- சுகுணா கார்த்திகேயன்

மாலை நேர சூரியன் மெதுவாக ஓரத்தில் மறைந்து கொண்டிருந்தான். வீட்டின் முன் மரங்கள் நிழல் விரித்தன. அந்த நிழலுக்குள் அவள் — மங்களமேனா — வெள்ளை புடவையில் நின்றாள். முடியில் எந்தப் பூவும் இல்லை. நெற்றியில் பொட்டும் இல்லை. அவள் முகம் அமைதியாக இருந்தாலும், அந்த அமைதிக்குள் ஒரு பெரிய உளைச்சல் மறைந்திருந்தது.

வீட்டுக்குள் சிரிப்பு, பாடல், பாட்டி மகிழ்ச்சி. இது அவளின் தம்பியின் மகன் திருமணம். அனைவரும் அவளை அழைத்தனர். “அக்கா, நீ வந்தால் தான் சுபம்! நீ இல்லாமல் இந்த வீட்டில் கல்யாணம் எப்படி?”

அவள் மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

“நான் வந்து பார்த்துக்கொண்டே இருப்பேன்... ஆனால்…” அவள் சொல்ல நினைத்தது முடிந்ததில்லை. அவளின் மனதில் ஓர் ஒலி — ‘நான் பூ வைக்கக் கூடாது, பொட்டு வைக்கக் கூடாது’ என்று எப்போதும் உச்சரிக்கப்படும் சமூகவொலி.

அந்த ஒலி தான் அவளின் சிரிப்பை ஆண்டுகளாக அடக்கியது.

அவளின் வாழ்க்கை எவ்வளவு அழகாக இருந்தது ஒருநாள்! 

கணவன் ராகவேந்திரன் — சிரித்தால் சூரியன் பிரகாசம் போல. அவள் சொன்ன ஒரு வார்த்தைக்கே தலை குனிந்த பாசம். ஆனால், ஒரு துரதிர்ஷ்டமான இரவு… சாலை விபத்து… ஒரு நொடியில் அவளின் உலகமே வெறுமை ஆனது. அந்த நாளிலிருந்து அவள் பூவையும் நிறத்தையும் விட்டாள். பொட்டு வைக்காமல் வாழ்வது தான் அவளின் பிரார்த்தனை என நினைத்தாள். அவள் உயிரோடு இருந்தாலும், அவளின் ஆன்மா அன்றே புதைந்தது போல

திருமண நாள் வந்தது.

வீட்டில் பாட்டு, சிரிப்பு, நவரசம்.

மங்களமேனா மூலையில் அமைதியாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

மற்ற பெண்கள் எல்லாம் மணமிகு புடவை, வாசனை, சிரிப்பு — அவளின் உள்ளம் சொன்னது, “நானும் ஒருநாள் இப்படி இருந்தேன்… ஆனால் இப்போது வெறும் நிழல்.”

அந்த நேரம் ஒரு சிறு குரல் —

“அத்தி, நீயும் வா! நீ பூவை வையேன் என்றால், என் முடி முழுமையில்லை!”

அது அவளின் மருமகள், ஐந்து வயது குழந்தை.

அவளின் கையை பிடித்தபடி சிரித்தாள்.

அவள் சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

“அத்தி, ஏன் நீ பூவைக்க மாட்டே? யாரோ தடை போட்டாங்களா?”

அவள் மௌனம்.

அந்தக் கேள்வி ஒரு சிறு குழந்தையின் நாவிலிருந்து வந்தாலும்,

அது அவளின் மனத்தின் சுவரை உடைத்தது.

அந்த இரவு, அனைவரும் உறங்கிய பிறகு, அவள் கண்ணாடி முன் நின்றாள்.

தலைமுடியைப் பார்த்தாள் — சில வெள்ளை முடி, சில கருப்பு.

அவள் கையை நீட்டி, பூங்கொத்திலிருந்த மல்லிகைப்பூவை எடுத்தாள்.

