மீரா புகைப்படத்தைப் பார்த்தாள்.

அதில் இருந்த குழந்தையின் கையில் ஒரு சிறிய கருப்புக் கயிறு கட்டப்பட்டிருந்தது. மீராவின் கையிலும் அதேபோன்ற கயிறு இருந்தது.

அவள் அதிர்ச்சியுடன் தன் கையைப் பார்த்தாள்.

“இந்தக் குழந்தை… நான்தானா?”

முதியவர் மெதுவாகத் தலையசைத்தார்.

“ஆமாம். ஆனால் உன் பிறப்பைப் பற்றி உனக்குச் சொல்லப்பட்ட கதை முழு உண்மையல்ல!”

மீரா பேச முடியாமல் நின்றாள். அப்போது அந்த முதியவர் அரவிந்தை நோக்கித் திரும்பினார்.

“அரவிந்த், இனியும் அவளிடம் உண்மையை மறைக்க முடியாது. ஏனென்றால்…”

அவர் சொல்ல வந்ததை முடிப்பதற்குள், மாலதி வேகமாகக் குறுக்கிட்டாள்.

“போதும்! இன்னும் ஒரு வார்த்தை பேசினாலும் இந்த வீட்டில் என்ன நடக்கும் என்று உங்களுக்கே தெரியாது!”

முதியவர் அவளைப் பொருட்படுத்தாமல் மீராவைப் பார்த்தார்.

“மீரா, உன் அம்மா இறப்பதற்கு முன்பு ஒரு கடிதத்தை எழுதி வைத்திருந்தாள். அந்தக் கடிதம் இந்த வீட்டில்தான் இருக்கிறது.”

மீராவின் கண்களில் நம்பிக்கை பிறந்தது.

“அந்தக் கடிதம் எங்கே இருக்கிறது?”

முதியவர் மெதுவாக மேல்மாடியைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

“இந்த வீட்டின் வடக்குப் பக்க அறையில்!”

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் அரவிந்தின் முகம் வெளிறியது.

“அந்த அறையைத் திறக்கக் கூடாது!” என்று அவன் கத்தினான்.

அனைவரும் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தனர். மீரா அவனை நேராகப் பார்த்துக் கேட்டாள்.

“ஏன்? அந்த அறைக்குள் என்ன இருக்கிறது?”

அரவிந்த் பதில் சொல்லவில்லை. அப்போது முதியவர் தன் குரலைத் தாழ்த்தி, மீராவிடம் ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னார்.

“அந்த அறையில் உன் அம்மாவின் கடிதம் மட்டுமில்லை, மீரா…”

அவர் சில நொடிகள் நிறுத்திவிட்டு, அவளுடைய கண்களைப் பார்த்தார்.

“உன் அம்மா இறந்துவிட்டதாக இந்தக் குடும்பம் சொன்னதே பொய்!”

மீரா அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றாள். ஜானகி அழத் தொடங்கினாள். மாலதி கண்களை மூடிக்கொண்டாள். அரவிந்த் மட்டும் அந்த முதியவரை வெறித்துப் பார்த்தான்.

(தொடரும்)

(கவிஞர் மு. ரம்யா ஆனந்த், D.T.Ed., M.A., M.Ed. கல்வித் தகுதிகளைப் பெற்றவர். கல்வித்துறையில் ஆர்வம் கொண்டவர். ஆசிரியர் பணிக்கான போட்டித் தேர்வுகளுக்குத் தயாராகி வருவதுடன், பெண்களின் உணர்வுகள், வாழ்க்கை அனுபவங்கள், தன்னம்பிக்கை மற்றும் மனித உறவுகளை மையமாகக் கொண்டு கவிதைகள் எழுதுவதிலும் ஆர்வம் கொண்டவர். தனது எழுத்துகளின் மூலம் வாசகர்களின் மனதில் நல்ல சிந்தனைகளையும் நம்பிக்கையையும் விதைப்பதை விரும்புகிறார்)