- கவிஞர் கே.பிரியங்கா

அக்கம்மாளின் வீட்டில் நடந்துகொண்டிருந்த அந்தக் கொடுமையான வறுமைச் சூழலைக் கேள்விப்பட்ட செல்லதுரை தாயார் பதறியடித்துக்கொண்டு ஓடிவந்தார்.

வீட்டுக்குள் நுழைந்த அவர் கண்ட காட்சி, அவரது இதயத்தையே பிளப்பதுபோல் இருந்தது.

பிஞ்சுக் குழந்தைகள் பசியின் கொடுமையைத் தாங்க முடியாமல் சுருண்டு படுத்திருந்தனர். பொன்னுவேலும் அவரது மனைவி அக்கம்மாளும் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், வீட்டின் இரு மூலைகளில் அமர்ந்து, பசியால் வயிற்றை இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

அந்தக் காட்சியைக் கண்ட செல்லதுரையின் தாயாரின் மனம் துடித்தது.

“என்னடி அக்கம்மா, இதென்ன கோலம்? பாவி மகளே! இந்த அம்மா உயிரோடு இருக்கிறாள் என்பது உனக்குத் தெரியாதா? பிள்ளைகள் பசியால் துடிக்கும்போது என்னிடம் வந்து கேட்க உனக்கு என்ன தயக்கம்?” என்று அன்பும் கோபமும் கலந்த குரலில் கடிந்துகொண்டார்.

அவர் கொண்டு வந்திருந்த ராகியை எடுத்துக்கொண்டு நேராக அடுப்பங்கரைக்குச் சென்றார். தானே களி கிண்டி, குழம்பு வைத்து, பிள்ளைகளை எழுப்பி உட்காரவைத்து உணவு பரிமாறினார்.

பசியால் வாடிய அந்தப் பிஞ்சுகள் வயிறாரச் சாப்பிடுவதைப் பார்த்தபோதுதான் செல்லதுரையின் தாயார் மனம் சற்றே நிம்மதியடைந்தது.

அது வெறும் உணவல்ல; பசியால் துடித்த ஒரு குடும்பத்துக்குக் கிடைத்த உயிர் ஆதாரம்!

பிறகு பொன்னுவேலையும் அக்கம்மாளையும் பார்த்து அவர் சொன்னார்:

“இனிமேல் வீட்டில் அரிசியோ, ராகியோ இல்லை என்றால் என்னிடம் வந்து உரிமையோடு கேளுங்கள். உங்களுக்குக் கொடுக்க என்னிடம் இருப்பதைத் தருகிறேன். ஆனால், பிள்ளைகளைப் பட்டினி போடாதீர்கள். வறுமை வரலாம்; அதற்காகப் பிள்ளைகள் பசியால் வாடுவதைப் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கக்கூடாது!”

அந்த வார்த்தைகளில் இருந்தது வெறும் அறிவுரை அல்ல; ஒரு தாயின் இதயத்தில் சுரந்த உண்மையான அன்பு.

தன் மனம் நிறைந்த திருப்தியுடன் செல்லதுரை தாயார் வீடு திரும்பினார்.

அன்று அவர் கொடுத்தது ராகி மட்டுமல்ல; பசியால் துவண்டிருந்த ஒரு குடும்பத்துக்கு நம்பிக்கையையும் சேர்த்துக் கொடுத்தார்.

துயரத்தின் நிழல் மீண்டும் தொடர்ந்தது! 

காலம் உருண்டோடியது.

வாழ்க்கை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சீராகும் என்று எதிர்பார்த்த பொன்னுவேலின் குடும்பத்துக்கு மீண்டும் ஒரு பேரிடி காத்திருந்தது.

இரட்டைக் குழந்தைகளில் ஒருவன் இறந்துபோனான். அந்த இழப்பின் வலி ஆறுவதற்குள், சில ஆண்டுகள் கழித்து மூன்றாவது ஆண் குழந்தையும் இறந்துவிட்டான்.

ஒரு தந்தையாகப் பொன்னுவேல் அனுபவித்த வேதனையை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியுமா?

கையில் தூக்கி வளர்க்க வேண்டிய குழந்தைகளைத் தோளில் சுமந்து மண்ணுக்குள் ஒப்படைக்க வேண்டிய நிலை! ஒரு தாயின் வயிற்றில் பிறந்த பிள்ளைகள் ஒவ்வொருவராகப் பிரிந்துபோகும் துயரம்!

அக்கம்மாளின் கண்ணீருக்கு அளவே இல்லை. பொன்னுவேலின் மனதிலும் சொல்ல முடியாத ரணங்கள் உருவாகின.

ஆனால், வறுமையும் துயரமும் அவர்களைத் தொடர்ந்து துரத்தினாலும், வாழ்க்கையை நடத்தியாக வேண்டிய கட்டாயம் மட்டும் அவர்களை விடவில்லை.

