- சுகுணா கார்த்திகேயன்

மங்களமேனா மழை ஒலி கேட்டு விழித்தாள்.

ஜன்னல் வழியே மழைத்துளிகள் கண்ணாடியில் விழுந்தன.

அந்த ஒலியில் அவளின் மனம் பல ஆண்டுகள் பின்சென்றது…

ஒருநாள் இப்படித்தான் — மழை விழுந்து கொண்டிருந்தது.

அவளும், ராகவேந்திரனும் — புதிய தம்பதியர்.

சிறு வீட்டில், இரண்டு மனங்கள் நிறைந்த உலகம்.

அவன் காபி சமைக்க முயன்றான்;

சமையலறையில் மங்களமேனா சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள் —

“இப்படி சர்க்கரை போட்டா குடிக்க முடியுமா?”

அவன் சிரித்தான், “நீயே இனிப்பு, எனக்கு இதே போதும்.”

அந்தச் சிரிப்பு, அந்த ஒலி — இன்னும் அவளின் காதுகளில் நின்றது.

அவனின் மரணம் நடந்த தினம் நினைவில் வந்தது.

அந்தக் காலை அவன் சொன்னது —

“இன்றைக்கு சாயங்காலம் திரும்பி வரும்போது ஒரு மல்லிகை மாலை வாங்கி வா… நீ இன்று அழகாக இருக்கணும்.”

ஆனால் அந்த மாலை திரும்பி வந்தது அவன் உடல் மட்டும்.

அந்த ஒரு நொடியில் அவளின் உலகம் வெண்மை ஆனது.

பெரியவர்கள் சொன்னார்கள் —

“இனி பொட்டு வேண்டாம், பூ வேண்டாம், நிறம் வேண்டாம். அவளின் சுபம் முடிந்தது.”

அவள் எதிர்க்கவில்லை.

அவள் பேசவும் முடியவில்லை.

அந்த நாளிலிருந்து பூக்கள் அவளுக்காக பூக்கவில்லை;

அவளின் நெற்றியில் பொட்டுக்குப் பதிலாக வலியின் துளி இருந்தது.

ஆனால் வாழ்க்கை ஒரு விதமாக அவளை திரும்ப அழைக்கத் தொடங்கியது. சிறு சிறு நிகழ்வுகள் அவளின் மனதை மெல்ல திறந்தன.

ஒரு நாள் பள்ளியில் சிறுமிகள் ஒரு நாடகம் ஆடினார்கள் —

அது “மகாலட்சுமியின் வருகை” எனும் நாடகம்.

அந்தச் சிறுமிகள் அவளை அழைத்து, “அத்தி, நீ லட்சுமி அம்மா வேடம் போடணும்!” என்றனர்.

அவள் அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

“நான் தகுதியா? நான் எப்படி மகாலட்சுமி?”

சிறுமிகள் சிரித்தார்கள், “ஏன் இல்லாம இருக்கணும்?

நீ எப்போதும் எல்லோருக்கும் உதவி செய்றே,

அது தெய்வத்தின் பணிதான்!”

அவளால் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை.

அந்தக் குழந்தைகளின் நம்பிக்கை அவளின் உள்ளத்தை உருக்கியது.

அவள் சிறிது சிவப்பு புடவை அணிந்தாள்.

முதல் முறையாக, ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தன்னை வண்ணத்தில் பார்த்தாள்.

அந்த நொடி, அவள் உணர்ந்தாள் —

“நான் வாழும் வரை நான் வெள்ளையாக இருக்க முடியாது;

வாழ்வு எனும் வண்ணம் என்னை விட்டு போகவில்லை.”

அந்த நாடக நாளில் அவள் மேடையில் நின்றபோது,

சுற்றிலும் பூக்கள், விளக்குகள், சிரிப்புகள்.

அவள் “மகாலட்சுமி” வேடத்தில் — கையில் தாமரை,

முகத்தில் சின்ன பொட்டு, தலைமுடியில் மல்லிகை.

சிறுமிகள் சுற்றி பாடினார்கள் —

“அம்மா வருவாள், ஆசீர்வதிப்பாள்…”

அவள் கண்களில் நீர் வழிந்தது.

அவள் மெதுவாக சொன்னாள்,

“மகாலட்சுமி நான் அல்ல… ஆனால் என் உள்ளத்தில் அவள் பிறந்துவிட்டாள்.”

அந்த நாள் முதலே அவள் வாழ்க்கை மாறியது.

அவள் மற்ற விதவைகள் கூட புன்னகையுடன் இருக்க வழி செய்தாள்.

ஒரு நாள் ஒரு பெண் கேட்டாள்,

“அக்கா, பூ வைக்கலாமா?”

அவள் சொன்னாள்,

“அன்பு நிறைந்த உள்ளம் கொண்ட பெண்ணுக்கு

பூ வைக்கத் தடை எதுவும் இல்லை.

அன்பே மங்களம்.”

அந்த நாளின் மாலை,

மங்களமேனா வீட்டு வாசலில் அமர்ந்தாள்.

மழை நின்று வானம் வெளிச்சம் பெற்றது.

சூரியன் மேகத்தின் பின் மிதமாய் பிரகாசித்தான்.

அவள் உள்ளம் சொன்னது —

“இன்றைய மழை என் துக்கத்தை கழுவிவிட்டது.”

அவள் தலையில் இருந்த மல்லிகைப் பூவை எடுத்து சுவாசித்தாள் —

அந்த வாசம் உயிரின் வாசம் போலிருந்தது.

அவள் நெஞ்சில் மெல்ல சிரிப்பு மலர்ந்தது.

அவள் கண்ணீர் துடைத்து எழுந்தாள்.

அவள் இனி வெள்ளை பெண் அல்ல.

அவள் மீண்டும் மங்கலம்.

(தொடரும்)

(எழுத்தாளர் சுகுணா கார்த்திகேயன் குறித்து.. இல்லத்தரசி, எழுத்தாளர், இறைவழி மருத்துவர். இரத்தினா செல்வகுமார் தலைமையிலான திருவண்ணாமலை தடம் பதிக்கும் தளிர்கள் பன்னாட்டு தமிழ்ச் சங்கத்தின் பல்வேறு நிகழ்வுகளில் பங்கேற்றவர்)