- பன்முகத் திறமையாளர் ச. ஸ்ரீபிரியா பழனிவேலு 

காவிரி கரையோரம் இருந்தது கதிரவன் கிராமம். அந்த ஊரில், குயில் என்றொரு சிறுமி இருந்தாள். பெயருக்கு ஏற்றாற்போல் குரல் இனிமை. பள்ளியில் பாட்டுப் போட்டி என்றால் முதல் பரிசு குயிலுக்குத்தான். ஆனால் குயிலுக்கு ஒரு குறை. அவள் இடது கால் சற்று ஊனம். நடக்கும்போது நொண்டுவாள்.

பள்ளியில் சில பிள்ளைகள் "நொண்டிக் குயிலே" என்று கேலி செய்வார்கள். குயில் சிரிப்பாள். ஆனால் வீட்டுக்கு வந்து தனியாக அழுவாள். அம்மா கேட்டால், "ஒன்றுமில்லை அம்மா, கண்ணில் தூசி" என்பாள்.

ஒருநாள் பள்ளியில் மாவட்ட அளவிலான பாட்டுப் போட்டி அறிவித்தார்கள். தலைமையாசிரியை எல்லார் முன்னிலையிலும் சொன்னார், "நம் பள்ளியில் இருந்து குயில் போகட்டும். அவள் குரல் நமக்குப் பெருமை சேர்க்கும்."

குயிலுக்கு மகிழ்ச்சி. ஆனால் அன்று மாலை, வகுப்பில் மல்லிகா என்ற பெண் சொன்னாள்: "நீ பாட்டு பாடினா மட்டும் போதுமா? மேடையில் ஏறி நடந்து போகணும். மைக் பிடிக்கணும். ஆயிரம் பேர் முன்னாடி நீ நொண்டி நொண்டி நடந்தா, நம்ம ஊரு மானமே போயிடும். வேண்டாம் குயில், விட்டுடு."

அந்தச் சொல் குயிலின் நெஞ்சில் ஈட்டி போல பாய்ந்தது. அன்று இரவு முழுவதும் தூங்கவில்லை. கண்ணாடி முன் நின்று தன் காலைப் பார்த்தாள். "இந்தக் கால்தான் என் கனவுக்குத் தடையா?" என்று கேட்டு அழுதாள்.

மறுநாள் தலைமையாசிரியரிடம் போனாள். "டீச்சர், எனக்கு உடம்பு சரியில்லை. நான் போட்டிக்கு வரலை" என்று பொய் சொன்னாள். டீச்சர் அவள் முகத்தைப் பார்த்தார். எல்லாம் புரிந்தது.

டீச்சர் அவளை பள்ளித் தோட்டத்துக்கு அழைத்துப் போனார். அங்கே ஒரு முருங்கை மரம் இருந்தது. புயலில் ஒரு பெரிய கிளை ஒடிந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அதே கிளையில் புதிதாக துளிர் விட்டிருந்தது. பூ பூத்திருந்தது. காய் காய்த்திருந்தது.

டீச்சர் கேட்டார், "குயில், இந்த மரத்தைப் பார். இதன் கிளை ஒடிந்துவிட்டது. ஆனால் அது அழுததா? 'ஐயோ, நான் ஊனம் ஆகிவிட்டேன், இனி வளர மாட்டேன்' என்று முடங்கிவிட்டதா? இல்லை. அது வலியைத் தாங்கிக்கொண்டு, வேறு வழியில் துளிர் விட்டது. உன் கால் உனக்கு பலவீனம் இல்லை குயில். அது உனக்கு கடவுள் கொடுத்த அடையாளம். உலகம் உன் காலைப் பார்க்கும். ஆனால் உன் குரலைக் கேட்டதும், உன் காலை மறந்துவிடும்."

குயில் யோசித்தாள். அன்று இரவு அவள் ஒரு முடிவு எடுத்தாள்.

போட்டி நாள் வந்தது. மாவட்ட ஆட்சியர் தலைமையில் பெரிய மேடை. ஆயிரம் பேர். குயிலின் பெயர் அறிவித்தார்கள். எல்லாரும் கைதட்டினார்கள்.

குயில் மேடைப் படியில் கால் வைத்தாள். அவள் நொண்டுவது எல்லாருக்கும் தெரிந்தது. சிலர் கேலி பேசினார்கள். மல்லிகா கூட்டத்தில் உட்கார்ந்து சிரித்தாள்.

குயில் மைக்கை நெருங்கினாள். ஒரு நிமிடம் கண்ணை மூடினாள். தலைமையாசிரியர் சொன்ன முருங்கை மரம் நினைவுக்கு வந்தது. 

பிறகு கண்ணைத் திறந்து பாடத் தொடங்கினாள்.

"நிமிர்ந்த நன்னடை நேர்கொண்ட பார்வையும்,  

நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சாத நெறிகளும்..."

பாரதியாரின் பாடல். குயிலின் குரல் அந்த மண்டபம் முழுக்க எதிரொலித்தது. அவள் குரலில் அப்படி ஒரு கம்பீரம். அப்படி ஒரு வலி. அப்படி ஒரு வெற்றி. 

பாடி முடித்ததும், ஒரு நிமிடம் யாரும் பேசவில்லை. பிறகு, மாவட்ட ஆட்சியர் எழுந்து நின்று கைதட்டினார். அவரைத் தொடர்ந்து ஆயிரம் பேரும் எழுந்து நின்று கைதட்டினார்கள். அந்தச் சத்தத்தில் கூரை இடிந்து விழுந்துவிடும் போல.

குயிலுக்கு முதல் பரிசு கிடைத்தது. ஆட்சியர் கேட்டார், "உனக்கு என்ன வேண்டும் குயில்?" 

குயில் சொன்னாள், "ஐயா, எங்க ஊர்ல ஊனமுற்ற பிள்ளைகளுக்கு தனியா ஒரு பயிற்சி மையம் வேணும். 'என்னால் முடியாது'னு அவங்க நினைக்கக்கூடாது. 'என்னால் முடியும்'னு சொல்லிக்கொடுக்கணும்."

ஆட்சியர் அதிர்ந்துபோனார். "நிச்சயம் செய்கிறேன்" என்று வாக்கு கொடுத்தார்.

விழா முடிந்து குயில் கீழே இறங்கினாள். மல்லிகா ஓடி வந்து குயிலின் கையைப் பிடித்தாள். கண்ணில் கண்ணீர். "என்னை மன்னிச்சுடு குயில். இன்னைக்குத்தான் புரிஞ்சுது. கால் ஊனம் ஒரு குறையே இல்லை. மனசு ஊனமாதான் பெரிய குறை."

உன் பலவீனம்தான் உன் அடையாளம்

உலகம் காலைப் பார்க்கும், நீ குரலை நம்பு

தன்னம்பிக்கை என்பது விழுந்தாலும் எழுவது அல்ல, விழுந்த இடத்திலேயே முளைப்பது

உடைந்த சிறகு கொண்ட பறவைதான், காற்றை எதிர்த்து உயரப் பறக்கும். ஏனென்றால், அதற்குத் தெரியும் - விழுந்தால் மீண்டும் எழ முடியாது என்று. அதனால் அது விழவே விழாது.

நீயும் அந்தப் பறவைதான். உன் சிறகை நம்பு. வானம் உன்னுடையது.

(பன்முகத் திறமையாளர் ச. ஸ்ரீபிரியா பழனிவேலு, உதவித் தலைமையாசிரியர், பிருந்தாவன் மேல்நிலைப்பள்ளி , பட்டுக்கோட்டை)