பிழைப்புக்காகக் கேரளத்தை நோக்கிப் பயணம்!

பொன்னுவேலுக்கு நிரந்தரமான வேலை இல்லை என்பதை அறிந்த நண்பர்கள், அவருக்கு ஒரு யோசனை கூறினர்.

“பொன்னுவேலு, கேரளாவில் தோட்ட வேலை இருக்கிறது. மாதச் சம்பளமும் கிடைக்கும். இங்கே இப்படியே கஷ்டப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதைவிட அங்கே போய் வேலை பார்த்தால் குடும்பத்தை ஓரளவுக்காவது காப்பாற்றலாம்!”

வேறு வழியின்றி நண்பர்களின் ஆலோசனையை ஏற்றுக்கொண்டார் பொன்னுவேல். மனைவி அக்கம்மாளையும் குழந்தைகளையும் அழைத்துக்கொண்டு கேரள மாநிலத்துக்குச் சென்றார். அங்கே வாழ்க்கை எளிதாகிவிடவில்லை.

பொன்னுவேலுக்குக் கிடைத்தது மரம் ஏறி, மரக்கிளைகளை வெட்டிக் கவாத்து செய்யும் கடினமான வேலை. உயிரைப் பணயம் வைத்து உயரமான மரங்களில் ஏற வேண்டியிருந்தது.

அக்கம்மாளோ தேயிலைத் தோட்டத்தில் இலை பறிக்கும் வேலைக்குச் சென்றார்.

கணவன் மரத்தின் உச்சியில் உயிரைப் பிடித்துக்கொண்டு வேலை செய்ய, மனைவி தேயிலைத் தோட்டத்தில் வியர்வையைச் சிந்தினார்.

அவர்களின் உழைப்புக்குப் பின்னால் இருந்த ஒரே நோக்கம், குழந்தைகள் இனிமேலாவது பசியின்றி வாழ வேண்டும் என்பதுதான்.

ஆனால், விதி அவர்களை அங்கேயும் நிம்மதியாக வாழவிடவில்லை.

சில ஆண்டுகளே கடந்திருந்தன.

ஒருநாள் மரம் ஏறி வேலை செய்துகொண்டிருந்தபோது பொன்னுவேலின் கால் தவறியது. உயரத்திலிருந்து கீழே விழுந்த அவர், நெஞ்சில் பலத்த அடிபட்டு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார்.

சில நாட்கள் மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்ற பிறகு வீடு திரும்பினார். ஆனால், முன்புபோல் மரம் ஏறி வேலை செய்யும் உடல் வலிமை அவரிடம் இல்லை.

உடல் காயமடைந்தது மட்டுமல்ல; குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற அவரது நம்பிக்கையும் மீண்டும் சோதனைக்குள்ளானது. இனி கேரளாவில் வேலை செய்ய முடியாது என்பதை உணர்ந்த அவர், குடும்பத்துடன் சொந்த ஊருக்கே திரும்பினார்.

மீண்டும் அதே ஊர். அதே வறுமை. அதே வாழ்க்கைப் போராட்டம்! ஒரு சிறிய தேநீர்க் கடை தந்த புதிய நம்பிக்கை!

பொன்னுவேலின் நிலையை அறிந்த நண்பர்கள் மீண்டும் அவருக்குக் கைகொடுத்தனர்.

“உன்னால் இனிமேல் இவ்வளவு கடினமான வேலைகளைச் செய்ய முடியாது. ஏதாவது சிறிய தொழில் தொடங்கு. ஒரு தேநீர்க் கடை வைத்தால் உன் குடும்பத்தை ஓரளவுக்காவது காப்பாற்றலாம்!”

நண்பர்களின் ஆலோசனை அவருக்குள் ஒரு புதிய நம்பிக்கையை விதைத்தது. அவருடைய வீட்டிலிருந்து ஏழு வீடுகள் தாண்டி, கண்ணன் கோயிலுக்குச் செல்லும் பிரதான சாலையோரத்தில் மணி என்பவருக்குச் சொந்தமான காலி இடம் இருந்தது.

அந்த இடத்தின் உரிமையாளரிடம் பேசி வாடகைக்கு இடம் பெற்றார் பொன்னுவேல். அங்கே ஒரு சிறிய தேநீர்க் கடையைத் தொடங்கினார்.

அது பெரிய கடையல்ல. அதிக வருமானம் தரும் தொழிலும் அல்ல. ஆனால், அந்தச் சிறிய கடைதான் அவரது குடும்பத்தின் பசியைப் போக்க உதவிய புதிய ஆதாரமாக அமைந்தது.

வறுமை முழுமையாக நீங்கவில்லை. இருப்பினும், முந்தைய நிலையைவிடக் குடும்பம் ஓரளவு மூச்சுவிட முடிந்தது.