மெல்ல தலைமுடியில் வைக்கும்போது வாசம் பரவியது.

அந்த வாசம் அவளின் மூச்சுடன் கலந்து கண்களில் நீர் துளியாய் மின்னியது.

அவள் நினைத்தாள் —

“பூவை வைப்பதற்கு நான் யாரிடம் அனுமதி கேட்க வேண்டும்?

என் உயிரின் நிறம் நான் முடிவு செய்யக்கூடாதா?”

அவள் மெல்ல ஒரு சிவப்பு பொட்டு எடுத்தாள், நெற்றியில் வைத்தாள்.

அந்த நொடியில் அவளின் முகம் மலர்ந்தது.

சிறு சிரிப்பு அவளின் வாயில் தெரிந்தது —

அது ஆண்டுகளாக மறைந்திருந்த மழையின் முதல் துளி போல.

மறுநாள் காலை அனைவரும் வியந்தனர்.

அவள் இளஞ்சிவப்பு புடவை அணிந்திருந்தாள்.

முடியில் பூ, நெற்றியில் பொட்டு.

சிலர் கிசுகிசுத்தனர் — “விதவை இப்படியா?”

ஆனால் அவள் கேட்கவில்லை.

அவள் மனதில் ஒரு வெளிச்சம்.

மணவிழா ஆரம்பமானது.

தம்பதி மேடையில் நின்றனர்.

மங்களமேனாவிடம் தாலி கொடுக்கச் சொன்னார்கள்.

அவள் கையை நீட்டினாள் — அந்த நொடியில் நிம்மதி வானம் முழுவதும் பரவியது.

தாலி அவளின் கையிலிருந்து மணமகனின் கையால் சென்றது.

பூமியில் ஒரு ஒலி — மங்கலம்! மங்கலம்!

அந்த மங்கலத்தில் ஒரு உண்மை பிறந்தது —

சுபகாரியம் அவளின் கையால் நடந்தது என்றால், அதுவே மகாலட்சுமி ஆசிர்வாதம்.

ஒரு முதிய பண்டிதர் கூறினார்,

“மங்களமேனா… உன்னுடைய உள்ளம் மங்களம்.

நீ இன்று ஒரு பெண்ணாக இல்லை,

இன்று நீ ஒரு தேவதை போல் காட்சியளிக்கிறாய்.”

அவள் சிரித்தாள்.

அந்த சிரிப்பில் கணவனின் நினைவு, மகளின் அன்பு, மனிதனின் மன்னிப்பு, வாழ்க்கையின் நம்பிக்கை — அனைத்தும் கலந்து இருந்தது.

வெள்ளை புடவை ஒரு நாள் துக்கம் ஆக இருந்தது; இன்று அது அவளின் வெற்றி நினைவாக மாறியது.

மங்களமேனா மெல்ல ஜன்னல் வழியே பார்த்தாள்.

காற்று பூவின் வாசத்தோடு அவளின் முடியை நழுவியது.

அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்,

“வாழ்க்கை முடிவடையலாம்… ஆனால் அன்பும் நிறமும் மீண்டும் பிறக்கலாம்…”

இறுதி வரிகள்:

விதவை என்பது துன்பத்தின் பெயர் அல்ல; தன் துன்பத்தை தாண்டி மீண்டும் சிரிக்கிறாள் என்றால் —

அவளே மகாலட்சுமி.

(தொடரும்)

(எழுத்தாளர் சுகுணா கார்த்திகேயன் குறித்து.. இல்லத்தரசி, எழுத்தாளர், இறைவழி மருத்துவர். இரத்தினா செல்வகுமார் தலைமையிலான திருவண்ணாமலை தடம் பதிக்கும் தளிர்கள் பன்னாட்டு தமிழ்ச் சங்கத்தின் பல்வேறு நிகழ்வுகளில் பங்கேற்றவர்)