- வி.எமல்டா குயின் மேரி 

கிராமத்துப் பள்ளியின் வராந்தாவில் அந்தச் சிறுமி துருதுறுவென்று ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் பெயர் சினேகா. மூன்றாம் வகுப்பு முடித்து நான்காம் வகுப்பில் அடியெடுத்து வைத்தபோதுதான், அவள் தற்செயலாக மேரி டீச்சரின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள். அது வெறும் கைகளைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, ஒரு புதிய வாழ்க்கையைப் பற்றிய தொடக்கம்.

மேரி டீச்சர் அவளுக்குச் சதுரங்கக் காய்களை நகர்த்தக் கற்றுக்கொடுத்தார். கருப்பு வெள்ளை கட்டங்களுக்குள் சினேகாவின் கண்கள் ஒரு வேட்டைக்காரியின் கூர்மையோடு நிலைகுத்தத் தொடங்கின. ஒருநாள், சினேகாவின் தன்னம்பிக்கையை உரமிட நினைத்த மேரி டீச்சர், தான் வேண்டுமென்றே தோற்றுப்போனார். சினேகா அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. அந்த வெற்றிக் களிப்பு அவளை இன்னும் வெறியோடு விளையாடத் தூண்டியது. ஆனால், ஒருநாள் அவள் நிஜமாகவே மேரி டீச்சரைத் தோற்கடித்தபோதுதான், அந்த ஆசிரியைக்கு ஒரு உண்மை புரிந்தது — "இந்தச் செடிக்கு இந்தக் குயவன் கொடுத்த வடிவம் போதாது, இவள் உலக அளவில் வளர வேண்டியவள்."

சினேகாவின் குடும்பம் ஒரு இருண்ட காடு போலிருந்தது. குடிப்பழக்கத்திற்கு அடிமையான தந்தை, எதையும் கண்டுகொள்ளாத தாய், படித்துக்கொண்டிருக்கும் தம்பி, தங்கை. வறுமை அவளது சதுரங்கக் கனவைச் சிதைக்கப் பார்த்தது. முறையான பயிற்சியாளரை அழைத்து வர மேரி டீச்சர் எடுத்த முயற்சிகள் பலன் தரவில்லை; கிராமத்திற்கு வர யாரும் முன்வரவில்லை, அப்படியே வந்தாலும் கட்டணம் விண்ணைத் தொட்டது.

மேரி டீச்சர் தயங்கவில்லை. தனது சொந்தச் சம்பளத்திலிருந்து பயிற்சியாளருக்குப் பணம் கொடுத்தார். சினேகாவைத் தனது வீட்டிற்கே அழைத்துச் சென்று தங்க வைத்துப் பயிற்சி கொடுத்தார். சினேகாவின் அபாரத் திறமையைக் கண்ட பயிற்சியாளர், வியப்பின் விளிம்பில் நின்று, "நானே இந்தப் பள்ளிக்கு வருகிறேன்" என ஒத்துக்கொண்டார்.

மாவட்டப் போட்டிகள், மாநிலப் போட்டிகள் எனத் தாண்டி, சினேகா 'சர்வதேச சதுரங்க வீராங்கனை' (International Chess Player) எனும் மகுடத்தைச் சூடினாள். ஒரு சாதாரண கிராமத்துச் சிறுமி 'ரேட்டிங்' பிளேயராக மாறியது அந்தப் பகுதியே பெருமைப்படும் விஷயமாக மாறியது.

பன்னிரண்டாம் வகுப்பு வந்தபோது சினேகாவின் வாழ்க்கை மீண்டும் ஒரு போராட்டக் களமானது. குடும்பப் பிரச்சனைகளும், விளையாட்டின் மீதான கவனமும் அவளது மதிப்பெண்களைக் குறைத்தன. போதுமான மதிப்பெண்கள் இல்லாததால் நல்ல கல்லூரிகளில் இடம் கிடைக்கவில்லை. ஒருபுறம் வறுமை, மறுபுறம் கனவுகள் சிதைந்துவிடுமோ என்ற பயம்.

மேரி டீச்சர் அப்போது ஓர் அன்னையாக மாறினார். சினேகாவைத் தனது தத்துப்பிள்ளையாகவே ஏற்றுக்கொண்டார். தான் சிறுகச் சிறுகச் சேர்த்து வைத்திருந்த மொத்தத் தொகையையும் எடுத்து, சினேகாவைக் கல்லூரியில் சேர்த்தார். சதுரங்கம் அவளுக்குக் கூர்மையான அறிவைத் தந்திருந்தது, அதைச் சமூகத்திற்குப் பயன்படும் வகையில் மாற்ற நினைத்த டீச்சர், அவளை செவிலியர் (Nursing) படிப்பில் சேர்த்தார்.

காலம் உருண்டோடியது. சதுரங்கக் கட்டங்களில் காய்களை நகர்த்திய சினேகாவின் மென்மையான விரல்கள், இப்போது நோயாளிகளின் வலிகளைத் துடைக்கும் கரங்களாக மாறியிருந்தன. ஒரு சிறந்த செவிலியராகப் பயிற்சி பெற்று, தனது அன்பால் பல உயிர்களைக் குணமாக்கத் தொடங்கினாள் சினேகா. ஒரு மாலைப் பொழுதில், மேரி டீச்சரின் கைகளை அதே பழைய பாசத்துடன் பற்றிக்கொண்ட சினேகா தழுதழுத்த குரலில் கூறினாள்:

டீச்சர்... அன்று நீங்கள் என் விரல்களைப் பிடித்துச் சதுரங்கம் கற்றுக்கொடுத்தீர்கள். இன்று அந்த விரல்கள் உயிர்களைக் காக்கின்றன. உங்களைப் போலவே நானும் இந்தச் சமுதாயத்திற்குப் பயனுள்ள, அன்பு நிறைந்த மனிதராக இருப்பேன் என்று உறுதியளிக்கிறேன்."

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டபோது, மேரி டீச்சரின் ஆன்மா பேரானந்தத்தில் திளைத்தது. ஒரு ஆசிரியராகத் தான் விதைத்த விதை, இன்று ஒரு செவிலியராகப் பூத்துக் குலுங்குவதைக் கண்டு அவர் கண்கள் பனித்தன.

(வி.எமல்டா குயின் மேரி, ஆங்கில பட்டதாரி ஆசிரியர், ஊராட்சி ஒன்றிய நடுநிலைப்பள்ளி, இடையத்தான்குடி, அரியலூர்)