பொன்னுவேல் காலையில் கடையைத் திறந்து, இரவு வரை தேநீர் விற்றார். அக்கம்மாளும் குடும்பப் பொறுப்புகளைச் சுமந்துகொண்டு அவருக்குத் துணையாக இருந்தார்.

வாழ்க்கை இப்படியாவது நகர்கிறதே என்று அவர்கள் மனதுக்குள் ஆறுதல் அடைந்தனர். ஆனால், அந்தக் குடும்பத்தின் சோதனைகள் இன்னும் முடிவடையவில்லை.

காலம் மீண்டும் நகர்ந்தது.

பொன்னுவேல்–அக்கம்மாள் தம்பதியருக்கு நான்காவது ஆண் குழந்தை பிறந்தது. அந்தக் குழந்தைக்குத் திருக்குமார் (என் பெரியப்பா) என்று பெயர் சூட்டினர்.

குழந்தையின் வருகையால் வீட்டில் மகிழ்ச்சி பிறந்தாலும், குடும்பத்தின் பொருளாதாரச் சுமை தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது.

தேநீர்க் கடையில் கிடைக்கும் வருமானம் குடும்பத்தின் அத்தியாவசியத் தேவைகளுக்கே போதுமானதாக இருந்தது. இப்படியாக ஆண்டுகள் உருண்டோடின.

பிறகு, அந்தக் குடும்பத்தின் ஐந்தாவது ஆண் குழந்தையாக என் அப்பா பிறந்தார். அவருக்கு (காளிமுத்து என்ற விஜயன்) என்று பெயர் சூட்டினர்.

என் அப்பா பிறப்பு என் தாத்தா பாட்டிக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையைப் பார்த்து, எதிர்காலக் கனவுகளை அவர்கள் மனதில் வளர்த்திருக்க வேண்டும்.

ஆனால், என் அப்பா பிறப்போடு அவர்களின் வாழ்க்கையில் இன்னொரு பெரிய கவலையும் சேர்ந்துகொண்டது. என் அப்பா  பிறக்கும்போதே மாற்றுத்திறனுடன் பிறந்தார்.

அன்றைய காலகட்டத்தில் மாற்றுத்திறனுடன் பிறக்கும் குழந்தையைப் பற்றிய புரிதலும், மருத்துவ வசதிகளும், சமூகத்தின் அணுகுமுறையும் இன்றைய அளவுக்கு இல்லை.

ஒரு குடும்பத்துக்குள் ஏற்கெனவே வறுமை இருந்தால், இப்படிப்பட்ட சூழல் பெற்றோரின் மனதில் எத்தனை கேள்விகளை எழுப்பியிருக்கும்!

“இந்தக் குழந்தையை எப்படி வளர்ப்பது?”

“இவனுடைய எதிர்காலம் என்னவாகும்?”

“நாங்கள் இல்லாத காலத்தில் இவனை யார் பார்த்துக்கொள்வார்கள்?”

இப்படிப்பட்ட கேள்விகள் என் தாத்தா பாட்டியின் உள்ளத்தைக் குத்தியிருக்கலாம். அவர்களின் வேதனையை என் அப்பா அப்போது அறிந்திருக்க முடியாது. ஏனெனில், என் அப்பா ஓர் அப்பாவிக் குழந்தை!

ஆனால், இன்று என் அப்பா வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, என் அப்பா பிறப்பின்போது என் தாத்தா பாட்டி அனுபவித்திருக்கக்கூடிய மனவேதனையை என்னால் உணர முடிகிறது.

வறுமையுடன் போராடிக்கொண்டிருந்த குடும்பத்தில், தங்கள் குழந்தையின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலையும் சேர்ந்தது.

ஆண்டவனின் கருணைப் பார்வையா இது? அல்லது வாழ்க்கை அவர்களுக்கு அளித்த இன்னொரு கடுமையான சோதனையா?

அந்தக் கேள்விக்கான பதில் அப்போது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது.

ஆனால், ஒரு விஷயம் மட்டும் உண்மை.

என் அப்பா மாற்றுத்திறனுடன் பிறந்ததால் அவர் வாழ்க்கையின் மதிப்பு குறைந்துவிடவில்லை; என் தாத்தா பாட்டியின் அன்பும் குறைந்துவிடவில்லை.

பொன்னுவேலும் அக்கம்மாளும் தங்கள் வேதனையை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல், வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து நடத்தினர்.

அவர்கள் தங்கள் தொழிலைத் தொடர்ந்தார்கள். குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற உழைத்தார்கள். தங்கள் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்துக்காகக் கவலைப்பட்டார்கள்.

பொன்னுவேலின் மனதுக்குள் மட்டும் ஒரு வலி இருந்துகொண்டே இருந்தது.

வாழ்க்கை ஏற்கெனவே அவரை எத்தனை முறை சோதித்துவிட்டது! குழந்தைகளை இழந்த துயரம், கேரளாவில் ஏற்பட்ட விபத்து, மீண்டும் சொந்த ஊருக்குத் திரும்பிய கட்டாயம், குடும்பத்தை நடத்துவதற்கான போராட்டம்—இப்போது மாற்றுத்திறனுடன் பிறந்த தன் குழந்தையைப் பற்றிய கவலை!

ஒரு தந்தையின் இதயம் எவ்வளவு வலியைத் தாங்கும்?

“பொன்னுவேலு, உனக்கு நல்ல காலம் பிறக்கும்!” என்று, பொன்னுவேலின் மனவேதனையை அறிந்த நண்பர்கள் அவருக்கு ஆறுதல் கூறினர். அவர்களில் செல்லதுரை மட்டும் வழக்கம்போல நம்பிக்கையுடன் பேசினார்.

“என்னய்யா பொன்னுவேலு! ஏன் இப்படி கவலைப்படுகிறாய்? அவன் பிறந்த நேரத்தைப் பாரு! உனக்கு நல்ல காலம்தான் பிறக்கப்போகிறது. தைரியமாக இரு!”

செல்லதுரையின் அந்த வார்த்தைகள் அப்போது பொன்னுவேலின் மனதுக்கு எவ்வளவு ஆறுதல் கொடுத்திருக்கும் என்று என்னால் நினைத்துப் பார்க்க முடிகிறது.

ஏற்கெனவே பசியால் துடித்த தன் குழந்தைகளுக்குத் தானே உணவு சமைத்துக் கொடுத்த நண்பர் அவர். கஷ்டம் வந்தபோதெல்லாம் அருகில் நின்று ஆதரித்தவர் அவர்.

அதனால், செல்லதுரையின் ஆறுதல் வெறும் வார்த்தைகளாக இருந்திருக்காது. அது அனுபவத்திலிருந்து வந்த அன்பின் வெளிப்பாடாக இருந்திருக்கும். ஆனால், பொன்னுவேலின் மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்திருக்கலாம்.

“நல்ல காலமா? என் வாழ்க்கையில் இத்தனை துயரங்கள் நடந்த பிறகும் நல்ல காலம் பிறக்குமா?”

அந்தக் கேள்விக்கு அப்போது காலம்தான் பதில் சொல்ல வேண்டியிருந்தது.

என் அப்பா  பிறப்பு என் தாத்தா பாட்டிக்கு கவலையைத் தந்திருக்கலாம். ஆனால், அந்தப் பிறப்பே ஒருநாள் என் வாழ்க்கைப் பயணத்தின் மிக முக்கியமான அத்தியாயமாக மாறப்போகிறது என்பதை அப்போது யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை.

வாழ்க்கை ஒருவரை எத்தனை முறை கீழே தள்ளுகிறது என்பது முக்கியமல்ல; விழுந்த ஒவ்வொரு முறையும் அவரைத் தாங்கிப் பிடிக்க யாராவது ஒருவர் இருக்கிறார்களா என்பதுதான் முக்கியம்.

என் தாத்தாவிற்கோ அந்தத் தாங்குதலாக நண்பர்கள் இருந்தார்கள். என் பாட்டிக்கு குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற மனவலிமை இருந்தது.

என் அப்பாக்கோ, அவர் வாழ்க்கையின் தொடக்கத்திலேயே ஒரு போராட்டம் காத்திருந்தது.

அந்தப் போராட்டம் அவரை எங்கே கொண்டுசெல்லப் போகிறது? செல்லதுரை சொன்னதுபோல் என் தாத்தாவுக்கு  உண்மையிலேயே நல்ல காலம் பிறக்குமா?

அல்லது, வாழ்க்கை இன்னும் கடுமையான சோதனைகளைத் தரப்போகிறதா?

(தொடரும்)

(கே.பிரியங்கா, M.Sc., M.Ed. படித்தவர். 2019ல் ஜெட்லி உலக சாதனை புத்தகத்தின் "சமூகப் பிரச்சினைகளும் தீர்வுகளும்" தொடர் சொற்பொழிவு. 2019ல் ஜெயா தொலைக்காட்சியின் "உன்னை அறிந்தால்" நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்பு. 2019ல் சென்னை விமான நிலைய ஆணையத்தின் "மெகா சுவர் ஓவியப் போட்டியில் பங்கேற்பாளர். 2021ம் ஆண்டு, அசிஸ்ட் உலக சாதனையின் "ஆசிரியர்களின் பங்கு" இணையவழி கருத்தரங்கில் பங்கேற்பாளர். அதே ஆண்டில் அகில இந்திய சாதனை புத்தகத்தின் "145 மணி நேரத் தமிழ் இணையவழி விவாதத்தில் பங்கேற்றுள்ளார்)